Het hele leven blijft een feestje

Eigenlijk heb ik niet echt iets met feestjes, nooit gehad.  In die lijst stonden de bruiloften bovenaan, meteen gevolgd door mijn vroegere verjaardagsfeestjes met mede leerlingetjes.  Nu moet ik hierbij wel erkennen, dat mij er eigenlijk weinig zijn bijgebleven.  Eigenlijk maar eentje, dat betreft mijn eerste verjaring in Winschoten.  Wij woonden toen op de Vossekamp in Winschoten noord, eigenlijk een redelijk nieuwe woonwijk die in die tijd slechts bestond uit een kleine dertigtal bungalows met platte daken, en even verderop in mijn herinnering iets van vier blokken rijtjeshuizen van twee verdiepingen.  Verder was daar alleen weiland en wat boerderijen, in principe keken wij in de verte uit over het Winschoterdiep.

De datum waarop mijn geboorte viel en die ik sedert die tijd heb aangehouden als mijn verjaardag, viel samen met de geboortedag van mijn vader.  In het jaar Onzes Heren, 1961 werd hij op zijn verjaardag verblijd met mijn komst.  Jaren hebben we dat in stand gehouden, samen onze verjaardag vieren.  Dat kwam er eigenlijk op neer, dat alle kennissen, die ik mijn broers en zus steevast benoemden met de toevoeging oom of tante, al naar gelang hun geaardheid, dat deze meestal ‘s avonds op de verjaardag van mijn vader verschenen met de woorden, “ Oh ja, Peter is natuurlijk ook jarig “.

Dit was dan meteen voor mij het onweerlegbare bewijs, dat er geen presentje voor mij in zat.  Of er dan in klinkende munt een compensatie werd gedaan is mij niet bijgebleven.  Eén kado kan ik mij tot op de dag van vandaag nog herinneren, misschien dat ik het zelfs nu nog in bezit heb.  Het was een lieve geste van een alleraardigste dame, een beetje de hartsvriendin van mijn vader.  Mijn moeder was hier van op de hoogte, ook deze dame werd door ons altijd tante Krijna genoemd, ze was al jaren getrouwd met . . . jawel, ome Kees.  Ook deze, altijd vriendelijke mensen waren in de verste verte geen familie van ons, maar daar ben ik pas jaren later achter gekomen.  Zij kwam op één van mijn verjaardagen, het was nog in Utrecht, met een grote foto van een herdershond.  Jaren heb ik die grote ansichtkaart gekoesterd als een ware schat.

Nee, feestjes zijn verder echt niet aan mij besteed.  Er zijn velen die ik goed ken, die mij altijd mogen vragen om ergens mee te helpen, en die ook het afgelopen jaar enorm met mij en ons hebben meegeleefd.  Mijn dochters vonden het dan ook een goede zaak om dit jaar nou wel eens echt mijn verjaardag te vieren.  Inmiddels hebben wij genoeg mogen beleven wat een klein feestje wel rechtvaardigt, al is er natuurlijk altijd wel een reden om iets te vieren.  En natuurlijk hebben ze daar helemaal gelijk in.  Wie moet je dan in elk geval uitnodigen ?  We willen het ook niet te groot aanpakken, gewoon even gezellig met een paar goede vrienden en familie bij elkaar.

En zo hopen we dat te gaan doen, geen idiote spelletjes die vroeger door andere vaders werden gedaan tot ergernis van het desbetreffende jarige jobje.  Misschien sla ik soms een beetje door in mijn vertelsels, misschien dat ik ook wel eens aan de kern voorbij ga.  Deze keer hou ik het simpel, vandaag op mijn verjaardag een doos met chocolaatjes gekregen bij het clubje waar ik sinds een tijdje als vrijwilliger behulpzaam ben.  Dat is ook lang geleden, de laatste keer dat ik op mijn verjaardag door collega’s werd verrast was toen ik vijftig werd.  Zulke dingen doen een mens goed, ik kan daar alleen maar dankbaar voor zijn.

Nee, ik weet niet hoe het allemaal in de toekomst gaat.  Dat heb ik natuurlijk nooit echt geweten.  Maar ergens dacht ik dat ik mijn zaakjes best onder controle had, dat is een schijnwaarheid.  Als bij mijn laatste verjaardag was verteld, wat ik in het afgelopen jaar heb moeten / mogen beleven, dan had ik ze voor gek verklaard.  En is dat nou niet het mooie in het leven, je weet pas hoe het is, als het er is.  En pas hoe het was, als het al achter de rug is.

Ik zal nog eens op zolder kijken of ik de foto van die herdershond terug kan vinden, hij moet er ongetwijfeld nog zijn.  Zo ja, dan zal ik hem een ereplaatsje geven in de werkkamer, waar mijn buro staat waar achter ik de meeste van mijn gedichten heb geschreven en vele verhalen.  Al heb ik die, gezien de toenmalige omstandigheden, ook veel vanuit de vertrouwde stoel in de woonkeuken geschreven.

Ja, het leven is mooi, en af en toe mag dat resulteren in een feestje.  Maar eigenlijk is elke intens beleefde dag een feest.  Mij verheugend op wederom een nieuw levensjaar, groet ik u allen vanuit mijn hart.

Het ga u goed, en het liefst nog iets beter.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s