Een week, een dag, een eeuw

En zo is het weer een dag later, en zo zijn we weer een eeuw verder.  Tegenstrijdig ?  Ja, absoluut.  Wat is een eeuw, een vrij lange periode.  En deze periode wordt dan aangeduid met het jaartal waarin het zich manifesteerd.  Van nul tot duizend jaar heet dan dus de eerste eeuw, eigenlijk best wel logisch.  Maar wat weten wij op het moment van die eeuw terwijl hij zich aan ons voltrekt, er gemakshalve even van uitgaand dat een eeuw onder de mannelijke categorie valt.

Vaak spreken wij onze mening uit over zaken die al hebben plaatsgevonden, vóór het eigenlijke gebeuren blijven wij hangen in een verwachting.  En zeg nou zelf, verwachtingen komen zelden uit.  De geschiedenis daarentegen liegt zelden, zij het dan dat die soms een ietsjes rooskleuriger wordt weergegeven.  Wij hebben inmiddele al een paar ervaringen op ons conto mogen bijschrijven die wij niet, en nu druk ik het zacht uit, hadden verwacht.

Vroeger toen ik nog een klein knaapje was, verheugde ik mij eind november op menige morgen op een rijk gevulde schoen.  In principe hoefde het niet eens om een rijk gevuld exemplaar te gaan, een beetje gevuld zou mijn verwachtingen al ver te boven gaan.  Soms ging ik, nadat ik heel vroeg al even had gecheckt of de goedheiligman, waar ik dus stellig in geloofde, mijn schoeisel had bezocht.  Dit viel voor mij te herleiden in het feit dat er zich enige pepernoten of iets in de vorm van marsepijn zich daar in bevond of direkt in de buurt, per slot van rekening hadden we hier te stellen met een toch wel wat bejaarde man, en mikken zou niet meer zijn sterkste punt kunnen zijn.  Nee, dat zou ik hem zeker niet euvel duiden, niet kwalijk nemen.  Helaas, als ik dan ten tweede male een gang gemaakt had om de inhoud op waarde te schatten, dan bleef het bij een hoopje ontastbare lucht.

Zo leven wij veelal in verwachtingen, altijd proberen wij ons een beeld te vormen van de toekomstige tijd.  Zodra er ingrijpende voorvallen in ons leven plaats vinden, is dat niet anders.  Inmiddels mag ik teruggrijpen op enige ervaring, jawel ook ervaringen die mij liever vreemd waren gebleven ook dat was een te simpel ingeschatte verwachting.  Zoals het er nu voorstaat, is er een geruststellende verwachting dat het helemaal goed gaat komen.

Nina ligt nog steeds op de IC, en zal daar ook naar alle waarschijnlijkheid nog één of twee dagen moeten blijven.  Zonder teveel op de technische zaken in te gaan, mag ik hier uit de doeken doen dat de hele vernauwing verwijderd is en de slagader derhalve een iets krappere bocht naar het onderlichaam maakt.  Dit zal ook regelmatig gecontroleerd moeten worden, maar in principe is het tijdens de operatie geheel volgens de verwachting verlopen.  De deskundigen hebben tijdens de gehele ingreep overlegd gepleegd, en in de overleggingen die beslissingen genomen die tot het uiteindelijke resultaat hebben geleid.  Langzaam aan zullen de diverse aanluitingen losgekoppeld gaan worden, te beginnen met de beademing.

Hoe dat allemaal in zijn werk gaat is mij niet geheel duidelijk, maar of dat nou nodig is om te weten ?  Vast niet, zolang ze het daar maar weten en daar zijn wij wel van overtuigd.  Daarna zal ze misschien nog een poosje moeten verblijven op de kinderafdeling, maar ook dat zal beslist niet langer gedaan worden dan nodig is.  Mama wil haar graag voor het weekend weer in huis hebben, maar ze weet ook dat wat nodig is nodig is.

Voor beide, papa en mama, is het een hectische tijd waarin ze welhaast geleefd worden door de omstandigheden.  Toch doen ze het in mijn ogen echt goed, ik druk dit heel behouden uit, maar geloof mij ik ben zo ontzettend trots op deze twee jonge mensen dat kan ik niet beschrijven zonder in de gebruikelijke gemeenplaatsen te vervallen en dat zij verre van mij.  Het is goed dat niemand weet wat zij doormaken, het is niet mogelijk voor welk weldenkend mens dan ook om zich daar een zuiver beeld van te vormen.  Gelukkig maar, zullen we maar zeggen.  Zonder de Kracht en de veerkracht die er op dat moment onontbeerlijk voor nodig zijn, is dit niet te bevatten.  Nog wordt het geduld op de proef gesteld, nog is er net het moment aangebroken waarop we het kunnen benoemen als in de afgelopen eeuw.

We zitten er nog steeds middenin en daar valt op dit moment niets aan te veranderen.  Het enige wat voor mij zo belangrijk is, we zitten er samen in.  Wij van iets meer terzijde maar zij beiden, eigenlijk met hun drietjes, als in het oog van de tornado. ogenschijnlijk windstil, maar een dreigende storm voelbaar nabij.   Waarom zoveel woorden besteed aan alles wat zich op dit moment op ons pad bevindt ?  Misschien om een vorm van helderheid te creëren, misschien om al diegenen die er zo door geraakt worden een goed beeld te geven.  Misschien ook om het een beetje van ons af te schrijven, ja ik zeg nu we en ja ik zeg ook dit keer van ons áfschrijven.  Later zullen we weten of het goed is geweest, nu gezien de vele reacties hebben we er een goed gevoel bij.

Wij willen iedereen daarvoor bedanken, Wendela en Elwin voelen zich daar enorm door gesteund.  En ook wij zijn daar echt door geraakt, bedankt allemaal.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s