Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Inmiddels weer een dag of wat verwijderd van ons avontuur in Polen, alweer een ochtend mee mogen draaien bij Cosis in Stadskanaal en ook drie maanden verder na de geboorte van onze prachtige kleindochter.  Bij mijn lieve dame is door een oogarts geconstateerd dat ze aan beide ogen staar heeft, daar zal ze aan geopereerd worden.  Ik ben dan meteen weer zo, net als dat ik het bij de aan mijzelf toentertijd te verrichten operatie, dat ik op internet probeer daar het één en ander over te lezen.  Het schijnt een vrij eenvoudige operatie te zijn, hooguit een kwartier en de slagingskans ligt rond de achtennegentig procent.

Dat is heel wat meer dan laatst bij de open hartoperatie van onze kleindochter.  Toch blijft het natuurlijk een ingreep, maar we prijzen ons gelukkig dat er geen vorm van blindheid voor haar in het verschiet ligt.  Ik weet nog goed toen ik indertijd liep te kampen met een carpaal tunnelsyndroom aan mijn handen, daar werd mij de toezegging gedaan op een goede afloop van iets minder dan vijfenzeventig procent.  Dat was in negentienhonderdnegenennegentig, de vorige eeuw dus.  Ook voor deze operatie zal er tegenwoordig geen groot risico meer meespelen.

Gisteren hoorde ik over mijn overbuurman, waar ik al in het begin van dit jaar eens over had geschreven, dat er bij zijn controle alles als goed mocht worden beschouwd.  Wel werd hem daarbij medegedeeld, dat hij er wel rekening mee moest houden dat de kwaal eens weer van zich zou laten horen.  Woensdag mag ik weer naar de uroloog, een kleine hoeveelheid van mijn bloed heb ik daar kortgeleden al af laten tappen voor onderzoek naar de welbekende PSA-waarde.  Het lijkt vrij logisch dat het een spannend moment gaat worden, er was indertijd zes millimeter snijvlak dat niet schoon was.  En de prostaat was al uitgebroken, dus er blijft altijd een ongewenste kans dat er toch iets is uitgegroeid.  Natuurlijk ga ik daar niet van uit al heb ik nog wel vaak wat onenigheid bij het urineren, maar misschien is dat een logisch gevolg als er in de urineleiding wordt gesneden.

Er is mee te leven en, zoals mijn vader altijd plachtte te wijzen op het feit, er zijn altijd mensen die het erger hebben.  Er is een klein dingetje dat ik graag anders had gezien, dat het bij momenten iets groter werd.  Helaas, het werkt niet meer.  Ik kom daar eerlijk voor uit en begrijp heel goed dat het iets is waar niet vaak over geschreven wordt.  Mijns inziens is dit juist goed om te weten, weer om exact dezelfde reden die ik al zo vaak heb aangevoerd.  Wees gelukkig met wat je kunt of hebt, garantie dat het altijd zo zal blijven is er niet.

Deze week zag ik op tv een praatprogramma, of hoe ze zoiets ook noemen, met Jochem Myjer.  Zoals bij velen bekend is, heeft hij een paar jaar geleden, een zware operatie ondergaan.  Een tumor in zijn nek die daar is verwijderd, waar hij vooral over sprak was de blijvende vermoeidheid waar hij mee verder moet in zijn leven.  Eigenlijk heb ik dat, met name bij mijzelf, nooit zo serieus willen nemen.  Daar moet ik tot mijn spijt helaas op terugkomen, het is wel zo.  Het is een hele apparte vorm van vermoeidheid, tenminste als ik voor mij als persoon spreek.  Er is een hele lange tijd geweest, eigenlijk de tijd van mijn opgroeien tot na de operatie, dat ik altijd doorzette.  Elke dag maar weer, de zondag vond ik in dat opzicht altijd een nare dag.  De hele tijd stilzitten en vooral niets mogen doen, ik ben wat dat betreft nogal streng opgevoed, maar vast met de beste bedoelingen.

Van ons weekje in Polen heb ik minstens één dag gerust en één keer aan het eind van de middag naar bed gegaan tot de volgende ochtend.  Gewoon om weer bij te komen, waarvan ?  Alleen maar lopen, geen zware activiteiten, hooguit dan een lange trap oplopen ergens in het centrum van Warschau of om een perron te bereiken via de ondergrondse tunnels en zodoende de trein te bereiken die ons zou verplaatsen naar een in de verte bevindend nog onbekend station.  Misschien zijn dit juist wel de redenen dat ik me zo op mijn plek voel in het begeleiden van anderen, al is het op dit moment dan alleen maar in de vorm van vrijwilligerswerk.

Roeien met de riemen die je hebt, dat is waar het om draait.  Als je niet meer kunt wat je wilt, zorgen dan dat je gaat willen wat je nog kunt.  En dat is nog best veel.  Praten en luisteren gaat me goed af en ook schrijven, zoals uit deze stukjes blijkt en de reacties daarop, is niet een tekortkoming waar ik onder gebukt ga.  Of het goed is ?  Dat laat ik aan anderen over om daar een beslissing in te nemen.  Ik doe wat ik kan, en dat zou meer dan voldoende moeten zijn.

Een nieuwe week met nieuwe kansen en nieuwe uitdagingen.  Onze dochter begint maandag, na een sabbatical van twee jaar, weer met een nieuwe opleiding.  Een hele uitdaging, maar ik ben er van overtuigd dat het haar gaat lukken.  En Nina, onze kleindochter gezegend met liefdevolle ouders, daar gaat het echt fantastisch mee.  U ziet, het leven is goed totdat het tegendeel wordt bewezen.

En ik kan alleen maar zeggen, geniet daarvan.  Carpé Diem.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s