Een reden meer of minder

Ja, het is bij de meesten bekend, te zeggen vooral bij hen die bewust leven, dat er altijd een reden voor iets is.  Zonder reden zou je ook onder de noemer “reden” kunnen laten vallen, maar dat zou dit verhaal in een geheel andere riching sturen waar ik eigenlijk niet naar toe wilde.  Een paar voorbeeldjes.  Waarom bepaalde kleding wel of niet gewaardeerd wordt kan, zoals te verwachten was, door vele redenen veroorzaakt worden.

Het niet mooi vinden omdat van de ouders, vaak de vrouwelijke helft van die ouders, als bijzonder passend en mooi gevonden wordt.  En met een lichte drang deze overtuiging overbrengende, het stukje kleding of kledingstukje gedragen zal moeten worden.  Of dat nou om een korte broek met ouderwets blok- of streepmotief of een irritante kriebeltrui gaat, het zal een lichaamsbedekkende functie gaan verrichten.  Voor langere of kortere tijd is daaraan te ontkomen geen optie.  Wat ook als redengevoelig kan worden aangeduid, heeft raakvlakken met een schoolopleiding.  Omdat het je boeit, omdat een geliefde tante of oom er al zoveel jaren met veel genoegen over praat.  Het kan ook zijn dat het groepje waarmee je de basisschool hebt doorlopen allemaal voor deze richting gaan.

Redenen om bepaalde muziek of artiesten te beluisteren of zelfs naar live optredens te gaan.  Ergens is er de eerste keer geweest dat je ervan hoorde, het sprak je aan en jij vond dat voldoende reden om er meer van te willen beluisteren.  Iemand heeft het een keer over een bepaalde uitspraak van een schrijver, jij gaat naar de betreffende quote op zoek en ontdekt dat deze dame of heer al meer zaken in woorden heeft geuit.  Een opvatting uitdragende, of een wijze van vertellen die jou wel aanspreekt, en zo staat een plank van je boekenkast gevuld met het gehele oeuvre van deze schrijver cq schrijfster.

Soms zijn de reden of aanleiding niet direct aantoonbaar, ik heb het eens gehad over mijn rappe vlucht na mijn op nog vrij jonge leeftijd gebrachte toiletbezoeken.  Pas jaren later is mij verteld dat ik eenmaal bij het aantrekken van de ketting die naar beneden hing aan de zijkant van de met water gevulde stortbak aan de muur boven de toiletpot, ik spreek hier over halverwege de jaren zestig, dat ik dus bij het pogen een flinke hoeveelheid water te verplaatsen ook de gehele bak van de muur in mijn richting had verplaatst.  Als klein ventje geeft je dat in de steeds daarop volgende wc-bezoekjes een hele goede reden, eerst de deurklink ter hand te nemen het slot open te draaien en pas daarna de ketting aan te trekken.

Misschien juist doordat ik me de laatste tijd, voor mijn gevoel al veel te lang, bezig houd met het terughalen van zaken die ik heb mogen beleven of eens ontdekken in het verleden, lang of kort geleden, begin ik steeds meer te bedenken wat voor mij redenen zijn geweest om . . .   Dit mag men opvatten als een ruim begrip, maar door mijn steeds weer terugkerende vermoeiheid waar ik, om het op een wat minder nette wijze uit te drukken ( haha uitdrukken ) schijtziek van begin te worden. ( vergeef het mij, maar zo voel ik het wel )  Vele jaren heb ik genoegen gevonden in lezen, eigenlijk lees ik al vanaf de tijd dat mij dat is bijgebracht.

Daar hadden zij, die het mij eigen hebben gemaakt, dan dus achteraf gezien een hele goede reden voor gehad.  Er van uitgaande dat, in het bijbrengen van lezen aan jonge kinderen, er een gedachte achter schuilgaat dat er later veel gebruik van gemaakt gaat worden.  En dan heb ik het niet over tekstjes op beeldschermpjes of ander digitaalachtig werktuig, maar over echt met passie geschreven teksten.  Een door mij bijzonder geliefd schrijver en ook zeker begenadigd spreker, ik heb zijn naam al vaker genoemd, is Godfried Bomans.  Een man die afweek van de grote meerderheid zowel in observeren als in beschrijven van anderen en voorvallen, al dan niet door hem zelf beleefd.

Hij was een meester in het bedenken van zinnen, hij had een overgrote keuze aan woorden ter beschikking.  Maar altijd was er de humor, niet het soort dat er dik boven op ligt maar de subtiele vorm die zovelen moeten ontberen.  Hij had de kracht het verhaal de overhand te laten krijgen, ver boven de verteller.  Een kunst die je niet aan kunt leren omdat het een ongemaakte kunst is, daar kan ik alleen maar jaloers op zijn.  Respectvol jaloers, een groot voorbeeld waar niemand zich ooit aan zal kunnen spiegelen.

Die woorden neem ik voor mijn eigen rekening.  Ik ben er vast van overtuigd dat hij mijn reden is voor wat ik probeer te doen.  Een reden van een redenaar om vooral te bedenken en onthouden dat er altijd een reden is.  Hoe onzeker het soms ook voelt, want ook deze eigenschap was hem niet vreemd.  Ergens blijf ik onzeker over mijn bedachte redenen, ergens blijf ik in de meeste gevallen onzeker.

Maar er is één Reden, ik gebruik met opzet een hoofdletter, daar mag ik op vertrouwen en wil ik in geloven.  Niet altijd mét reden, al is dat dan voor mij weer voldoende reden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s