Het bericht van ons leven

En zo zijn we dus vijf dagen verder, vijf dagen en zes nachten van knagende onzekerheid.  Namens Wenri en Elwin mag ik iedereen die op wat voor wijze met ons heeft meegeleefd, vanuit de grond van ons hart bedanken.  Oh ja, voor ik het belagrijkste oversla, Nina is geopereerd en alles is boven verwachting goed verlopen.  Waarom boven verwachting, zult u vragen ?

Het is een hele heftige gebeurtenis die wij hebben beleefd, en dan is er niks meer over van de zelfbedachte ingebeelde zekerheid die wij onder normale omstandigheden om ons heen hebben opgetrokken als een ondoordringbare barrière.  Aan de andere kant hebben we steeds er op vertrouwd en in geloofd dat het goed zou komen.  Maar we wisten allemaal dat het ook de enig goede manier was om er samen mee om te gaan.  Ik heb in de afgelopen dagen twee zo ontzettend sterke mensen gezien, dat ik er haast niet in de schaduw durf te gaan staan.

Wat zij hebben ervaren dat zou je nooit maar dan ook nooit iemand toewensen.  Het is op verzoek dat ik hier dus schrijf.  Vrijdag kwamen er nog best verontrustende berichten van het ziekenhuis toen zij daar met z’n tweetjes waren.  Doordat er meer van het jonge hartje van Nina werd gevergd, moest er door medicatie worden bijgestuurd.  Alles wat er sinds woensdagavond is gedaan ging steeds gepaard met de zorgen in ons hoofd over dat kleine prinsesje die daar verbonden en ondersteund lag te vechten in dat grote mensenbed op de IC van het UMCG.

Zondag kregen we foto’s gestuurd van de vader, waarop mama bij Nina op bed lag om haar heen als een beschermende cocon.  Dit zijn beelden die nooit meer van mijn netvlies zullen verdwijnen.  Pijn, krachtig zijn, onzekerheid, vertrouwen en daarbij het steeds onverteerbare afwachten.  Het is net of de tijd zich dan in een vertraagde vorm manifesteerd, tergend langzaam.  Je wilt verder, je wilt weten, je wilt troosten en bovenal de juiste dingen zeggen of doen.  Nogmaals, met grote dankbaarheid schrijf ik hier deze woorden.  Wij voelen ons gedragen en gezegend.

Gisteren zat ik met mijn dochter te praten over hoe we het straks gaan vieren als het allemaal achter de rug was.  Telkens gaat het dan door mijn hoofd, maar stel nou eens dat ?  Zo willen wij niet denken, toch sluipt de twijfel door een achterdeurtje naar binnen.  In onze kamer staat de box, daar heeft ze in gelegen, in de gang daar staat de kinderwagen ( nog van onze eigen dochters ) daar heeft Gea woensdagmiddag nog met haar een rondje mee gelopen.  Op tv was weer een voetbalwedstrijd, daar op die stoel had ik ‘s morgens nog met Nina zitten genieten.  Ik kon er niet meer naar kijken zonder de pijn te voelen, van wat als . . .

Het is niet zo gegaan, het is goed gegaan.  Wij voelen dat als een beschermende Vaderhand.  Vraag me niet waarom dingen gebeuren, ik kan daar echt geen zinnig antwoord op geven.  Ik geloof alleen dat wij geen moment in de steek gelaten zijn.  Dit klinkt tegendraads wetende dat er in andere gevallen bij andere mensen de uitkomst net anders is.  Natuurlijk weten we dat, we kunnen slechts spreken van wat ons is overkomen.  Met al die anderen wil ik meeleven, maar wij voelen ons rijk gezegend.

Ja, we hebben een vervelend jaar achter de rug, en ja er zijn mensen die fluitend door het leven gaan.  Wij zijn tevreden met ons leven, en dan tevreden in de betekenis dat het voor ons voldoende is.  Samen met Nina gaan we op naar de toekomst, en dat die onzeker is dat is voor ons inmiddels wel bekend.  Maar we gaan er samen van genieten, elk moment dat ons als presentje wordt voorgeschoteld.  En als er dan weer eens een kadootje bij zit dat we liever zouden willen ruilen, dan zullen we tegen die tijd wel weer zien hoe we er mee om mogen en kunnen gaan.

Tenslotte wil ik dan nogmaals, en ook namens de ouders de grootouders en de rest van de familie, iedereen echt bedanken voor alle steun die gegeven werd in welke vorm dan ook.  Er zal vast, met name de eerstkomende tijd wat angst zijn.  Ook het terugdenken aan wat er die woensdagmiddag allemaal is gebeurd, en proberen niet te denken wat er allemaal had kunnen gebeuren in de zin van totaal misgaan.  Zo is het dus niet gebeurd, en ook voor de tijd die nog in het verschiet ligt zullen we daar een weg in moeten vinden.  Ook dat zullen we samen doen, wij samen en samen met Hem die het alles voor ons zo goed heeft gemaakt.

Voor de komende tijd is Thelma hun hond even bij ons, ik ga haast denken dat ook zij het voelen kan.  Is dit idioot om te denken ?  Laat ons maar denken wat we willen denken, het leven gaat door.  Kom maar op, wij zitten in het winnende team, en onze kleine sterspeelster is onze allergrootste trots, en vandaag precies een maand oud.  Samen met haar mama en papa, de kanjers.

Advertenties

3 gedachtes over “Het bericht van ons leven

  1. Heel veel kracht en sterte mooi dat het helemaal goed k9mten het vertrouwen er is
    De eerste tijd zal heftig zijn wat een jaar hebben jullie achter de rug
    .liefs en nu een mooi gezond jaar voor iedereen

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s