Warme herinneringen aan Kerst

Kerst was vroeger bij ons thuis een echt gezinsgebeuren.  Daar was een vrij eenvoudige reden voor, aangezien de andere familieleden aardig ver bij ons uit de buurt hun gezinnen hadden.  Eigenlijk meer net andersom, wij woonden ver van de oom’s en tantes vandaan.  Nou was het bij ons wel de gewoonte om iedere vriend of kennis, vage relatie van onze ouders zelfs de huisarts steevast met oom of in het geval van de andere sekse met tante aan te spreken.  Maar dat geheel terzijde, over het grote aantal oom’s en tantes heb ik mij in die jaren al voldoende het hoofd gebroken.

Beide Kerstdagen vierden wij dus gezamenlijk met ons zevenen.  Aan het gebeuren Kerstavond heb ik weinig opmerkelijke herinneringen.  Waarschijnlijk omdat daar niet al te veel aandacht aan werd geschonken, of  omdat ik dan al op bed moest.  Kerstnachtdiensten kan ik met de beste wil van de wereld niet iets in mijn, vrij goede, geheugen naar boven halen.  Wat mij het meeste is bijgebleven heeft veel te maken met een zeer rijkelijk aangeklede eettafel met servetten en diverse kaarsenstanders elk voorzien van een rode of witte kaars.

Mijn moeder was een zeer bekwame kookster, in haar jonge jaren had zij gewerkt bij een voor die tijd rijke fabrieksdirecteur in huis.  Naast huishoudelijk werk was zij ook verantwoordelijk voor het bereiden van de maaltijden.  De kerstdiners, zoals ik terugdenkend er een naam aan heb gegeven, ( toen was het gewoon het gezamenlijk eten met Kerst ) die bestonden uit andere gerechten dan welke wij de rest van het jaar voorgezet kregen.  Hooguit met Pasen dan, ook dat waren uitgebreide zeer gevarieerde etentjes.  De rest van het jaar werd gevuld met, eten wat de pot schaft.  Tijdens de Kerstdagen stonden we samen op, aten we samen, waren we samen en gingen we de rest van de dag samen naar de kerk.  Zo deden we dat elk jaar weer, ik wist niet beter dan dat het zo hoorde.

Later nadat we verhuist waren naar het noorden is die traditie eigenlijk stilletjes voortgezet, slechts de ambiance was iets anders met meer ruimte.  Uiteraard kwamen er andere gezichten bij, mijn broers kregen elk een vriendin en later mijn zus een vriend maar verder bleven het de dagen om familie te zijn.  Elk jaar een, net als ieder voorgaand jaar met dezelfde ballen, dezelfde lampjes en dezelfde  slingers versierde, kerstboom.  Het rare is dat als ik aan die tijd terugdenk het me een vertrouwd gevoel geeft, juist in een tijd als deze waarin we nu ons best doen te leven.  Misschien heeft het wel meer weg van overleven.

Nu de Kerstdagen, straks het oude jaar dat met een miniem verzetje van de wijzer in elk willekeurig uurwerk haast onmerkbaar overgaat naar een geheel Nieuwjaar.  Zoals vroeger vaak in wat voor spelshow dan ook zo verzachtend werd gesproken van, nieuwe ronde nieuwe kansen.  Dat zou ook van toepassing kunnen zijn voor een nieuw jaar, maar het grote verschil ligt in het feit dat elk jaar de regels veranderen.  We gaan samen genieten van de Gezegende dagen, misschien dat later mijn dochters er op terug zullen kijken met warme gevoelens.

Misschien niet met elk jaar dezelfde kerstboom of dezelfde versiering, wij wisselen nog wel eens af, ook niet met elk jaar dezelfde vertrouwde glazen kaarsenstanders op tafel met rode of witte kaarsen.  Hier en daar een verlichtend waxinelichtje, en verder een klein houten zelf jaren geleden gemaakt kerstboompje met lampjes waar ieder jaar dezelfde kleine, als kadootjes ingepakte houten blokjes onder liggen.  Geen oom’s en tantes of vage kennissen, nee ons kleine gezinnetje.  Inmiddels gezegend met een prachtige kleindochter, dus niet zoals het ooit geweest is.  Ja, het zijn de mooiste dagen van het jaar.  Daar mogen we, daar moeten we van genieten.  Niet echt een verplichting, nee absoluut niet, het is een rijke zegen.

Wat er ook zal gebeuren, we doen het samen.  In goede en in zware tijden, hebben we het samen gedaan.  Ik ben trots op het gezin waar ik een klein onderdeeltje van mag zijn.  Nee, niet altijd makkelijk maar ik had geen moment willen missen.  Zoals vroeger met mijn ouders, broers en zus, het is goed zo.

En hoeveel van deze saamhorige dagen wij nog mogen bleven, er is niemand die dat weet.  En laten we eerlijk zijn, dat is maar goed ook.  Reden temeer er intens van te genieten, later worden het in het gunstige geval, warme herinneringen waar we met een vertrouwd gevoel aan zullen terugdenken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s