Even er tussen uit

Voor het eerst dit jaar, zijn we met ons tweetjes een weekend weg geweest.  Vrijdagmorgen tegen half elf zijn we vertrokken met als eerste bestemming Garderen.  Daar bevindt zich het Zandsculputurenfestijn met dit jaar als thema, “ Hollandse Meesters ”.  Afgelopen jaar zijn we daar voor het eerst wezen kijken, twee keer zelfs.  Nou moet ik eerlijk bekennen dat het de eerste keer meer indruk op ons heeft gemaakt dan de tweede.  Ongetwijfeld is dit te herleiden tot het feit dat je de eerste keer onbevangen bent en daardoor soms aangenaam verrast, zodra je voor de tweede maal ergens kennis van neemt weet je al wat er te zien is en ga je er toch anders naar kijken.

Dat is met de meeste dingen zo.  Ook in gevallen dat er iets minder prettigs staat te gebeuren of te beleven, dat wil ik nu even buiten beschouwing laten.  Het is best wel bijzonder knap te noemen wat de diverse kunstenaars, zo zijn ze het best te omschrijven, wat ze met een hoopje zand kunnen vormen.  Het komt dichterbij beeldhouwen dan een zandkasteeltje bouwen, dat kan helder gesteld worden.  Er waren wel vrij weinig bezoekers dit kan gerelateerd worden aan het feit, dat de temperatuur de zevenendertig graden aantikte.  Een gedeelte van de tentoonstelling bevindt zich gelukkiger wijze binnen, daar was het wel uit te houden, maar buiten was het een kwestie van in beweging blijven en uit de zon.

Dus in de warmte van de zon doorlopen, en daar waar de schaduw zich bevond vooral even kalm aan doen.  Helaas, zoals het vaak in die gevallen gebeurt, kom je dan net de andere twee bezoekers tegen en aangezien de meesten lekker in het overdekte restaurant bleven zitten, beginnen die je dan een heel verhaal op te hangen.  Uit beleefdheid ben ik daar dus, in de brandende zon, met ze blijven praten.  Eigenlijk was het meer, blijven luisteren.  De dame, uitermate vriendelijk maar toch enorm vervuld van zichzelf, heeft mij, in de kleine acht minuutjes dat de conversatie duurde, drie keer verteld dat zij een weekend uit waren in een Preston Palace Hotel in de luxe kamer.  De man die zich in haar directe omgeving ophield deed er nog een extra duit in het zakje door erbij te vermelden dat het toch wderkelijk om de luxe kamer ging.  Ook de grootte van het scherm van hun, waarschijnlijk luxe, Tomtom is mij daar meerdere keren geduid door met de handen een bepaalde grootte aan te geven.

Een grootte waar ik in vroeger tijden alleen maar van kon dromen, in de vorm van de beeldbuis op een kleine zwartwit tv met sprietantenne.  Op een nette wijze heb ik mij kunnen distantiëren van dit gezellig keuvelende paar, tot ik wat verderop ze weer achter mij hoorde praten.  Het bleek dat de mannelijke helft van het duo mij iets wilde verhelderen bij één van de sculpturen.  Dat was onder een afdakje waar zich ook een uitnodigend bankje bevond, en aangezien mijn bovenbeen weer wat steken begon te produceren vonden wij het een prima moment om daar even te blijven zitten.  Op deze simpele maar doeltreffende wijze, konden wij zo ook wat afstand creëren tot het gezellig en ongevraagd doorkeuvelende stel.

Iets eerder dan in onze planning lag, vooral vanwege de hitte, zijn we toen vertrokken en, na het nuttige van een ijsje met vruchten en slagroom voor de verkoeling, ons richting het hotel in Raalte begeven.  Nee, het was geen luxe kamer en nee onze Tomtom is van een zodanig formaat dat het in een broekzak zou kunnen passen.  Toch zijn we daar zonder problemen aangekomen.  Bijzonder vriendelijk mensen daar de kamer was in onze ogen ietwat gedateerd en aangezien de zon de hele dag op de ramen had geschenen was het er, ondanks de gesloten gordijnen, tegen de dertig graden.  Er stond wel een ventilator die zijn uiterste best deed nog enige verkoeling te produceren, we zijn toch maar ergens buiten op een terrasje gaan zitten.

Het hele weekend is het warm gebleven, alleen zaterdag aan het eind van de middag viel er een verkoelend buitje.  Nadat deze de laatste sputters had laten neerdalen waren de straten vrij snel weer droog, ach het had erger gekund.  Misschien schrijf ik er nog eens wat over hoe het die paar dagen verder is gegaan, voor nu ben ik me geestelijk en lichamelijk, voor zover dat mogelijk is, wat aan het voorbereiden op mijn nieuwe uitdaging.

Als vrijwilliger mijn diensten vervullen om anderen te helpen in de vorm van begeleider.  Ben best wel benieuwd hoe dat zal gaan, het is nieuw voor mij.  Wie weet is dit wel mijn toekomst.  In elk geval is het een mooie manier om hier kennis van te nemen, en ervaring op te doen die later gebruikt kan worden.  Het omgaan met de vermoeidheid, na weer iets te veel inspanning, blijft voor mij lastig.  Zoals al vaker gezegd, het heeft tijd nodig.  En stapje voor stapje kom je altijd wel ergens.

En soms ontmoet je dan weer aardige mensen, die hun verhaal kwijt willen.  Kom maar op vertel het maar, ik heb een luisterend oor.  Behalve dan als het te warm is en ik er even uit wil zijn om tot rust te komen, verder mag het altijd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s