Goed beter, het beste gewenst

Misschien een herkenbaar fenomeen tegen het einde van het jaar, na de Kerstdagen in het stukje “eigenlijk-nergens-voor-nodig-aantal-door-te-komen-dagen”.  Er staat nog een Kerstboom, maar de reden dat deze er nog staat heeft inmiddels afgedaan.  Deze periode beschouw ik al heel lang, de op één na vervelendste van het gehele jaar.

Dezelfde bewoording gebruik ik trouwens ook altijd voor het gebied waar we wonen, de op één na mooiste plek om te verwijlen.  Dat geeft ieder ander de ruimte om zijn of haar favoriete oord beter en mooier te vinden.  Persoonlijk vind ik dat die mogelijkheid van fundamenteel belang is.  Het principe goed beter beste heb ik bovendien altijd al een onzinnige bewering gevonden.  Zeg nou zelf, vol voller volst, wat moet je daar nu mee ?  Hooguit gebruikt in een redevoering door een politiek leider van een partij die zaken anders ziet dan de heersende.  Of de hoogste man ( in rangorde, als bij een kolonie apen ) van een vereende natie van verdeelde staten met zeer uiteenlopende denkbeelden en overtuigingen.  Mijn woorden dwalen af, het overkomt me elke keer weer.

Aan het einde van het jaar dan is het vaak een kwestie van de balans opmaken.  Dit jaar staat deze toch een flink stuk in de min, althans als we het geheel zien in de vorm van een winst/verlies rekening.  Ter completering moet ik hier dan wel aan toevoegen dat ik inmiddels van, eerder voor mij, onbekende terreinen onverwacht en ook wel verheugd kennis heb mogen nemen.  Helemaal onverwacht misschien dan niet, aangezien ik altijd al in mijn leven het onverwachte heb verwacht.  Dus in wezen geheel volgens verwachting.

Vreemd dat de wijze waarop wij, waarop ik, met bepaalde dingen omga veelal ergens hun wortels vinden op een in het eigen verleden gevormde traditie.  Ja, ik ben er heilig van overtuigd dat we tradities zelf maken.  We kunnen ze derhalve ook weer loslaten of aanpassen, vervangen door nieuwe tradities.  Die vrijheid hebben we, al zijn er hele volksstammen die traditioneel gedrag als iets heiligs beschouwen.  En om de zaak in evenwicht te houden weer een tegengestelde categorie die tradities zien als een jas, die je elk moment kunt vervangen voor een mooiere cq nieuwere of omdat de oude simpelweg niet meer past.  Elk jaar blijkt achteraf gezien zodra de voleinding in zicht komt, om in de passende terminologie te blijven als het nieuwe jaar het oude jaar wordt, weer een vertrouwd jaar geweest te zijn.

Het is dus niet een “Gelukkig Nieuwjaar”, maar beter gezegd een “Nog te vertrouwen Nieuwjaar“, alleen hebben we dat eerst nog niet door.  Zodra straks de door een sneltrein vervangende stoomtrein, die zijn laatste stoom afblaast, gaat rijden, volgas de eerste maand in.  Beginnend bij het afgaan van de diverse vuurpijlen en ander knalwerk, krijgen we weer nieuwe informatie.  Dan komen er weer momenten die we mogen koesteren, die we mogen omarmen en verwelkomen als onbekende vrienden die ons pad kruisen.  Soms ook ontmoetingen die de laatste keer zijn.

In 2001 hebben wij Sinterklaas met ons zevenen gevierd, het jaar daarop waren er twee mensen minder.  Ook toen wisten we niet bij de jaarwisseling dat, nadat Geert op eerste Kerstdag was overleden, mijn schoonvader hem zeven maanden later zou volgen.  Vorig jaar, negen april tweeduizendzeventien, hebben we Julietta los moeten laten.  Tweeëntwintig weken, nooit haar oogjes opengedaan nooit enig geluidje gemaakt.  Onze wereld stortte in, toch zijn we er samen weer bovenop gekomen.  Halverwege juni dit jaar hebben we dat voor ons gevoel weer gedaan, toen ging het om Nina.                        Ook dit keer zijn we er weer bovenop gekomen, zo ontzettend gezegend zelfs samen met onze kleine meid.  Mijn eigen herstel verloopt niet zoals we hadden gehoopt, het duurt allemaal zo lang, maar ook hier zullen we sterker uitkomen.  Wat zou het leven zijn zonder upps en downs ?

Afgelopen week ben ik nog even op bezoek geweest bij de bejaarde moeder van een, veel te jong overleden, vriend van mij.  Negentientachtig is hij heengegaan na de vijfde kuur tegen de moorddadige en levensvernietigende leukemie, hij heeft het toen niet gehaald.  Haar oudere dochter en man heeft ze ook moeten loslaten, zij is alleen nog over van hun gezin.  Is dat eerlijk, is dat terecht ?  Hier zijn geen antwoorden op te geven, ik heb ze in elk geval niet.  Zo af en toe, misschien wel iets te weinig, ga ik even bij haar langs.  Gewoon om even te praten en te luisteren, zoals een gesprekje tussen oude bekenden hoort te gaan.  Ja, de tijd na Kerst is voor mij een tijd van overpeinzen en het door mijn hoofd laten gaan van gedachten die mij bezighouden.  En dat zijn er vele.

Volgend jaar, bij leven en welzijn zoals mijn vader altijd zo veelbelovend eraan toevoegde, volgend jaar nog weer meer om over na te denken.                                            Tot dan, het beste gewenst.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s