Vrijwilliger en op stap in Polen

Inmiddels zijn we dus alweer een paar weken verder, een paar weken waarin er voor mij wel het één en ander is veranderd.  Zo heb ik inmiddels al een aantal keren mijn diensten mogen aanbieden als begeleider voor mensen die begeleiding nodig hebben.  Zo ben ik al meerdere malen meegeweest naar de sportschool, gewoon mee er naar toe en daar helpen waar het nodig is en er voor de cliënten zijn.  Daarnaast help ik wat in het zogeheten houtlokaal, weer hoofdzakelijk het ondersteuen.

In de afgelopen dertig jaar, waarin altijd de productie maken de kerntaak was, heb ik dat wel anders meegemaakt.  Het verbaast mij zelfs, dat ik er zo gemakkelijk mee om kan gaan, ook de positieve reacties die ik mag ontvangen van de andere begeleiders.  Het voelt heel vertrouwd, en het komt op mij over als iets wat ik al zo lang had willen doen.  Wie weet zit er een serieuze mogelijkheid in dat ik me hier in kan specialiseren en er mijn beroep van maken.

Mede doordat ik zelf ook steeds weer tegen mijn kleine ongemakken, als in lichamelijke beperkingen, op loop, kan ik bij benadering meevoelen hoe het is als je in je hoofd iets wilt, dat lichamelijk niet gaat.  Bij mij is dat gewoon teveel lopen waardoor ik een zeurende pijn in mijn been voel, vooral traplopen bljft een onderneming.  In vergelijking met iemand die in een rolstoel zit of maar de helft van zijn lichaam kan gebruiken, heb ik natuurlijk helemaal niks te klagen.  Voor deze mensen kan ik alleen maar diep respect hebben.

Al vaker heb ik hier geschreven, dat zolang er sprake is van een goede gezondheid, er in de meeste gevallen niet van uit wordt gegaan, dat dat iets is wat als een zegen beschouwd mag worden.  Hoe zouden de meesten van u omgaan met gebreken ?  Zelf heb ik daar best wel eens mijn gedachten over laten gaan.  Net zoals ik al vele gedichten geschreven heb, waarbij ik mij probeerde in te leven in de gevoelens van anderen die moeilijke tijden doormaken niet wetende waar het naar toe gaat.  Je weet pas echt hoe het werkelijk voelt als je het, zoals zo mooi verwoord wordt, het aan den lijve ondervindt.

We zijn voor een paar dagen bij goede vrienden op bezoek geweest in Polen.  Misschien dat de meesten die dit lezen nu zich achter het hoofd krabben, met de overtuiging dat je wel helemaal ten einde raad moet zijn, om een korte vakantie te beleven in een land als Polen.  In feite is dat ook lang mijn mening geweest.  Waar die op gebasseerd was ?  Dat is vaak lastig te achterhalen, maar zoals wel vaker is de werkelijkheid iets genuanceerder.  Laat ik hier helder stellen, dat het een bijzonder mooi land is met vele gezichten.

Wij hebben ervaring met Duitsland met Oostenrijk met Zwitserland met Denemarken en zelfs een stukje België en Friesland, maar hier is het net even anders.  Dat zal voor een groot deel liggen in het feit dat de tijd hier voor het gevoel een beetje heeft stilgestaan.  Althans geldt dit voor de buitengebieden, de dorpjes en de wegen die de diverse oorden met elkaar verbindt, daarvan hebben ze daar meer dan genoeg.  Zodra je als westerse verwende bestuurder je daar over verplaatst, dan heb je daar ook snel meer dan genoeg van.

Maar het moet gezegd zijn de aan je oog voorbijtrekkende, als je weer door kunt rijden na het zoveelste stoplicht, omgeving blijft er een soort van serene rust uitstralen.  Waarom wij in ons drukke Nederland, of desnoods op de autobahn van onze oosterburen, toch steeds weer trachten net even sneller te zijn, dat leer je hier wel af.  Daar zijn ze hier heel goed in, zoals bij de tolpoortjes op de twee stukken snelweg die wij daar hebben bereden.

Eigenlijk kan ik maar een kleine kritische kanttekening plaatsen en dat heeft hoofzakelijk met de heersende cultuur te maken.  In de grote steden ligt dat iets anders, maar op de andere plekken, zelfs daar waar het toerisme serieuze vormen heeft aangenomen, is het gebruiken van een andere taal dan het Pools niet standaard.  In winkels en restaurants blijft dit een lastig punt, en al helemaal bij de kraampjes waar uit een rijke voorraad de overbekende souveniers, zoals daar zijn de magneetplaatjes, de openers, de goedkope prullaria, veelal geproduceerd in andere landen dan waar het verkocht wordt, en alles keurig voorzien van de naam in welke plaats het te koop wordt aangeboden.  De namen zal ik u hier niet mee opzadelen, aangezien het u weinig zal zeggen en ik niet het risico wil lopen dat menigeen zijn of haar tong zal breken bij het trachten uit te spreken.

Één uitzondering wil ik hier maken voor het plaatsje Hel wat zich aan het eind van een landtong bevindt.  Het is te bereiken door een boottocht van ruim een uur.  Naar Hel voelt als een hele belevenis, de weg terug zou het best als een hel bestempeld kunnen worden  Voor zij die daar verdere toelichting over willen ontvangen verwijs ik naar het knopje reageren.  Laat ik hiermee besluiten, wilt u genieten van een nog veelal ontoeristisch gebied, ga gerust eens een kijkje nemen.

Voor allen die graag met de plaatselijke bevolking in contact willen komen, probeer Drenthe eens.  Wij hebben ons prima vermaakt, voor mij is het net iets te vaak net iets te vervelend geweest lichamelijk dan.  Maar zoals al vaker gezegd, we moeten allemaal onze grenzen opzoeken, en er soms overheen gaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s