Theo, Chris en Bomans

Heel misschien komt het als iets onbegrijpelijks over, maar ik begin zo langzamerhand een beetje te begrijpen hoe ik zelf de dingen anders kan gaan zien.  Een lange zin die eigenlijk niets meer of minder zegt dan dat het, zoals zo vaak, aan onszelf, in dit geval dus, aan mijzelf ligt.  Dat het mij niet eerder gelukt is deze conclusie toe te passen, is voor mij een raadsel.  Het is als vanzelfsprekend te wijten aan de eeuwige onenigheid tussen ons verstand, het hoofd, en ons gevoel, het hart.  Zoals de Ierse zanger Christopher Johan Davison, bij velen beter bekend onder de naam Chris the Burg, eens zo helder vertolkte in zijn, wat mij betreft mooiste ballad, “It’s the classical dilemma, between the head and the heart “.

Misschien een overbodige toelichting hierop, ik zou een zeer beroerd lid van welke politieke partij dan ook zijn.  Zelfs verenigingen van welke aard dan ook of clubjes zouden mij liever niet in hun gelederen willen opnemen.  De reden ?  Ik ben op mijn allerslechts als ik een compromis moet sluiten.  Er worden in mijn ogen zoveel tussenoplossingen bedacht, dat er eigenlijk nooit iemand een tevreden gevoel overhoudt aan de uitkomst.  Zo is dat immers altijd, er wordt zoveel water bij de wijn gedaan dat het eerste wonder welke Jezus hier op aarde heeft verricht ( op de bruiloft in Kana, u kunt dit nalezen in het nieuwe testament in de bijbel, ervan uitgaande dat dit Boek bij u bekend is ) dat dat wonder in omgekeerde vorm wordt gereproduceerd.  Toen water veranderen in wijn, een hele goede wijn zelfs staat er vermeld.

En nu weer zoveel water er doorheen spoelen dat er op den duur  alleen maar een waterige substantie overblijft.  Tot zover de theologische inslag.  Weet u trouwens, ik ga nu trachten een grapje te maken om het geheel iets verluchtigens te geven, weet u wat het tegenovergestelde is van een theoloog ?  Sorry, dat was te voor de hand liggend, vergeef mij deze afdwaling.  Ergens aan het eind van dit stukje zal ik, voor zij die het echt niet weten, het antwoord geven.  Eén van mijn grote voorbeelden, misschien wel hét grote voorbeeld voor mij en een reden misschien wel dé reden voor mij, om met woorden en zinnen te stoeien, is de in december negentienéénenzeventig, veel te vroeg, overleden Godfried Bomans.

Nu weet ik niet of een van u deze naam iets zegt, persoonlijk vind ik dat dan een tekortkoming, maar tegenwoordig is het vrij simpel om deze naam eens te googelen.  Eén van de vele woorden die in het vocabulair van de grote Bomans, met een aan absolute zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, nooit is voorgekomen.  Hij is en blijft de grootmeester in de perfecte taal virtuositeit, als een ware componist weet hij precies dat taalgebruik ten tonele te doen verschijnen waardoor zelfs de allergrootste geesteloze verstandeloze en onwetende, meteen weet waar Abraham de mosterd haalde.  Gek eigenlijk, dat er maar een enkeling is die zich dan weer afvraagt waar Abraham die gehaalde mosterd dan weer opsmeerde.  Zeg nou zelf, de kroketten zijn toch vele jaren later pas ontwikkeld net als de altijd in gezelschap verkerende bitterbal.

Maar goed, dat geheel daargelaten, daar waar Theo de waarheid sprak dus ver voordat hij het liegen als vorm van uiting ging gebruiken.  ( dit was trouwens het antwoord op eerder gemaakt grapje cq vraag )  Helemaal terug naar het begin, dus voor Godfried, voor de water / wijn kwestie, het wel of niet de waarheid verkondigen van theo en het prachtige lied van de Ierse folkzanger.  Datgene wat mij dus zo langzamerhand helder begint te worden, of beter gezegd, dat wat zo langzamerhand de overwinning schijnt te behalen.  Mijn gevoel verwacht dat anderen hetzelfde zien / voelen / ervaren als ik, mijn verstand zegt me dat dit utopische zinnebeeld er nooit in zal zitten.  Toch blijft mijn gemoed zich daar in vastbijten, of zoals het nu begint te lijken, bleef het zich in vast bijten.

Iedereen heeft het recht op zijn eigen wijze van denken en doen, dat heeft voor mij altijd als een zekerheid gegolden.  Misschien dat het bij de één of ander die ik heb mogen ontmoeten in dit aardse tranendal soms verkeerd is overgekomen, die schuld neem ik geheel voor mijn eigen rekening.  Er is maar één ding wat bij mij steeds weer naar de achtergrond werd verdrongen.  Precies ja, datgene waar een hart van af het begin van de wereld voor is bedoeld.  Liefde geven, de liefde verlangt niks, ze veroordeeld niet, en ze zal nooit vragen stellen.  De liefde zal altijd blijven bestaan, geduldig en en vol goedheid.  De liefde is de grote copromis sluiter en toch komt ze altijd uit de strijd als overwinnaar. De Dalai Lama heeft het ook zo helder gesproken, “Liefde, mededogen en verdraagzaamheid zijn geen luxeartikelen, maar eerste levensbehoeften. “

“ Ons resten Geloof, Hoop en Liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is Liefde “.  Tijd om het hoofd een kopje kleiner te maken, niet letterlijk dan maar niet meer de beslissingen te laten nemen.  Het hart moet het nieuwe hoofd zijn, als in leiding geven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s