Een gezellige avond, vrijwilliger zijn en meer

Gisteren in mijn functie als vrijwilliger, ja zo voel ik het toch het hebben van een functie, als vrijwilliger bij AC de Regenboog, mocht ik weer een uurtje taal-coachen.  De A bij AC staat voor agogisch.  Wat in de ware betekenis van het woord inhoudt, het opzettelijk veranderen van een gedragspatroon.  Een beetje vreemde omschrijving voor het helpen van mensen waar het even anders gaat dan ze zouden willen.

Naast het houtlokaal ben ik ’s woensdags actiief als taalcoach, gewoon het spreken met en luisteren naar anderen en daarbij het leren omgaan met de Nederlandse taal.  Deze groep bestaat uit aardige lieden oorspronkelijk afkomstig uit andere landen, maar al vele jaren medelanders.  U begrijpt dat dit me op het lijf geschreven is, taal is een tweede natuur voor me.  Het was in het begin even aftasten wat het nou precies inhield, maar al doende leert men.  En ik ben zo vrij om hier te vermelden dat het zeer wordt gewaardeerd.

Deze dagen ben ik heel erg bezig met dezelfde periode een jaar geleden.  Vandaag is het driehonderdvijfenzestig dagen geleden dat er bij mij een botscan werd gemaakt.  Ik schrijf het aantal dagen voluit, zo lang geleden voelt het inmiddels ook.  Maar ik weet het nog als was het vanmorgen gebeurd.  En dat terwijl er in die afgelopen driehonderdvijfenzestig dagen al zoveel meer dingen plaats hebben gevonden.  Over twee dagen zal ik herinnerd worden aan de operatie van toen.  Hoe ik me daar, vlak voor de zware ingreep, zorgen heb liggen maken hoe laat ik die morgen nog even een half glaasje sinaasappelsap had gedronken.  Ik had niet goed in de mij ter hand gestelde brochure over de voorbereiding op de operatie.  Dat je niet een paar uur voor de ingreep, maar een paar uur voor de opname nuchter moest zijn.

Waar een mens zich al niet over kan opwinden.  Is het echt zo dat de tijd, naarmate dat we zelf ouder worden, sneller voorbijgaat ?  En we dan gaan terugkijken en denken aan vroeger ?  Wat is eigenlijk vroeger, in wezen valt gisteren daar ook onder.  Vanavond hadden we een gezellig etentje met de andere vrijwilligers.  Deze mensen kon ik tot voor een paar maanden geleden niet, en andersom zij mij ook niet.  Dat was vroeger en dit is nu, het was trouwens vroeg genoeg.

Niet dat ik het weet hoe dat bij anderen gaat, en of dit ook bij u voorkomt, maar tijdens zo’n etentje weet ik op diverse opmerkingen en besproken onderwerpen wel een herinnering boven te halen.  Steeds doe ik dan mijn best om te laten blijken dat ik luister, wat ik ook zeker doe, maar er ook naar mijn gevoel te vaak op in te willen haken.  Soms denk ik wel eens, dat moet ik niet denken maar dan heb ik het al gedacht.  Tegen mezelf zeg ik dan ook hetzelfde als hierboven, maar dan in plaats van denken dus zeggen.  Als u begrijpt wat ik zelf denk dat ik zou kunnen bedoelen te zeggen.

Ik geef hier een voorbeeld.  De eerste paar jaren van ons huwelijk woonden we in een straat in het pitoreske Winschoten, daar hadden we naaste buren waar we zo af en toe mee visiteerden.  Hij werkte bij een groot bedrijf dat contacten onderhield met diverse verre landen, waaronder China.  Eens was er een deligatie overgevlogen voor zaken.  Mijn altijd bereidwillige buurman kwam met het lumineuze, maar achteraf gezien totaal verkeerd ingeschatte, idee deze gasten mee te nemen naar een restaurant waar zij zich vast thuis zouden voelen.  Jawel, hun culinaire uitstapje was bij de plaatselijke chinees.

Nou was mijn naaste buur al geen held wat betreft het nuttigen van de diverse uitheemse kookkunsten.  Toen ze daar binnenstapten en hij nog een poging deed iets van de menukaart te kiezen, waren zijn gasten al in overleg met de uitbaters van de zaak.  Om kort te gaan, hij heeft een zware avond beleefd en ook nog voor zijn gevoel door eigen schuld.

Hoe ik hier nou weer bij kwam ?  Misschien dat ik daar ooit nog eens het antwoord op ga vinden.  Er zijn vooralsnog genoeg verhalen die ik nog eens wil optekenen, misschien niet allemaal om openbaar te maken maar dat valt later wel te bezien.  Inmiddels ben ik de verhalen van een jaar geleden aan het lezen en bijschaven, toen ik ze schreef wist ik niets van wat er allemaal stond te gebeuren.  Nu nog steeds niet, ik ben alleen een jaar ouder en vele ervaringen verder.

Op naar nieuwe uitdagingen, zij het slechts andere dan die ik tot voor een jaar als voor mogelijk beschouwde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s