Klavertje vier of toch iets anders

En zo mogen we dus weer een bladzijde omslaan, een hoofdstuk afsluiten wetende dat er weer een nieuw geschreven gaat worden.  In eerste instantie werd er door de kinderarts gisteren nog gezegd, dat vanwege iets wat leek op een nog nasudderende luchtwegontsteking, Nina voor één of meer nachtjes nog in het nieuwe ziekenhuis nabij Winschoten zou worden overgebracht.  Dit alles puur uit voorzorg, de moeder wilde niets liever dan haar kleine prinsesje mee naar huis nemen.  Maar er absoluut van overtuigd dat de arts wist waar hij het over had, en omdat er zondag nog sprake was van enige verhoging, hadden de ouders in deze beslissing ingestemd.

Vanmorgen bleek dat er in het nieuwe ziekenhuis toch niet zoveel plaats vrij was en, wederom door dezelfde geneeskundige verwoord, aangezien de afgelopen zesendertig uur er geen te hoge temperatuur was gemeten mocht ze vandaag dus wel mee naar huis.  Toen ik daarover gebeld werd heb ik dus de al reeds klaarliggende paal met tekstborden inclusief grondboor achterin de auto geschoven, en heb mij heenwaarts gesneld naar het altijd pittoreske stadje Winschoten.  Daar, net voordat het drietal van Groningen aankwam, de tuin versierd met vlaggetjes en het hierboven vermelde kunstwerk.  Hier op staat in sierlijke plakletters, “ Welkom thuis, dappere Nina “.  Samen ziet het er uit als een feestelijk geheel, zowel Wenri als Elwin waren er zeer mee ingenomen.

Aan de overzijde van de straat stond ook een gekleurd bord in de tuin.  Afgaande op de korte belettering die er te lezen valt ( 50 ) konden wij daar met grote zekerheid uit concluderen dat daar een bewoner de aangegeven leeftijd heeft behaald.  Twee opgeluisterde tuinen zo vlak bij elkaar geven de hele straat toch een opbeurend karakter, lijkt mij zo.  Waar wij ons dan wel weer hoofdbrekens over maakten, was de vorm van het voorwerp waarop de eerder genoemde cijfers te lezen waren.  Mijn dochter had mij daar al even attent op gemaakt, en ook Elwin kon het niet nalaten mij nogmaals te vragen of ik ook iets herkende in de vorm.

Als iemand mij zo specifiek naar iets vraagt heb ik altijd de terughoudendheid en de angst iets over het hoofd te zien.  Dit keer was dat absoluut niet het geval, zij hadden ook geen flauw idee wat er werd uitgebeeld met dat model.  Hij dacht dat er misschien de grenzen van een provincie mee vergeleken kon worden, mijn voorkeur ging dan naar de provincie Utrecht, een eigenaardig trekje dat ik van vroeger heb overgehouden.  Maar zelf dacht ik dat het om de nabootsing ging van een klavertje vier, geen correcte immitatie maar dat buiten beschouwing latend kon het er voor doorgaan.

Nog tot twee keer toe heb ik er bij mijn schoonzoon op aangedrongen, het er eventjes te gaan vragen.  Nee, dat was nou ook weer niet nodig, we hadden immers genoeg omhanden met Nina die er de voorkeur aangaf vooral duidelijk te maken dat zij toch de afgelopen weken een beetje tekort aan geborgenheid heeft gehad.  Dat had natuurlijk vanzelfsprekende redenen, en vanaf het moment dat ze wel weer met liefde gekoesterd en getroost mocht worden heeft, zelf al op de IC, haar moeder zich als een warme handschoen om de kleine prinses genesteld.  Nu mag ze weer in de armen genomen worden, ook mij is die eer te deel gevallen.

Zelfs een flesje geven werd mij vergund, en ik kan hier geen woorden bedenken die dat gevoel zelfs maar bij benadering kunnen beschrijven.  Voor de zware operatie als ze haar flesje half had leegedronken, kon je gewoon zien dat het haar moeite koste.  Nu valt ze gewoon kalm in slaap, even op de andere arm en ze drinkt zo weer door tot er nog een bodempje in het flesje overblijft.  De bodem blijft vanzelfsprekend over maar ik heb het hier begrijpelijkerwijze over een bodempje voeding onder in het flesje.  ( dit uiteraard weer als het flesje met de speen naar boven wijst )

U, als mijn trouwe lezer weet dat ik als de dood ben om verkeerde beweringen de wereld in te helpen.  ( vandaar de korte toelichting tussen haakjes, voor zij die het wel hadden begrepen kan de tussen haakjes staande woorden als niet geschreven worden beschouwd )   Mijn welgemeende excuus als ik een beetje aan het bazelen sla, geloof mij wij zijn hele gelukkige en gezegende mensen.  Het zal echt even wennen zijn, de beelden van woensdag, veertien dagen geleden, staan op mijn netvlies gebrand.  En daarom ben ik ook zo trots als ik zie hoe deze jonge ouders omgaan met deze dappere jonge deerne.  Dat ik daar de vader, schoonvader en opa van mag zijn, dat maakt mij nederig.

Ik weet dat ik zelf nog steeds een lange weg te gaan heb.  Maar ik weet ook, dat ik die weg niet alleen hoef af te leggen.  Mijn gezin en familie staat er om heen en Hij zal ons ook nooit alleen laten.  Ook al voelt het soms dat de hele wereld instort, wij worden gedragen en dat juist op de momenten dat het voor ons te zwaar is.

Nog steeds weet ik niet wat ik moet denken van die achtergrondvorm van die vijftig, het is misschien gewoon een reststukje multiplex van één of andere hobbyiest.  Ja, laten we het daar maar op houden.  Gewoon voor de vorm, en het daarbij laten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s