If it ain’t broken, don’t break it

Inmiddels maak ik, voor het ver kijken in het algemeen en het lezen in bijzonder, weer gebruik van mijn zogenaamde werkbril.  De reden is simpel en ondubbelzinnig, dat laatste als logisch gevolg van het vertekenende beeld dat ik krijg zodra ik met mijn pas verkregen bril tracht om met mijn blik naar voren gericht, opzij te kijken.  Dat vanuit je ooghoeken kijken is een handeling die ik dus vaak tijdens het autorijden gebruik.  Waarom het dus logisch is dat ik weer ben teruggestapt naar mijn vorige bril, is u nu vast ook helder.

In de vele jaren dat ik brildragend ben, is het mij nog niet eerder overkomen dat ik niet kon wennen aan een nieuwe bril.  Nu dus voor de tweede keer niet naar behoren.  Maar de dame van de brillenwinkel bleef voor de telefoon bijzonder vriendelijk en beloofde me dat ze het gingen oplossen.  Als er vroeger iets opgelost moest worden, werd er wel eens schalks opgemerkt dat iets in ongebluste kalk gooien het altijd oploste.  Misschien een beetje hoog gegrepen, maar het moge duidelijk zijn dat er altijd een oplossing voor iets is.

Dat brengt mij op het volgende.  Vandaag weer uitslag bloedonderzoek, de laatste dit jaar.  Ook hebben we weer wat geleerd van de uroloog.  Eerder had ik van hem begrepen, en het ook zo in een vorig verhaal zo gebracht, dat ik met pijnklachten loop vanwege twee breuken.  Eentje op de plek waar het grotere litteken in mijn buik zit, waarvan ik de logica nog wel kon begrijpen, de andere zat voor zover ik het had begrepen in mijn lies.  In eerste instantie kon ik dat slecht plaatsen, ook gezien de soort pijn die ik daar ervaar.  Nu is het ons, mijn vrouw is meegeweest om misverstanden direct uit de wereld te helpen, iets helderder geworden.

Wat de arts bedoelde met de andere breuk, die ook niet op de nominatie komt te staan om verholpen te worden, daar doelde hij dus op een al eerder geopereerde uitstulping door het buikvlies.  Een zogenaamde recidivebreuk.  Een miscommunicatie, zullen we maar zeggen, van beide kanten.  Wel had ik toen nog wel gewezen naar de plek die steeds weer opspeelde in de liesstreek bij mijn linkerbeen ( voor de kijkers rechts ).  Nee, daar was in geen geval sprake van een breuk.  Dat waren nog steeds de beschadigde zenuwen.  Deze zouden wellicht eventueel misschien op niet precies te zeggen mogelijk latere termijn naar redelijke verwachting tot aanneembare waarschijnlijkheid kunnen verbeteren.  De bijzonder vriendelijke uroloog zei het met iets andere bewoording, maar zo kwam het wel een beetje op ons over.  Viermaal daags paracetamol zou de scherpte van de pijn kunnen elimineren, en dat kon op zich ook geen kwaad.

Opeens bedacht hij zich dat er ook andere pijnstillers waren die zenuwpijn konden verminderen.  Die zijn daar speciaal voor, eentje per dag en dan een week aankijken hoe het verloopt.  Kijk bukken, tillen, lang zitten met mijn bovenbeen geknikt als in een zithouding op een hoge stoel verblijvend en iets te lang lopen blijft vervelend.  Dat heeft dus een andere oorzaak, die ik dus wil blijven voelen.  Ik ken mijzelf te goed om te weten wat ik ga doen als ik de pijnklachten van de beide breuken niet meer voel.  Dan is de grens snel gepasseerd, en komt de spoedopname waar ik niet op zit te wachten met rasse schreden nader.

Weer een stapje verder zullen we maar zeggen.  En geloof me, het is goed zo.  Trouwens om nog even terug te komen op die uitslag van de PSA controle.  Deze was dus een heel heel heel heel klein beetje gestegen.  Maar dat kon ook een meetfout zijn, nog geen enkele reden om zorgen te maken.  ( wat ik het afgelopen jaar al niet gedaan had, ik vertrouw op een goede afloop  )  Wel is de volgende controle over drie in plaats van zes maanden, waar ik eigenlijk een beetje van uit was gegaan.  Ja, een extra controle is dan wel een zeer aan te raden gebeuren.  Mocht het dan nog weer een hogere waarde zijn, dan komen er vervolgstappen.  Het woord bestraling kwam wel even ter sprake.  Maar daar was nou nog niet een zinnig woord over te melden.

We zijn er nog niet.  Waar we uit zouden moeten komen, en of ik dat nu al zou willen weten ?  Wat mij betreft hoef ik het niet te weten, tegen die tijd zal het ons wel duidelijk worden.  Morgen de pijnstillers ophalen, en dan maar een weekje uitproberen.  Die bril zal wel wat meer tijd vergen.

Zondag mag ik aanwezig zijn bij de opening van een tentoonstelling van schilderijen en kleimaskers.  De kunstenaar, en inmiddels goede vriend, had mij benaderd of ik korte gedichtjes wilde schrijven bij zijn werk.  Op die wijze kan er voor de bezoeker cq beschouwer een kleine toelichting worden gegeven over het gemaakte kunstwerk.  Dit was nieuw voor mij, maar Karwan was er zeer gelukkig mee.  Voordat iemand een schilderij of masker bekijkt, lezen ze in de meeste gevallen eerst de bijbehorende tekst.  Laat ik het er op houden, dat ik bijzonder nieuwsgierig ben naar het gebeuren.  Er was zelfs al gevraagd of ik eventueel ook wat wilde voordragen uit mijn eigen werk.  Misschien te snel ja gezegd.  We zullen het wel zien, nieuwe uitdagingen zijn er om met twee handen aan te pakken.

Ja, dit was een jaar met tegenslagen, maar ook absoluut met prachtige andere dingen.  Gewoon doorgaan dus.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s