Alles op zijn tijd

En zo staat de Kerst al weer pal voor de deur, het feest van de warmte en er voor elkaar zijn.  Direkt daarop volgt, zoals gebruikelijk en geheel volgens de verwachting en ieder jaar weer, het oud en nieuw gebeuren.  En dan . . . ?

Weet u wat mij elk jaar het zwaarste valt ?  Het gat wat zich manifesteert na de decembermaand, de tijd dat “alles” weer normaal gaat.  Bewust gebruik ik hier de aanhalingstekens, want wat is in wezen normaal ?  Maar dat geheel terzijde, waar ik op doelde was dat mijn gevoel altijd moeite heeft met de tijd er na.  Na de vakantie of na een verjaardag, waar ik sowieso al bijzonder weinig mee heb, en verder na alles waar een normaal mens naar uit kijkt.  U vraagt zich nu af of ik, de schrijver dezes, normaal ben.  Nee, dat ben ik dus niet.  En heel eerlijk gezegd ben ik daar ook best content mee, trots op zelfs.

Al heel lang heb ik mij de gewoonte eigen gemaakt, voorbij iets te kijken.  Als eindelijk, na een drukke periode, de bouwvak van start ging en ik mij drie weken niet met het werk hoefde in te laten, waren mijn gedachten al weer bij het moment dat de vakantie voorbij was.  Ze zeggen dat het mooiste van een feestje de dag er voor is, de voorbereiding.  Bij mij was dat zeker waar, met de kanttekening dat ik al ver voor het betreffende partijtje meer bezig was met het daarna.  Echt genieten van iets is niet aan mij besteed.

Deze week heb ik meerdere malen van mening gewisseld met anderen, kortweg gezegd, ik heb verschillende gesprekjes gehad.  Eén daarvan was met een arbeidsreïntegratiebemiddelaarster, of iets wat daarvoor doorgaat.  Ik heb het steeds moeilijk met het beschrijven van dit soort functies die iemand uitvoert met betrekking tot het ziekteverzuim waar ik, nog steeds, middenin zit.  In mijn vorige stukje heb ik daar al mijn gedachten over losgelaten, leest u dat anders nog maar even door ik wacht wel even.  Er is een verschil tussen mensen die hun beroep, en de dientengevolge opgelegde verplichtingen tot op de letter nakomen en zij die naast het nakomen ook de kunst van het luisteren op grandioze wijze daarin weten op te nemen.

Kijk ik ben een leek op het gebied van reïntegratie.  Ik heb dat trouwens ook altijd als een woord beschouwd dat niet zou misstaan in de vocabulaire van de vroegere SS, iedere oprechte nazi of de immer ondergewaardeerde KGB.  De dame die ik eerder voor de telefoon heb mogen spreken bleek een zeer kundig iemand te zijn, we hebben één en ander goed besproken.  Ik heb het sterke gevoel dat we beide hetzelfde doel voor ogen hebben, en daar beiden voor willen gaan.  Zoals altijd weer zo lyrisch verwoord, de toekomst zal het leren.  Met een andere goede kennis, die mij deze week met een bezoekje vereerde, heb ik ook oprecht van gedachte kunnen wisselen.

Deze ontmoetingen geven mij een rustig gevoel, het zijn momenten waarop ik mij gelukkig prijs zulke mensen te mogen kennen.  Niet dat hier om de haverklap iemand op de stoep staat, maar juist in de tijden dat het niet lekker gaat dan zijn ze er.  Vanmiddag kwam er weer een oude vriendin langs, niet dat ze oud is evenmin mijn vriendin nou ja iets als, maar zo worden deze relaties toch in de volksmond omschreven.  We kennen elkaar al meerdere jaren, zijn samen werkzaam geweest in de leiding van de toentertijd plaatselijke zondagsschool.  Een tijd die nog steeds voelt als een bijzonder fijne.  Warme herinneringen heb ik aan die ruim elf jaar overgehouden.  Een beetje een zorgeloze tijd, de jaren negentig, misschien was het ook inderdaad een relatief rustige periode.

We hebben het, in de anderhalf uur dat ze hier was, over diverse dingen gehad.  Uit het verleden, maar ook hoe we nu met het leven omgaan.  Maandagmorgen begon voor mij met een verschrikkelijke dip, waar ik maar niks van begrijpen kan.  Hoe is het toch mogelijk dat alles maar door m’n hoofd spookt en ik daar geen controle over kan krijgen, en dat ik dan ‘s middags rondloop met de gedachte waar ik me ‘s morgens dan wel zo druk over maakte.  Misschien zijn depressieve gevoelens net zo moeilijk te omschrijven als het moeten omgaan met welke vorm van kanker dan ook.  Eigenlijk geldt hetzelfde voor het geloof, waar ik de afgelopen weken best wel eens aan heb getwijfeld, maar toch.  Vroeger werd mij dat eens uitgelegd met het proeven van een banaan.

Had u trouwens dat vorige verhaal nog even doorgelezen, ik ben zo vrij geweest om toch even verder te schrijven.  Mijn excuses als u nu iets gemist hebt, later leg ik het nog wel eens uit.

Wat betreft die banaan.  Als iemand nog nooit de smaak van een banaan geproefd heeft, hoe zou iemand die deze zuidvrucht wel gegeten heeft dan het hele spectrum van impulsen op de smaakpapillen kunnen omschrijven ?  Dat is niet mogelijk, afgezien van de menselijke bijkomstigheid dat smaken verschillen.

Als u persoonlijk in de gelukkige omstandigheden verkeert om nog nooit met enige vorm van geestelijke of lichamelijk tegenslagen kennis te hebben gemaakt . . .                    Helaas, ik kan het niet vertellen.  U mag eventueel zeggen, “Ja, ik begrijp het ”.  En daar zullen we het dan ook bij laten.  Want dat is meer dan voldoende, al kunt u het in wezen nooit weten zonder het zelf te beleefd te hebben.

Ik wens u ondanks alles, gezegende Kerstdagen en een voorspoedig Nieuwjaar.

Advertenties

Een gedachte over “Alles op zijn tijd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s