Ons prinsesje, rust en hoe computers werken

Wat is er geruststellender dan even in de koelte, met je eigen kleindochter op de arm onderuit gezakt op de bank zitten.  Nu zat ik niet op de bank maar een stoel, maar verder is er geen woord gelogen.  Dat zijn momenten die altijd te kort zijn, zo’n klein mensenkindje dat daar kalmpjes tegen jou aan ligt en in puur vertrouwen met gesloten oogjes slaapt.  In dat kleine hummeltje zitten, naar alle waarschijnlijkheid, ook een paar van mijn genen.  Nee, ik weet nog niet welke maar ik hoop op een paar goeie.

Op dat ogenblik ben ik een toonbeeld van mindfullness, dan is er werkelijk niets anders.  Meteen daarna begint het weer te draaien in mijn eigen koppie.  Nee, ik maak me geen zorgen.  Als we het hier dan hebben over menselijke zorgen, het is goed zo.  Het moet goed zijn zo, dat kan niet anders.  Er zijn wat vrienden en kennissen om mij heen die mij al eerder hadden toevertrouwd, dat wanneer de kleindochter er was dat ik er dan echt van zou gaan genieten.  Ergens doe ik dat ook, echt het is de allermooiste baby die ik de laatste jaren heb gezien.  Ik moet hier uitkijken niet ver de grens van twintig jaar te gaan, toen was Jiska nog een baby en dat was natuurlijk de allermooiste en drie jaar daar voor Wenri, mijn oudste.  Dus ik heb, om het even helder op een rijtje te zetten, drie allermooiste babietjes mogen zien.  Hierbij ook meteen mijn oprechte excuses voor al die andere lieve kleine schatjes die ook ooit eens allemaal pasgeboren zijn geweest.  Hierbij gebruik ik dus ook bewust de term “ Lieve “,  dit om verdere misverstanden meteen de kop in te drukken.

Twee dagen heb ik dus nodig gehad om weer bij te komen, nodig gehad om weer wat energie bijeen te sprokkelen.  Ook bij mijn bezoekje aan de huisarts maandagmorgen, werd daar nog even subtiel op gewezen.  Nou ja, subtiel, hij heeft het mij slechts vier of vijf keer duidelijk verwoord.  Er is, zoals hij het glashelder formuleerde, maar eentje die mij steeds dwarzit danwel tot het uiterste drijft.  Vult u zelf maar in.  Het was gewoon zaak ten eerste de hoogte van de lat aan te geven, en ten tweede daar aan te houden.  En met de hoogte van de lat refereerde hij nog naar het feit dat vier kruiwagens met snoeiafval verplaatsen, twee of misschien wel drie teveel was voor iemand die zich in mijn positie bevindt.

Punt één, wat ik ook doe het is voor mijn gevoel nooit voldoende er kon altijd meer bij.  En ten tweede, op het moment dat ik teveel had gevergd van mijn nog lang niet op orde zijnde lichaam en geest, dat ik dan ook weer een teleurstelling had te verwerken.  Dus twee voor de prijs van één, zoals het volgens mijn jongste dochter ook bij de Hema gesteld was met de luierbroekjes.  Al ging het daar om, drie voor de prijs van twee.  Het kan trouwens ook gegaan zijn om overtrekhoezen voor voedingskussens, in mijn herinnering kwamen ze daar mee naar huis.

Helaas werkt mijn korte termijn geheugen nog een beetje als een oude Commodore 64 of zo’n oerdegelijke IBM computer.  Te weinig capaciteit qua interne opslag met betrekking tot het geheugen.  Dhr. Schut, mijn betrokken huisarts, noemde het ook in bewoordingen die computergerelateerd waren.  “ Je hebt teveel programma’s te gelijk in je hoofd draaien “.  Ik mag dat wel, van die ongecompliceerde beeldspraken die niets aan de verbeelding overlaten.  De rest van de dag ben ik het meest van de tijd in de directe nabijheid van Nina, ons jonge prinsesje, geweest.

Er was een afvoer bij de wastafel in hun badkamer gescheurd, en toen was het kastje wat er onder stond bevochtigd door het lekkende afvoerwater.  Niks ernstigs hooguit wat vervelend het is, of misschien toepasselijker het was, zo’n zelfbouw product van de Zweedse firma die bij alles wat zij aan de man willen brengen als minimaal eis stellen dat het in een platte doos moet passen.  De afvoerslang had een diameter van ongeveer tweeëndertig millimeter, ik heb dit niet gemeten het is een aannemelijke gok waarbij ik uitga van een standaardmaat.  Enkel ging het geheel over in een platte aansluiting bij de plaats waar het verbonden moest worden aan de wasbak.

De dichtstbijzijnde bouwmarkt daar in de buurt is Formido, dus op mijn slippers niet mijn stoute schoenen, heb ik daar een aantal malen het pad doorgelopen met het gehele uitgestalde assortiment afvoermateriaal.  Dat is een hele hoop kan ik u mededelen, zelfs de maat slang was op een grote rol aanwezig.  Ik heb iets gedaan wat ik alleen in uiterste noodgevallen doe, ik heb daar om hulp gevraagd.  En met wat eigen invulling, door het gewoon afsluiten van de afvoer onder aan de wasbak met een rubber ring, die de behulpzame medewerker mij kosteloos ter hand stelde, en een klein rond stukje plastic in de aansluitschroef heb ik de zaak weer zo terug kunnen brengen dat het afvoerwater aan de binnenkant van de buizen bleef.

Zo eenvoudig kan het soms zijn, is het er niet meer, dan doen we het gewoon zonder.  Misschien ook wel wat voor mijzelf, kan ik het niet meer, dan laten we het gewoon er bij.  En laten we wel zijn, iedereen kan in het latere leven wat minder.  Het verschil is dat er normaal gesproken enkele jaren voor gebruikt worden, bij mij dus enkele weken.  Toch weer die winnaarsmentaliteit, ik wil weer de beste /snelste zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s