Op en neer, het leven blijft mooi

En weer een voetbalwedstrijd, nog steeds voor de wereldkampioenschappen.  En weer een weekje verder, een misschien wel vrij rustige week.  En toch een heerlijke week, een niet op gerekende onverdiende prachtige week.  Ik hoor wel eens verkondigen dat het leven hard is, uit persoonlijke ervaring kan ik dat zondermeer bevestigen.  En toch hou ik van dit leven, ik zou met niemand willen ruilen het is mijn leven.  Soms lijkt het leven in herhalingen te vervallen, en heel soms is dat ook meer dan dat het er op lijkt.  Zijn het herhalingen, of zijn het gewoon tweede kansen ?  Gebeurt het werkelijk zo dat we voor een nieuwe ronde mogen gaan, dat het ons niet wordt aangerekend dat we ergens een verkeerde afslag hebben genomen.

Er wordt soms gezegd dat vrede betekent de afwezigheid van oorlog, dat zou betekenen dat rust de afwezigheid van onrust inhoudt.  We hebben woelige tijden mogen meemaken en toch waren het onze tijden.  Nooit zullen we weten, niemand kan dat trouwens, hoe het leven zou gaan als er iets anders was voorgevallen.  Dit is waar we het mee mogen en moeten doen.  Hoe zwaar het soms ook voelde toen we ons er midden in bevonden, toch voelde het zo eigen.  Het is niet zozeer ons leven, het is een deel er van.  Zonder de tegenslagen en zware perioden zou het om een heel ander leven gaan.  Hoe vreemd of hard dat ook klinkt, het is van ons.

Er zullen vast hele volksstammen zijn, die fluitend door het leven gaan die nog nooit een tegenslag hebben hoeven te incasseren.  Waarbij alles keurig op rolletjes gaat, als van een ingevette glijbaan terwijl je je fijn op een gepolijste surfplank omlaag begeeft van een niet te steile schans neerkomend op een ingebeeld luchtkussen of een helder blauw meertje.  Uitziend naar de landing, maar niets belevend aan de reis.  Veel te snel spoeden zij zich door het leven, niet genietend van dat ene vogeltje dat daar haar melodieus gezang aan ons cadeau doet.  Niet in staat zijnd om het kleurenpalet van de ons omringende bloemenpracht op waarde te schatten.

Niet, zoals er in het door Jan van Veen heel lang geleden op melodie gezette gedicht “ Meer “, zo prachtig vertolkt wordt, als een klein jongetje dat door met zijn kleine laarsjes in een plas water stappend alle kleuren van de regenboog tevoorschijn tovert.  ( dat deze kleuren ontstaan omdat er vroeger niet zo nauw werd gekeken als iemand zijn olie van de auto ververste en deze gewoon liet weglopen boven een rioolput, zullen we maar niet in dit vredige tavereeltje meenemen ) en dat de meesten het niet eens opvalt, die regenboogtinten.  Als je nooit onderuit gaat of met minder prettige voorvallen kennis hebt gemaakt, dan weet je ook niet hoe het voelt om na het opstaan weer gelukkig te zijn.

Onze levensreis gaat over bergen en door dalen, toch weer een beetje het achtbaangevoel waar ik al eerder naar verwees.  Wat is er nu leuk aan een achtbaan die alleen maar omhoog gaat, dat zou toch geen enkele spanning teweeg brengen ?  Juist het weten van de komende afdaling maakt de beleving kompleet.  Dat wanneer je alle moed bij elkaar hebt verzameld om dan toch in bijvoorbeeld de Python te stappen, is dit enkel het gevolg van de te nemen in het vooruitzicht bevindende afdalingen.  Het instappen levert weinig tot geen verhoogde hartslag op, of het moet al zo zijn dat er net voor je in de rij een vader en moeder met twee opgroeiende pubers ( die in een uitzending van de rijdende rechter met grote zekerheid hoge kijkcijfers zou scoren ) en die daar dan een soort van onenigheid ontwikkelen met een ander jong gezin over het feit dat er een zwak vermoeden bestond dat één van beiden in de rij had voorgedrongen.  Hoe ik hier bij kom ?  De toenmalige vriend van mijn jongste had één van die moeders even iets te lang aangekeken en geglimlacht, dit werd door mama één niet echt gewaardeerd, tot vreugde voor mama twee.

Kortweg zou dit kunnen leiden tot een wat verhoogde spanning, maar in alle andere situaties is het wachten in een rij een saaie bedoening.  Ook het omhoog gaan is nog te doen, maar als we dan even in de toekomst kijken recht voor ons uit lijkt de baan te eindigen.  De afdaling ontwaart men pas zodra dat hoogste punt bereikt is, waarop meteen die daling wordt genomen daarna een enorme bocht een steiging en wederom een onverwachte reis in de diepte.  Die opeenvolging van bochten en hoogteverschillen, in combinatie met het gegil van de medereizigers, maken het tot een geheel.  Van één ding zijn we dan wel overtuigd, dat we allemaal veilig de finish halen.  En in practisch alle gevallen is dit ook een feit, wat het interessant maakt is dus de reis.  Ik vertrouw op een goede aankomst, al vaker heb ik dat verteld, maar hoe het levenspad zich verhoudt, daar weet ik weinig van.

Gisteren een tijdje alleen geweest met Nina, opeens begon ze weer onbedaarlijk te huilen.  Ja, dan slaat toch weer de schrik om je hart.  Wij weten dat ze lichamelijk herstelt is, dat het gevaar niet meer bestaat, het is goed zo.  Het huilen duurde een minuut of vijf, rondjes lopen met haar op mijn arm en ze werd weer rustig.

Het vertrouwen moet weer groeien, en dat heeft gewoon zijn tijd nodig.  Maar voor altijd zo trots op deze kleine engel, dit grootse wonder.  Dit kleine hoopje liefde, alle opa’s zullen dit met me eens zijn, natuurlijk ook alle oma’s en papa’s en mama’s en nichtjes.  Het leven is mooi.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s