Soms een verwachting die uitkomt

Er is altijd de tijd, lees het moment, er voor en er na.  Er vóór is in veel, zo niet alle gevallen sprake van een zekere mate van onwetendheid.  Achteraf is het ons allen volledig helder.  Tenminste als we het hebben over hoe het zal gaan, of desgewenst gegaan is.  De diverse kenners van onderwerpen, sommige lieden dikwijls speciaal opgeleid voor deze tak van sport hun taak volbrengend bij organisaties als bijvoorbeeld het NIPO en in het verleden de onvergetelijke en veelal er net even naast zittende Jan Pelleboer, doen en deden nog wel eens een poging in die richting maar niet altijd met succes.

Neem nou het gegeven songfestival, daar zijn altijd de zogenaamde kenners, of althans daar willen ze voor doorgaan, die beweren te weten welk land hoog gaat scoren.  Bij opiniepeilers in de politiek zie je hetzelfde gebeuren.  Zij hebben een soort van basiskennis en ervaring ontwikkeld die hen heeft geleerd met het oog op vooraf beperkte informatie een uitkomst te voorspellen. ( die dan achteraf vaak net even anders uitpakt )  Bij alle voorstellingen die wij onszelf inbeelden blijft het grotendeels gaan om wat wij denken dat het gaat worden.  Het spreekwoord luidt nog steeds, “Als je niets verwacht, is alles veel “, en nog toepasselijker,  “ De wens is de vader van de gedachte “.

Er is ook een spreekwoord dat luidt, “ Het hinkend paard komt achteraan “.  Geen idee waarom ik dat hier schrijf, het slaat helemaal nergens op.  Maar het is wel een gezegde.  “ Angst is mar veur eben, spiet is veur altied “, Daniël Lohues heeft dat eens in een heerlijk nummer gezongen.  En dat is precies waar het om draait.  Als je iets niet doet, komt er ook geen dag er na.  Ja, die dag komt er wel maar niet nadat je iets gedaan hebt.  Mij overkomt het heel vaak dat ik ergens waar ik naar uit zie, wordt overschaduwd door wat er daarna dan komt.  De afgelopen paar maanden eigenlijk alleen maar.

Laat ik proberen het zo uit te leggen, steeds gooide ik in mijn leven een anker ver voor mij uit.  En dan, door middel van het inhalen van de ankerketting, trok ik mij daar naar toe.  Een verjaardag bijvoorbeeld, waar ik persoonlijk nooit zo gecharmeerd van ben.  Ik ben meer voor het één op één onderhoudend gesprekje met goede muziek op de draaitafel en een goed glas wijn.  Niet op de draaitafel zoals u kunt begrijpen maar gewoon op een viltje op de lage tafel.  Nu ben ik zover gekomen dat ik mijn anker te ver vooruit gooi, voorbij het mooie, het leuke, het aardige, zoals bijvoorbeeld een verjaardagsfeestje.

“ Is that all there is, is that all there is, if that’s all there is my friends, then let’s keep dancing, Let’s break out the booze and have a ball, if that’s all there is “, Peggy Lee zong dat eens, zo’n verhelderend nummer en het zegt precies waar het om gaat.  De werkelijkheid voldoet slechts in uitzonderlijke gevallen aan ons verwachtingspatroon.  Dat is dan tevens weer het mooie van het leven.  Het is zelfs de hoofdzakelijke reden voor velen om iets te doen.  De ene keer uit spontaniteit de andere keer omdat er toch een lichte vorm van dwang aanwezig is, en een heel enkele maal omdat we het lot willen tarten.  En telkens hebben we van te voren een beeld waarvan we hopen dat het een juiste weergave is.

Alle keuzes die ik ooit in mijn leven heb genomen zijn gebaseerd op bepaalde te verwachten uitkomsten.  Zo heb ik, geheel tegen de waarschuwing van mijn vrouw in, indertijd een oude kever gekocht.  Vierduizend gulden voor een bakje van het bouwjaar negentienhonderdvijfenzestig, meen ik mij te herinneren.  Bijna een jaartje in gereden toen heeft de motor van het bejaarde beestje de geest gegeven.  Heb er nog vijfhonderd gulden voor gekregen van iemand die er wel wat mee kon.  Achteraf heb ik gehoord, dat je voor hetzelfde geld in die tijd een nieuw motorblok kon verkrijgen.  Maar ik ben nou eenmaal geen automonteur die op een verloren zaterdag even een motor ombouwt, ik ben een houtman.  Waarom wilde ik persee dat karretje ?  Een jeugdliefde denk ik, mijn vader heeft veel Kevers gehad als leaseauto’s, hij was vertegenwoordiger en maakte veel kilometers.

Wij zijn als het ware geboren en getogen in een kever, zo gingen wij vrolijk met ons zevenen en nog twee koffers van Utrecht naar Enschede.  Daar woonde veel van onze familie, het was de geboorteplaats van mijn beide ouders.  Ik zat dan, samen met mijn één jaar oudere zus, in de kattenbak.  De plek waar nu de hoedenplank in menig auto is gesitueerd.  Was dat een veilige plek om te verblijven tijdens een lange rit op de snelweg ?  Met de kennis en inzicht van die tijd was dat vrij normaal.  Nooit is er van te voren van uit gegaan dat er wel eens iets heel ergs zou kunnen voorvallen.  Ook dat was een vorm van verwachten, gelukkig is dat allemaal goed afgelopen.

Morgen is mijn dochter uitgeteld, een echte verwachting als in “ in verwachting “.  Nog steeds geen appje of belletje dat het zover is.  Het hele leven is soms net een wachtkamer, en daar wachten we op onze afspraak.  Onze gemaakte afspraak, en achteraf is er dan het later.  Het later, waar wij soms hooggespannen verwachtingen van hadden.  En heel soms . . . ja heel soms.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s