Vallen opstaan en altijd weer doorgaan

Als het zo warm is als nu, lijkt het net of de natuur haar adem inhoudt.  Gras is gestopt met groeien, bladeren aan de bomen proberen zich krampachtig daar vast te houden maar beginnen al hun groene kleur te verliezen en alles wat nog een beetje zou kunnen bloeien begint ook de moed op te geven en laat de jonge knoppen onwelgevallig hangen.  Volgens de meneer op de NDR-eins, de Duitse zender waar ik de radio in mijn werkplaats altijd op heb staan, zou daar op plekken de te bereiken buitentemperatuur gelijk staan met de lichaamstemperatuur.  Dat zijn waarden die ik mij niet kan herinneren ooit beleefd te hebben, zevenendertig graden.  De mussen hoeven niet meer het dak op om dood te vallen, dat wil nu ook prima aan de grond al kun je dat dan geen vallen noemen.

Nina, onze kleine prinses, heeft gelukkig niet heel veel last van de warmte.  Lekker binnen blijven, de ramen en zonwering gesloten en de ventilator die overuren maakt.  ‘s Morgens en ‘s avonds alles open zetten, zodat de ruimtes nog enigszins van lucht ververst kunnen worden.  Het gaat supergoed met haar, maandag het eerste onderzoek na de operatie gehad in ziekenhuis en daar waren ze zeer tevreden.  Mij valt zo af en toe de eer ten dele op haar te mogen passen, ik doe dit met volledige inzet daar ben je per slot van rekening opa voor.  We zijn allemaal zo trots op deze sterke dame, dat is eigenlijk niet goed te beschrijven.  Natuurlijk mede gezien de omstandigheden die we de afgelopen weken hebben moeten doorstaan.  Misschien is mogen doorstaan een beter woord, we hebben daar de kracht voor gekregen.

Inmiddels heb ik al meerdere gesprekken, zowel telefonisch als in ontmoetingen, met een aantal mensen gehad die in verband gebracht kunnen worden met datgene wat ik straks hoop te gaan doen.  Het begeleiden van een aantal bezoekers, zoals dat zo mooi wordt omschreven, die een aantal dagdelen per week samen zijn.  Misschien een beetje omslachtige omschrijving voor het meedraaien als vrijwilliger bij een organisatie die deze vorm van hulp aanbiedt.  Het zal de eerste stap worden naar een nieuwe vorm van hoe ik mijn leven weer wat kleur probeer te geven.  Waar het straks, ik weet echt niet hoe lang, naar zal leiden, dat is nog volledig in nevel gehuld.  Zoals mij al meerdere keren is medegedeeld, “ De toekomst zal het leren “.  Of beter, ik zal het in de mij resterende tijd gaan beleven.

Inmiddels begin ik steeds meer te begrijpen hoe ik naar mijzelf moet luisteren, dat is in het begin best wel lastig geweest.  Steeds weer ging ik net even te ver door, en dan alleen maar omdat ik dat zelf wou.  Dat is dan ook, en dat zal het ook wel blijven, mijn valkuil.  Ik heb genoeg ervaring met mij zelf om te weten dat als ik ergens voor ga, dat ik dat dan ook doe.  Daar ligt nog een hele uitdaging, op tijd rust nemen en vooral niet door blijven gaan als de signalen aangeven dat het genoeg is.  Dat is dan een dubbel gevoel, daarbij in ogenschouw genomen dat ook mijn gevoel zich nog we eens in die strijd wil mengen, kan ik alleen maar bevestigen dat het nog niet een gelopen race is.

Zo af en toe denk ik, ach ik stel mij aan, er is helemaal niets meer mis met mij.  Tot ik dan weer iets teveel heb doorgezet, en de volgende dag mij beweeg als een al op hoge leeftijd gevorderde bejaarde.  Nee het valt niet altijd mee, en toch voel ik mij gelukkig haast tevreden zelfs.  Hoevelen zullen er niet zijn die alleen maar kunnen kijken wat er allemaal mis zou kunnen gaan.  Ik zou ze niet de spreekwoordelijke kost willen geven, dat kan ik nooit opbrengen.

Eens zag ik op tv iets over mensen die wat getrest waren, als voorbeeld liet de gespreksleider een kopje van de tafel afrollen, wat na de vrije val de grond bereikte en daarna in stukken viel.  Vaak wordt er dan in een reactie razendsnel gegrepen naar het overleden stukje aardewerk.  De man die deze handeling teweeg had gebracht, als onderdeel van de les, maakte duidelijk dat het geen enkele zin had daar overbodige drukte om te maken.  Het kwaad was immers al geschied.  “ No used crying over spoiled milk “, een niets aan de verbeelding overlatende uitspraak.  Wij hebben inmiddels al genoeg meegemaakt zodat het niet echt veel zin heeft ons op te winden over dingen die misschien nooit gebeuren.

We hebben al genoeg beleefd om ons nog te laten leiden door scherven die er nog niet zijn, misschien nooit zullen komen en als ze dan toch al gebroken zijn maakt het ook weinig uit daar veel energie in te steken.  En laten we wel zijn, de stukken zijn nog heel.  Halverwege betekent dat er al een weg is afgelegd, maar dat er naar verwachting nog net zo’n stuk mag worden afgelegd.  En alles wat we onderweg meemaken is een lering voor de rest, zo worden we door het leven gevormd, soms zelfs hervormd.

Een ieder mag het verder voor zichzelf invullen, zelfs de grote lijnen staan nog niet geschetst laat staan het inkleuren.  En als het straks twee dagen geregend heeft wordt er toch weer geroepen, “ Was het maar weer een beetje zonnig “.  Niets menselijks is ons vreemd, daar zullen we het maar bij laten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s