Nog even bijpraten en tot rust gekomen

Ja, het leven heeft werkelijk veel overeenkomsten met een achtbaan.  Dan beperk ik mij hier tot een achtbaan, waarin we nog niet eerder hebben gezeten.  Al wordt er soms iets beweerd, van al eerder gezien al eerder beleefd.  Het fenomeen deja-vu, maar die uitzondering daargelaten blijven onze dagelijkse begegnungen een verrassing.  Dan weer een aangename en andere keren een wat minder aangename ervaring, op en neer, toppen en dalen, tanden op elkaar en vervolgens happen naar adem.

Het is vandaag precies een half jaar geleden dat ik geopereerd ben, op de datum af.  Morgen op de dag af, vrijdag de twaalfde januari.  Toen was ik er behoorlijk van overtuigd, dat ik na een week of drie vier weer behoorlijk hersteld zou zijn.  In mijn hoofd was ik al weer een beetje aan het bedenken, hoe ik het misschien zou kunnen gaan aanpakken.  Drie onzekerheden misschien, zou en kunnen.  Zo is het dus niet gegaan, en eigenlijk begin ik me daar steeds meer bij neer te leggen.  Iedereen wordt immers ouder, iedereen kan bij het verstrijken der jaren tegen kleine of grotere gebreken aanlopen.  In mijn geval was het dan minder leeftijd gerelateerd, of het moet al zo zijn dat ik wat roofbouw heb gepleegd en vaak teveel in te weinig tijd willen doen en dat ook nog zonder fouten te maken.  Vooral dat laatste heb ik al mijn hele leven problemen mee gehad.

Vroeger had ik een goede kennis, hij bekleedde in het bedrijfsleven de functie van directeur en was vaak in het buitenland geweest, hij heeft mij een aantal wijze lessen geleerd.  Soms gaat dat toch zo in een leven, je hoort iemand eens wat vertellen of die iemand probeert jou iets mee te geven waar je wat mee kunt.  En in enkele gevallen doet de horende iets met deze goedbedoelde wijze lessen.  “ Als je iets doet dan kan dat op twee manieren ”, vertrouwde hij mij eens toe.  “ Of je doet het goed, of niet “,  en dan werd er met niet verwezen naar het niet doen.  Dus niet naar, niet goed doen maar heel eenvoudig het laten en niet het in het geheel achterwege laten.

Zelf heb ik meerdere keren mogen meemaken dat er een stageloper of iemand die nog maar kort samen met mij aan het werk was, dat er iets niet op de juiste wijze werd gedaan.  Mijn vaste vraag was dan altijd, waarom het fout ging.  Als er dan een vorm van uitleg kwam waarin werd medegedeeld wat de bedoeling was achter het handelen, dan had ik daar altijd begrip voor.  Als er daarentegen door, meestal een niet betrokken knaapje, willekeurig met de schouders werd getrokken met één hand werd gewezen naar een ander daar aanwezig zijnde medewerker met de woorden, “ Ja, hij zei dat het zo ook wel kon “.  Of nog erger, “ Zo heb ik dat altijd al gedaan “ , waarbij het dan niet meteen duidelijk was of het die andere keren dan wel tot een resultaat naar tevredenheid had geleid.  In deze gevallen was ik dan ook iets korter en scherper in mijn reactie, soms zelfs wel ietsjes te.

Wat is goed en wat is fout ?  Waar ik veel waarde aan hecht, is dat er wordt nagedacht voor er tot handelen word overgegaan.  Dit is iets wat voor velen al moeilijk genoeg is, zelfs voor een hoge pief die in een hele verzameling van verschillende staten de juiste beslissingen moet nemen.  Met de nadruk op juiste, en voor een ieder begrijpelijk in de juiste spelling.  Liefst op papier, dat geeft de grote leider de nodige tijd om er nog even extra aandacht aan te besteden.  Niet dat ik hier de betuttelaar wil uithangen.  Als er in het algemeen meer dan tien tellen zit tussen het beëindigen van een vraag en het daarop volgend gegeven antwoord, dan zouden er minder misverstanden ontstaan.

Met Nina, onze prachtige kleindochter, gaat het super goed.  Er is nog wel de soms de ongegronde angst als ze huilt, maar dat zal iets zijn wat door vertrouwen overwonnen moet worden.  Echt ze doet het heel goed, het lijkt er zelfs wel op dat ze bezig is een inhaalslag te maken.  Tijdens haar verblijf op de IC heeft ze minder voeding gehad, alleen het nodige en dan praten we toch over een ruime week.  Ook is het nu goed te merken, nu de storm tot bedaren is gekomen, hoeveel impact alles op ieder van ons heeft gemaakt.  Niets is dan meer van belang, alleen maar het welzijn van deze liefdevolle heerlijke dame.  Nu doen we ons best om ook de andere geneugten des levens weer eigen te maken.

Vanmiddag een gesprekje gehad en het even rondkijken bij een mogelijke plek waar ik wat vrijwilligerswerk mag gaan doen.  Jazeker, al een tijdje wil ik graag weer iets betekenen voor anderen.  Een paar uurtjes in de week om te beginnen, verder zullen we het wel zien.  Mijn toekomst ligt niet meer zo vast als ik jaren gedacht had, wat er in de komende tijd mag plaatsvinden blijft een verrassing.  De achtbaan, waar ik dit stukje mee begon en wat ik al vaker als illustratie had aangevoerd, zit weer in de steigende lijn.

Tenslotte hier de declaratie, de mededeling, dat het inmiddels na alle, soms nergens op slaande, stukjes die uit mijn toetsenbord rolden, de honderdste is bereikt.  Een kleine felicitatie en bedankje is dan vast wel op zijn plaats.  Iedereen die in meer of mindere mate heeft meegelezen, van harte met deze mijlpaal en uiteraard van harte bedankt voor het meelezen.  Misschien tot later.  Het ga u goed.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s