Over gedichten en zo

Afgelopen weekend was het alweer de laatste dag van de expositie van schilderijen en beelden van mijn gewaardeerde vriend.  Vier weken geleden, dat was dus vorig jaar, toen ben ik daar ook geweest tijdens de opening.  Op zijn vriendelijke verzoek.  Nou is eigenlijk alles wat hij mij vraagt vriendelijk, maar op zijn toenmalige verzoek wat korte gedichtjes te schrijven om bij zijn schilderijen en beelden te plaatsen had ik eigenlijk meteen ja gezegd.  Samen hebben we daar een aantal uitgezocht en een vijftiental zijn ook daadwerkelijk gebruikt.

Ruim twee weken voor de eerste expositiedag belde hij mij op met de vraag, of ik ook eventueel wat wilde voordragen uit mijn eigen werk.  Zoals het mij steeds weer overkomt, heb ik daar ook meteen instemmend op gereageerd.  En zoals ik al eerder hier heb geschreven, denk ik dan achteraf heb ik niet te snel ja gezegd ?  Nee, ik heb mij daar niet met een Jantje-van-Leiden afgemaakt.  Hetgeen betekent dat ik, zoals ik in alle zaken waar ik voor ga, mij er voor de volle honderd procent voor in gezet heb.  Eén van de aanwezige kunstenaars kwam na mijn voordracht meteen naar mij toe, mij zijn onderarm tonend, met de woorden, “Ik heb kippevel op mijn armen, wat heb jij mij geraakt met je gedicht”.  Kijk, daar ben ik dan weer trots op.

Niet vanuit de hoogte, nee gewoon trots dat ik een ander weet te raken.  Dat beschouw ik als een gegeven talent, iets waar ik alleen maar dankbaar voor kan zijn.  Binnenkort is er weer de week van de poëzie, waarin gedichten centraal staan bij zij die daar in geïnteresseerd zijn.  Met in die week, de avond van de poëzie.  Al drie voorgaande jaren heb ik daar enkele van mijn gedichten voor mogen dragen.  Zij die mij kennen, weten dat ik helemaal niks op heb met wedstrijden in wat voor vorm dan ook.  Kijk als het om punten, snelheden of vaste waarden gaat, dan is er altijd een winnaar.  Zodra echter er sprake is van een beoordeling, dan laat ik mijn beurt voorbijgaan.

Iets mooi vinden heeft niks te maken met objectiviteit, dat gaat om gevoel.  En zeg nou zelf, gevoel is niet te meten.  Sterker nog, gevoel kan zelfs voor dezelfde persoon de volgende dag anders zijn.  Het is stemmings gerelateerd.  Nee, bij een dichterswedstrijd zul je mij nooit als een deelnemer aantreffen.  Wat mij wel sterk is bijgebleven van de drie afgelopen keren, is de variatie van het gebrachte werk.  Een oordeel zal ik er niet over geven, dat zij verre van mij.  Of het mij aanspreekt ?  Dat is natuurlijk een geheel andere kwestie, dat heeft met twee partijen van doen.

Wat vind ik essentieel aan een gedicht ?  In elk geval, dat men minstens twee minuten na het gehoord of gelezen te hebben van de laatste zin, nog weet waar het betreffende werkje over ging.  Daarnaast, en dat komt vast omdat ik er ook technisch naar luister, dat het simpelweg loopt.  Ik zie een gedicht altijd als een lied zonder melodie, die moet je er zelf bij maken.  Het hoeft dan geen lekker deuntje te zijn, gewoon dat het in een vast ritme te lezen is beschouw ik als een minimale vereiste.  Moet het persee rijmen, daar laat ik een ieder vrij in.

De definitie van een gedicht luidt dan ook, “Een gedicht is een poëtische tekst die als eenheid gelezen dient te worden”.  Dan heb je nog diverse toelichtingen en uitleg over de diverse vormen, maar in wezen draait het enkel om die eenheid.  Als ik mijn goede vriend Karwan mag geloven, is dat met kunst dus niks anders.  We hebben vanmiddag een hele tijd gesproken hoe wij beiden tegen de uitingen en weergaven van kunst en gedichten aankijken.  Kortweg gezegd, we waren het behoorlijk met elkaar eens.

Toen ik daar vier weken geleden stond tussen wat kunstenaars, waren ook mijn eerste woorden dat ik wel enige ervaring had met het voordragen tussen andere amateurdichters ( deze toevoeging vind ik belangrijk, amateur, volgens mij bestaat er niet zoiets als profesioneel dichter )  maar dat ik niet wist wat een kunstzinnig publiek daarvan zou vinden.  De hierboven beschreven reactie lijkt mij ruim voldoende, met dat kippevel-gevoel.

Van de gedrukte gedichtenbundels heb ik er zelf nog drie over van de honderdtien, misschien ook eens gaan nadenken over een verhalenbundel.  Maar ach, wie zit daar nou eigenlijk op te wachten.  Al die idiote vertellingen van mij, niemand toch ?

Nog allemaal de allerbeste wensen voor dit nieuwe jaar, was ik dat nog haast vergeten.  En als het op prijs gesteld wordt, dan zal ik ook nog af en toe wat woorden samenvoegen, hetzij in dichtvorm hetzij als verhaal.

U allen hartelijk groetend, Peter.

Advertenties

Een gedachte over “Over gedichten en zo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s