De schrik van ons leven

Er wordt door velen uitgegaan van het feit dat wat gebeurd is het verleden vormt, en dat wat nog niet gebeurd is noemen we de toekomst.  Tussen deze twee gevormde toestanden waarin zich alles afgespeeld heeft of in de eerste verwezenlijking nog moet plaatsvinden, bevindt de toestand waarin wij het nu beleven.  Wat ik hier net boven heb geschetst is dus nu ik dit noteer, verleden tijd.  Datgene wat onder deze zin verwoord wordt, is dus hier op dit moment nog toekomst.

Een hele beschrijving waar de meeste van mijn lezers, zo niet allen, geheel vertrouwd mee zullen zijn, maar misschien nooit op deze wijze bekeken.  Op dit moment, om het nu naar de realiteit van het hier en nu te halen, op dit moment leven wij in een pijnlijk onzekere tijd.  De afgelopen tijd is er uiteraard al heel wat in ons, ik beperk het hier even tot ons eigen kringetje, dus ons eigen gezinnetje inclusief schoonzoon Elwin voorgevallen.  Eén en ander is terug te lezen in de voorgaande verhalen die ik hier al geplaatst heb daar wil ik hier nu niet verder op terugvallen.

Nina, de jongste spruit aan onze familieboom, is op dit moment, en als goed begrijpelijk de eerste vier weken van haar zijn, onze grootste schat.  Zonder verder in teveel details te vervallen zou ik hier, en ik hoop dat ik mijn boekje niet te buiten ga, even een beperkte toelichting geven.  Het begon eind van de woensmiddag met huilen, daarna is het heel snel gegaan.  Stoppen met ademhalen, blauw worden en niet meer bewegen.  Elwin heeft onmiddellijk beademing toegepast, ongelofelijk de rust en kalmte die hij bewaarde.  112 gebeld, daar heb ik de hele tijd mee gesproken, totdat de ambulance arriveerde.

Tot die tijd steeds de vraag gehoord, iedereen was in de opperste staat en bleef maar in afwachting van de medische hulp vragen, “ Huilt ze nog ? ”  Dit om de eenvoudige en verklaarbare reden, dat zolang ze huilde ze nog leefde.  Dit wens je niemand toe, en uiteraard helemaal niet na wat er afgelopen jaar al met haar zusje was gebeurd.  Zuurstof toegediend door de ambulancebroeders, waarvoor alle lof.  Hoe kalm deze mensen ermee omgaan, dat is voor een buitenstaander niet te bevatten.  De traumahelicopter zou naar, het tien minuten verderop liggende Pekela vliegen met een specialist.  Nadat Nina gestabiliseerd was in de ziekenwagen, zijn ze onder politiebegeleiding naar de plek van de helicopter gereden, met mede nemen van de vader.

Wendela, de moeder, en haar zusje zijn onmiddellijk die kant opgereden, nog even langs huis om wat zaken te pakken.  En even later zijn ook wij, Gea en ik, naar het UMCG gescheurd.  Jawel, ik hield de gang er behoorlijk in maar alles nog net binnen de limiet.  Daar was het vooral een kwestie van er voor elkaar zijn, en lang, heel lang, té lang, véél te lang ( voor ons gevoel ) wachten.  Af en toe kwam de verpleegkundige van de IC even vertellen dat ze druk doende waren met het aansluiten van alle toeters en bellen, het afnemen van bloed en alle andere zo belangrijke zaken die nodig waren.  Daar moet je dan maar op vertrouwen, en stilletjes hopen en bidden dat het allemaal ten goede gaat komen.

Nadat er was verteld dat de toestand van onze grootste schat stabiel was, dat het onder controle was en de anti biotica goed aansloeg zijn de drie vrouwen, de afmatting nabij, naar huis gegaan.  Elwin en ik zijn gebleven.  Tegen elf uur mochten wij naar Nina, ik zal u de beschrijving van die aanblik besparen.  Maar toen ik alle snoertjes, slangetjes en aansluitingen bekeek, moest ik echt even slikken en het gevoel naar de tweede rang schuiven.  Even alleen het verstand haar werk laten doen, het was en is allemaal nodig.

Na nog ruim twintig minuten wachten, wat als een eeuwigheid voelt en waarbij je aandacht op elk piepje en elk knipperend lampje, op de achter de kleine meid bevindende apparatuur met hoop en wanhoop, is gericht.  Vooral de voor je gevoel verontrustende signalen, die volgens de aanwezige, en een kalme rust uitstralende, verpleegkundige, er gewoon bij hoorde.  Daarna werden wij meegenomen naar een klein kamertje waar ons haarfijn alle zaken werden uitgelegd, waarbij alle mogelijke doem scenario’s door mijn hoofd vlogen.  Toen kwamen ze met datgene wat wij zo graag wilden horen, wat zou er aan gedaan worden.

Het is een vernauwing in een slagader bij het hartje naar het onderlichaam.  Als babies pas geboren zijn, is er nog een extra opening tussen de longen en die ader.  Deze gaat na een korte periode dicht, dat is de gebruikelijke gang.  Doordat de ader niet goed open was, is het dus mis gegaan.  Bijna echt mis dus.  Maar het mocht zo zijn, dat er de juiste personen waren om in te grijpen.  Daar zijn wij allemaal ontzettend dankbaar voor.  Hoe het anders had kunnen verlopen daar willen wij niet aan denken.

Maandag de operatie hebben we net vernomen.  Nu nog toekomst, later zal ook dat verleden tijd zijn.  Nu gaan we voor het heden.  Hoop dat ik het hier goed heb mogen verwoorden, dank voor alle medeleven in de afgelopen maanden, weken en dagen.

Wij gaan door, hoe moeilijk de weg ook soms is, in het volle vertrouwen.  Maar straks toch heel graag iets dragelijker, dit hakt er behoorlijk in.

Advertenties

2 gedachtes over “De schrik van ons leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s