Waarheen en hoe lang nog ?

Ruim een jaar geleden leefde ik, leefden wij, in een tijd van spanning.  Onwetend zijn van waar het naar toe gaat met een leven is eigenlijk altijd het geval.  Vaak wordt er gedacht dat we wel enige vorm van sturing hebben.  Dat is maar voor een klein gedeelte waar, we hebben hooguit de keuze om het op te pakken of bij dezelfde pakken neer te gaan zitten.  Slechts als er berichten over ernstige zaken die je persoonlijk raken worden medegedeeld, dan valt alles wat je eerst belangrijk vond volledig in het niets.

Nu meer dan een jaar verder en ogenschijnlijk wijzer, nu moet ik bekennen dat het nog steeds, of zelfs nog minder, gaat.  Nooit heb ik de bedoeling gehad om negatief te zijn, hoe lastig het bij momenten soms ook was.  Op de puinhopen van, toch voor mijn gevoel en in wezen, ingestorte leven heb ik steeds weer getracht iets op te bouwen.  Verder gaan met dingen die niet meer wilden zoals het altijd wou.  Ja ik geef toe dat er, vooral ‘s morgens als ik wakker wordt net als ‘s avonds als ik probeer snel in slaap te vallen, vreemde dingen door mijn hoofd spelen.

Zou het kunnen zijn dat de prostaatkanker en de gevolgen daarvan, die misschien dus nog niet volledig weg zijn, dat deze de burnout cq depressieve gevoelens hebben overschaduwd ?  Het voelt nu of het nog zwaarder is dan toen ik met deze klachten voor de eerste keer bij de huisarts kwam.  Steeds heb ik mij er tegen opgezet om maar weer te kunnen en mogen meedraaien in deze toch wel doorgedraaide maatschappij.  En een tijdje leek het mij ook aardig te lukken.

Nu loop ik tegen de ambtelijke molens op van niet begrijpende mensen en op instanties die met de regels in hun hand vertellen wat ik moet doen.  Al vele malen heb ik een voorstel gedaan, hoe ik zelf denk en overtuigd ben, dat het de beste manier is om verder te komen.  “Ja meneer, ik begrijp u heel goed, maar nee zo werken wij niet.”  De laatste die mij belde om een afspraak te maken voor reïntergratie, noemde zo’n jaar waarin ik zoveel heb moeten doorstaan zelfs als het verwerken van een rouwproces.  Ik ben er zelf welhaast zeker van, dat dit een verre van oprecht gemeende opmerking is.  Dus helaas voor de lieden die dit werk elke dag moeten doen, “Geloof mij, jullie snappen er helemaal niks van.”

Me hier over op winden, gaat alleen ten koste van mezelf.  Nachten heb ik weer liggen malen en woelen, vechtend tegen de onbekende gedachten die mij door het hoofd gaan.  Waarom hebben deze speciaal daarvoor opgeleiden nooit geleerd te luisteren ?  Waarom zijn ze er zo op gebrand iemand volledig over de kling te jagen.  Alleen al mijn lichamelijke beperkingen, niet lang op een hoge stoel stil blijven zitten of autorijden.  Ik wil wel meer lopen, maar dat gaat me nog niet gemakkelijk af.  Moet ik zo ver doorgaan dat de breuk gevaarlijke vormen gaat aannemen ?  Met welke voorstellen van beroepen komen ze dan voor de dag, niet lachen want het is serieus.  Taxi-chauffeur of zelfs heftruckchauffeur.  En licht administratief werk zoals typiste, gewoon kalm er bij kunnen zitten.

Ik laat dit even bij u bezinken.  Nee, we zijn met ons allen heel ver verwijderd van de realiteit.  Moet ik me hierover opwinden, moet ik door deze vorm van begeleiding mijzelf weer vereren met een bezoekje aan de huisarts omdat het gewoon niet meer wil.  Voor al diegenen die mij helpen, en dat zijn er velen naast de professionele hulp, kan ik alleen maar dankbaar zijn.  Daar waar ik zelf wat vrijwilligerswerk mag verrichten door te luisteren en te helpen, word ik ook zelf geholpen.  Een zeer gewaardeerde wisselwerking die ik ook echt nodig heb.  Maar het zal de langste tijd wel geduurd hebben, straks ben ik helemaal opgebrand en niet meer in staat er voor anderen te zijn.

Een jaar geleden toen we met intense spanning leefden, zo in de tijd van de feestdagen die voor mij alles behalve als huiselijk en feestelijk waren, leef ik nu weer met een gevoel van . . . ach laat maar.  Genieten van het leven ?  Dat was vroeger, die tijd heb ik al lang achter me gelaten.  Nu is het elke morgen weer een strijd om uit bed te stappen, elke morgen weer een hoofd dat overloopt van de naarste gedachten.  Wanneer kan ik hier een punt achter zetten, mag ik hier een punt achter zetten ?  Vergeef me mijn pessimistische verwoording, soms kan ik het niet meer voor me houden.

Ik zal blijven proberen mijn best te doen, voor zover dat binnen de mij toegestane mogelijkheden ligt.  Fijne feestdagen zullen we maar zeggen, “ And may God bless us all, everyone ”.

Advertenties

Een gedachte over “Waarheen en hoe lang nog ?

  1. Hoi Peter wat een nare toestand voor je! Moeilijk om niet begrepen te worden door mensen die zich alleen maar aan regeltjes houden en niet echt luisteren !! Heel veel sterkte en … Proberen niet helemaal wet te zakken in een negatieve spiraal! Geniet van je lieve familie om je heen! Fijne feest dagen en God bless you!😘

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s