Hoop en vermoeidheid

Hoe zit dat eigenlijk met vermoeidheid, is dat ook iets wat er bij hoort of is het gewoon een gebrek aan conditie ?  Eerst dacht ik, en misschien wilde ik dat ook wel denken, dat het iets van tijdelijke aard was.  Zoals al meerdere malen door mij verteld ging het eerst om teveel doorzetten met van alles en nog wat waardoor een overspanning volgde, of iets wat daar voor in aanmerking komt.  Waardoor mijn toch al wat te drukke leventje nog een extra lading kreeg.  Zij het dan een vrachtje om mij te waarschuwen het wat kalmer aan te doen, waar ik van nature geen aanleg voor heb maar daar wordt helaas niet naar gevraagd.  Daarna de hele geschiedenis met alles wat ik al verteld heb over de verziekte prostaat die ik nog regelmatig mis, en dan kom je stil te zitten.  Van elke dag bezig zijn, veel betrekkelijk zwaar werk, vrij veel lopen, steeds in beweging, en dan ineens stil worden gezet.

Heel bewust kies ik hier deze woorden, stil worden gezet.  Daar moet naar mijn vaste overtuiging een reden voor zijn.  Al vaker ben ik met deze of gene, meestal deze af en toe gene, de discussie aangegaan over dingen die gebeuren.  Discussie is in dit geval misschien niet helemaal het juiste woord.  “ Een discussie is een vorm van bespreking, zoals een gesprek of andere vorm van communicatie, tussen twee of meer partijen over een bepaald onderwerp, waarbij de partijen elkaar van een bepaald standpunt proberen te overtuigen “.  Aldus de betekenis van het begrip.  En het is ook nog nooit mijn bedoeling geweest anderen van mijn mening te overtuigen, het enige wat ik altijd zal blijven doen is mijn kijk op de zaak te verhelderen.  Wat mij betreft heeft iedereen recht op zijn eigen mening, zolang die maar niet opgedrongen wordt bij anderen.

Waar ik met veel genoegen vaak over van gedachten heb gewisseld is de reden waarom dingen gebeuren.  Ja, ik ben mij zeer bewust van het feit dat er zeer velen zijn die zich hier absoluut niet mee bezig houden.  Deze groep loopt ook het minste risico op geestelijke aftakeling of mooier gezegd, minder kans op depressieve onaangenaamheden waar maar lastig van af te komen is in het ergste geval nooit meer.

Laatst had ik het er met iemand over, dat het misschien wel net zo iets is als met een allergie.  Jarenlang wordt je blootgesteld aan een hoeveelheid stof, in mijn geval, graspollen of huisstof of hooistof of katteharen of hondeharen of vogelveren, en al die tijd is er geen enkele reactie van je lichaam.  Tot opeens de hoeveelheid van deze materies een net even hoge dosering aanneemt, dan ineens komt de contra actie van ons afweersysteem.  Vanaf dat moment zal er steeds gereageerd worden op zelfs de kleinste hoeveelheid van de stof waar we vanaf dat moment dus overgevoelig voor zijn.  Bij wijze van spreken zou iemand van dik in de tachtig ineens allergisch kunnen worden voor iets waar het hele leven al contact is geweest.

Zou ik mijn hele leven al een vorm van aanleg hebben gehad voor neerslachtigheid, dat het gewoon een kwestie van tijd was tot het mis zou gaan ?  Sommige lieden gaan fluitend door het leven, ogenschijnlijk geen tegenslagen of problemen.  Vaak gaat het dan om dezelfde groep die minder intens van zaken geniet, dat is in veel gevallen de tegenhanger.  Zonder mijn gevoel te hebben, zou ik ook niet in staat zijn verhalen en gedichten te scheppen.  Daarmee doelende op de wijze waarop ik schrijf, iedereen is in meer of mindere in staat woorden te uiten en zinnen te vormen dat lijkt me vrij gebruikelijk.  Het verschil zit er in, wat er wereldkundig wordt gemaakt.

Vermoeidheid, hetgene waar ik dit stukje mee begon.  Het is een soort vermoeidheid die ik niet eerder heb mogen ervaren, het zit dieper en gaat niet weg na een nachtje slapen.  Zou het om een geestelijke uitputting kunnen gaan ?  Jarenlang kon ik na een hele dag gewerkt te hebben lekker ‘s avonds, hetzij in de tuin hetzij in mijn schuur, nog even een paar uurtjes doorknoeien.  Nu word ik alleen al moe van de gedachte.  Volgens Gea zou het ook een vervelend gevolg kunnen zijn van de vier uur durende narcose, die gebruikt is om mij een tijdje stil te houden en tevens een situatie te creëren waarin ik geen pijn zou ondervinden bij het inbrengen van de robotarmen van de Davinci in mijn buik.  Dat zou pas pijnlijk geweest zijn, en vermoeiend.  Dat laatste hoop ik dan maar, al zal de pijn zeker wel de overhand hebben gevoerd.

Het valt niet altijd mee, maar als ik zo wat lees van anderen op diverse sites dan mag ik eigenlijk niet klagen.  Ach, als het niet anders wordt dan blijft het zo.  Het leven zit vol verrassingen, en daarna vol verassingen.  Zover wou ik het nog niet laten komen, zolang er leven is is er hoop.  Een hele hoop.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s