Bedankbare gesprekken

Volmondig kan ik hier alleen maar erkennen dat het een besproken week is geweest.  Een week waarin ik best wel veel gesprekjes heb mogen voeren.  Nu is dat een vermaak waar ik mij vaak aan te buiten ga, het is nou eenmaal zo dat ik er een waar genoegen in schep met anderen een praatje te maken.  Het uitwisselen van meningen en het even bijpraten over diverse, in de afgelopen tijd voorgevallen, zaken.  Echt in details zal ik hier niet gaan, maar het waren gesprekken met de huisarts, mijn goede vriend Wim, Hennie van Lentis, mijn schoonzoon Elwin, de zeer meelevende Lucas van de Arbo, mijn vertrouwde therapeut Kees en mijn jarenlange fijne vriendin Mannie.

Dat waren stuk voor stuk enerverende onderhoudjes, als in kalm converseren en wat bijpraten.  Door meerderen van dit genoemde rijtje word ik beschouwd als iemand met een zeer positieve instelling.  Een persoon die te snel door wil en eigenlijk niet aangespoord hoeft te worden om het leven op te pakken, maar steeds afgeremd dient te worden.  Zelf kijk ik daar als vanzelfsprekend geheel anders tegenaan, ik heb van mijzelf meer de indruk dat ik me aanstel.  Dit schijnt er van één kant bij te horen, en dan doelt men vooral op het niet goed inzien waar ik vandaan kom, waar ik ben en waar ik naar toe ga.  Dan laat ik het daarvoor toegepaste tempo nog even rusten, het is de gedrevenheid.

En dat is nou net waar het voor een groot gedeelte door ontstaan is, niet de tumor in mijn prostaat die is in geheel eigen tempo zijn gang gegaan.  Ik noem deze vergroeïng een hem aangezien ik me niet kan voorstellen dat het hier om een haar zou kunnen gaan.  Wat zou een zij trouwens in mijn prostaat te zoeken hebben, daar waren voor een haar vast veel intrigerendere stukjes aan mijn lichaam te ontdekken.  Ook hier zal ik weer niet verder in details treden, dat staat als een paal boven water.  Een paal die nu helaas kopje onder gaat, het hoofd wat laten hangen.

Ik had, zoals al in een eerder stukje verwoord, ook een paar van deze berichten op Kanker.nl geplaatst.  Inmiddels is dat alweer achter mij, maar heel af en toe lees ik nog eens wat blogs daar.  Over het algemeen is de tendens dat het veelal gaat in mineur stemming.  En laat ik er meteen van zeggen, dat ik dat heel begrijpelijk vind.  Het gegeven dat iemand te stellen krijgt met een zeer ingrijpende verandering in zijn of haar leven of dat van naasten, dan is het een te verwachten reactie dat er alleen maar gedacht kan worden aan hoe zwaar en pijnlijk dit is.  En dan ook vooral de onverwachte zaken en de onpeilbare onzekerheid.

Bij de huisarts zag ik vrijdag weer de poster hangen met de confronterende tekst, “ Kanker doet meer met je dan je denkt “.  Ik heb nu al heel wat gesproken met anderen over aan dit onderwerp gerelateerde aangelegenheden.  Niet dat ik me nou in die positie geplaatst heb dat ik er alles van weet, toch mag ik inmiddels wel annonceren dat ik enige ervaring heb opgedaan.  Het is inderdaad zo dat er heel wat meer bij komt te kijken, en dan vooral het er na.  Nadat het meest ernstige geweest is gaat een leven verder, niet het oude vertrouwde maar wel zoals het voortaan zal zijn.  Bij de overgrote meerderheid van de meelevenden komt dit niet ter sprake, dat is heel kort door de bocht genomen niet meer zo interessant.

Ten overvloede wil ik hier weer verhelderen dat ik niet zeker weet wat mij nu het meeste bezighoudt.  De kanker of de neerslachtigheid, expres neem ik hier niet de woorden burnout of depressie in de mond.  Dat is te groot, ik voel het als iets ongrijpbaars, en dan moet het haast wel klein zijn.  Aan de andere kant zou het ook zo kunnen zijn dat het veel te groot is.  Iets zoals bij een klein hondje die geen grote bal kan pakken, zijn bekje wil niet ver genoeg open.  Zelf heeft zo’n beestje dat vaak niet door, het blijft maar proberen de bal op te pakken tussen zijn tandjes en steeds rolt het begeerde object verder van ze af.  Dat was ook de strekking van de diverse gesprekjes die ik mocht hebben met de deskundigen.  Mijn gedrevenheid staat mij in de weg, ik wil teveel in een te kort tijdsbestek.

De arbo arts was al tot de conclussie gekomen dat ik, waarschijnlijk door zowel de lichamelijke klap die ik heb gehad als de geestelijk die ik al heel lang zelf heb lopen opbouwen, een terugkeer naar mijn oude job als onmogelijk kan worden beschouwd.  En diep in mijn hart weet ik dat hij waarschijnlijk gelijk heeft, hij was dan wel weer zo positief om mij onomwonden helder te maken dat het met mij absoluut goed gaat komen.  Dat is ook het oordeel van de andere professionele kenners waar ik in de afgelopen dagen mee heb mogen van woorden wisselen.  Daar kan ik ze alleen maar dankbaar voor zijn, ook en vooral mijn grootste hulp die daar hoog boven mij troont.

Wie ben ik om van anderen zulke opbeurende berichten te mogen ontvangen, daar word ik klein van.  Klein en groot tegelijk, het komt allemaal weer goed.  Voor alle meelevende anderen van wie ik hier niet de naam heb genoemd, bedankt.

Om een stukje mindfulness erbij te gebruiken, diep vanuit mijn tenen, bedankt allemaal.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s