Heldere blik en weer doorgaan

Eerlijk gezegd is het me nu weer wat helderder geworden.  Kijk soms loopt een mens wat rond te dolen en denkt dat hij verdwaald is.  Het gaat zoals gewoonlijk om het gevoel, want je kunt alleen verdwalen als je ergens naar toe wilt.  En de vraag is, wil ik dat ?  Het enige juiste antwoord hierop luidt vanzelfsprekend, “ Ja ”.  De kanttekening hierbij is dan wel weer dat ik weet dat het ergens op af gaat, maar dat ik daar niet een vast omlijnd beeld van heb.  Meerdere malen heb ik voor mezelf getracht ergens in de toekomst een doel te stellen, maar te vaak pakte het weer anders uit.  Het had dus wel wat weg van dwalen, maar niet vérdwalen.

Mijn heilige overtuiging is nog steeds dat ik geleid word, dat er ergens een weg is die ik mag gaan.  Let wel, geen vast omlijnd plan, uiteraard zijn het mijn keuzes welke richting ik wil gaan.  Mijn mening is dat er altijd een keuze is, alleen is er steeds de verstandige en de onverstandige.  De in de volksmond omschreven enige keuze, vaak verwoord door, “ Ik heb toch geen keuze “, is dus een drogreden.  Bij Gea is inmiddels het tweede oog geopereerd vanwege staar.  De eerste operatie is niet geheel vlekkeloos verlopen, maar veel napijn heeft ze daar niet van gehad.  Bij de tweede ging de behandeling in het ziekenhuis beter.  Wel was er sprake van enige beschadiging die tijdens het opereren slecht te herstellen was.  Ze moest het zich voorstellen als soort schaafwondjes op het oog.  Daar heeft ze een aantal dagen flink onder geleden.

Voor de grap opperde ik nog, dat het in haar geval een gelukkige bijkomstigheid is, dat een mens maar twee ogen heeft.  Deze opmerking kon ze niet echt waarderen.  Nu, de vierde dag, gaat het beter.  Ze kon zelfs weer een beetje lezen.  Iets wat gisteren door haar nog voor onmogelijk werd gehouden.  Zo is ze dus weer op de goede weg.  Over een week of acht een nieuwe bril aanmeten.  En dan er op vertrouwen dat het, ondanks de vervelende periode, allemaal goed mocht uitpakken.

Gedreven door de nog steeds aanhoudende klachten, waar ik eigenlijk niet teveel aandacht aan wil besteden, toch weer contact gezocht met de huisarts.  Misschien was het beter een extra afspraak met de uroloog te maken, de volgende controle staat in december gepland.  Dat was nog wel ver weg vond ze.  Zij zou direct een brief sturen met de vraag voor nader onderzoek in ziekenhuis.  Binnen vier dagen al bericht, twee zelfs.  Eentje voor de afspraak bij de uroloog de andere om, op verzoek van dezelfde uroloog, een CT-scan te maken van de buik.  Mijn buik dus, in dit geval.  De week voor de scan viel het mij op, dat het best wel redelijk ging.

Na bijna een jaar met pijnklachten te lopen, ga je haast als vanzelf je houding en wijze van lopen aanpassen.  Al meerdere keren heb ik mij echt in het hoofd gehaald, dat het over was.  Evenzo meerdere malen, bleek dat achteraf niet zo te zijn.  Nu had ik echt het sterke gevoel dat ik me misschien maar wat aanstelde en de afspraken bij de specialist voor niets waren.  Ze zouden vast niets opleveren, gewoon wat beschadigde zenuwen misschien wat geraakte spieren en een enkele verkleving in de darmen.  U ziet dat ik al aardig thuisraak in de medische wereld.  Niet dat ik nu heel erg zielig wil doen, dat zij verre van mij.  Maar er was wel iets op de scan te zien.  Toen ik net tegenover de arts zat, werd mij direct verteld dat ik een breuk had.

Dat was dus meteen helder.  Na een kort onderzoekje van mijn buik en bovenbeen, stapte de uiterst vriendelijke en zeer betrokken uroloog achter de computer en toonde mij het scherm.  Hierop was een doorsnede van mijn buik te zien, ik geloof hem op zijn woord.  Als ze erbij zouden vertellen dat het een nachtopname was van een maanlandschap zou ik het ook geloven.  Als arts hebben ze hier een kundige kijk op,     en hij wees met zijn vinger op het scherm waar de uitstulping in mijn buik zich bevond.  Daarna zocht hij wat verder en vond ook de breuk in mijn bovenbeen.  Twee voor de prijs van één, zullen we maar zeggen.

Opereren is niet echt een optie, ook daaraan zouden weer kwalijke gevolgen kleven.  Weer in een buik snijden om te herstellen wat naar alle waarschijnlijkheid het gevolg van een ingreep is, eigenlijk af te raden.  Als de darmen er wel doorheen zouden zakken, wordt het een ander verhaal.  En bij mijn been was het helemaal niet een optie, al heb ik daar niet echt een duidelijke reden voor gehoord.  Kortom, geen tilwerk en andere belastingen en verder ermee leven.

Helder dus, en ik vind het prima.  Heb ik keuze ?  Natuurlijk heb ik die.  Niet bij de pakken neerzitten, maar doorgaan met wat ik nu doe.  Anderen helpen, nog in de vorm van vrijwilliger maar in de hoop en verwachting er een echte baan van te maken.       Ook heb ik trouwens sinds een paar dagen een nieuwe bril, dus qua heldere blik zie ik nu geen beren meer op de weg.

En om met Drs. P. te spreken, “Onsk het is een mooie stad, maar net iets te ver weg “.   Dus laat die beren maar.  Het afgelopen jaar is wat zwaarder voor ons geweest dan de daar aan voorafgaande.  We zijn er nog steeds en we gaan door.  Als Hij dan voor ons is, wie zal er tegen ons zijn ?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s