Soms gaan gedachten door

Als ik vroeger, in de tijd dat we ons leven nog leefden zonder weet van vervelende ervaringen en in betrekkelijke rust, als ik dan een keer met teveel in mijn hoofd rondliep waar ik geen plek voor kon vinden, dan ging ik laat in de avond achter mijn computer zitten.  Dan schreef ik een gedicht.  Nu ben ik er inmiddels achter dat ik het ook gewoon kan verwoorden in een verhaal.  In de beginperiode van mijn poging iets in rijmvorm te gieten was ik er ook heilig van overtuigd dat als ik eenmaal iets had gemaakt, ik er daarna niets meer aan mocht veranderen.  Jaren later, al bijna veertig jaar verder, heb ik die heiligheid al lang losgelaten.

Ik heb wel eens met mensen gesproken die de schilderkunst beheersten, ook in diverse documantaires over deze vorm van kunst wordt er een zelfde beeld geschetst.  Wanneer legt de kunstenaar zijn of haar penseel ter zijde ?  Eigenlijk op dát moment dat deze dat zelf beslist.  Het moge bekend zijn, dat er met meerdere lagen verf wordt gewerkt.  Ik beperk mij hier tot de uiting van deze kunst in de vorm van olieverf schilderijen.  Het komt zelfs wel voor dat bij een oud doek in het kader van restauratiewerkzaamheden, een oude laag zich onder de getoonde afbeelding bevindt.  Een schilderij over een schilderij.

Bij gelegenheid heb ik wel eens een heel gedicht verwijderd omdat ik het niet goed genoeg vond, niet heel vaak trouwens.  Maar heus, één of meerdere coupletten hebben bij mij soms heel kort het levenslicht gezien.  Hier en nu op dit moment dat ik weer alleen onderuit gezakt in mijn stoel zit, komen die herinneringen als het schijnsel van mijn vroegere nachtlampje dat een vreemd beeld belichtte op de met posters beplakte wand van mijn zolderkamer, bij mij boven drijven.

Ben ik een sentimentele ouwe lul aan het worden ?  Nee, daar geloof ik niet in.  Mocht ik al trekjes hebben die raakvlakken vertonen met enige vorm van teergevoeligheid, dan zijn die er altijd al geweest.  Misschien dat ik er nu zelfs beter mee om kan gaan.  Ook het even niet denken, begint bij mij al vaste voet aan de grond te krijgen.  En dat is iets wat mij tot voor een paar weken niet lukte.  Teveel indrukken bleven maar door mijn hoofd spelen.  Inmiddels heb ik natuurlijk ook veel tijd gekregen om mijn vele zondes te overdenken.  Zoals dat vroeger zo treffend werd uitgedrukt.  Ohja, absoluut heb ik vele dingen verkeerd gedaan in mijn leven.

Nu moet ik er wel bij vermelden, dat ik er in mijn optiek altijd wel goed over heb nagedacht.  Uitgaande van de gegevens die mij bekend waren, en uiteraard ook de andere invloeden die mede mijn keuzes hebben bepaald.  Zelden ben ik blind met de meerderheid meegelopen, eerder ging ik juist de andere kant op.  Het feit dat velen iets vonden was en is voor mij nooit een argument geweest.  Deze week is er mij nog weer eens in een gesprek op gezinspeeld, dat juist mensen die goed nadenken op een zeker moment te kampen krijgen met verstoringen.

Vaak heb ik geroepen dat er velen zijn die fluitend door het leven wandelen, zonder ogenschijnlijk ergens onder gebukt te gaan.  Ik laat hier in het midden of datgene wat getoond wordt ook de werkelijkheid is.  Niet iedereen loopt met de eigen beslommeringen te koop.  Als ik dan met deze of gene een geprekje aanknoop, komt er wel een helder beeld naar voren.  De ene keer wordt er wel degelijk nagedacht, de andere keer is het precies zoals het op het eerste oog lijkt.  Er zijn lieden die niet nadenken.  Op de gronden die hieraan ten grondslag liggen ga ik dus ook niet in, er zullen ongetwijfeld onderbouwde redenen voor zijn.  “ Iedereen gaat hier linksaf, dus daarom doen wij het ook maar ”.  “Als ik mijn leven mocht overdoen, dan deed ik het heel anders ”, ook zo’n gevleugelde uitspraak.  Met de hand op mijn hart, durf ik hier te verkondigen dat ik het weer precies eender zou doen.

Waar wou ik eigenlijk naar toe met deze overpeinzing ?  In principe nergens, er is ook niet echt iets wat ik kwijt wilde.  Ja er zijn wel wat dingen die ik wilde verwoorden, maar ik weet niet zeker of daar iemand op zit te wachten.  En al helemaal niet op dit late uur, dan is er vast wel iets aantrekkelijkers om tijd of iets anders in te steken.  Laat ik het er op houden, dat ik een gelukkig mens ben en dat het leven niet altijd over rozen gaat.

Ten slotte wil ik nogmaals benadrukken hoe belangrijk het is van alle zegeningen te genieten.  Misschien juist wel van die zegeningen die het niet lijken te zijn.  Dat zijn de allermooiste.  Als bij een gedicht waar je net dat ene uithaalt wat je sterkt.  Als bij een schilderij waar je met ingehouden adem naar blijft kijken.  Wat dat is . . . vult u het zelf maar in.  Maar leef, kijk en luister bewust.  Er kan een moment komen dat het als een kostbaar bewaarde herinnering diep vanuit je innerlijke een weg naar het buiten baant.

Zoals de herfst het einde van de zomer aankondigt, maar ook de start van de winter oproept, wetende dat daarna eens het voorjaar weer een kans krijgt, wederom gevolgd door een nieuwe herfst.  En wie weet, is het echt waar dat de geschiedenis zich steeds weer herhaalt.  Dan zult u dus ook dit geschrevene nogmaals onder ogen krijgen.       Kunt u het nog eens rustig nalezen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s