Het is goed zo

In de tijd dat mijn geliefde zwanger was van onze eerste dochter, we hebben er zoals velen weten twee, heb ik de babykamer gemaakt.  De ingebouwde commode, de onder het schuine dak geassembleerde wandkast met deurtjes, laatjes en open vakken en uiteraard het ledikantje.  Alles geheel volgens eigen ontwerp en kundigheid geconstrueerd in een combinatie van grenen en wit geschilderd MDF plaatwerk.  Volgens het toenmalige vroedvrouwtje, tevens de gemalin van de plaatselijke huisarts, was het geheel een zodanige samensmelting dat het door haar betiteld werd als het paradijs.  Het moge voor zichzelf spreken dat ik daar bijzonder trots op was.

In mijn achterhoofd speelde daarbij de gedachte dat zij, door haar jarenlange bezoekjes aan diverse kinderkamers, best wel kon terugvallen op een gedegen onderbouwde mening wat betreft het vinden van.  En dan bedoeld als het mooi vinden, wat uiteraard gepaard gaat met haar persoonlijke voorkeur.  Terwijl ik daar zo menig uurtje mij inspande om tot een evenwichtige compositie te komen, wat daarnaast ook ruim zou voldoen in functionaliteit, heb ik mij wel eens afgevraagd hoe ons leven zou worden met een eigen dochter.  Ik was met iets bezig, maar voor wie het werkelijk was ?

Het grappige was dat, door menige echo en diverse ziekenhuisbezoekjes, wij al op de hoogte waren dat het om een meisje was te doen.  Daar hadden wij het met niemand anders over gehad, was in onze ogen niet iets wat anderen hoefden te weten.  Sterker nog, zo af en toe maakten wij een opmerking die het vermoeden bevestigde dat het een knaapje zou worden.  Dat in combinatie met de blauwe kleur die de boventoon voerde op de in afwachting zijnde babykamer, had bij mijn schoonmoeder de volle overtuiging doen wortelen dat het om een nazaat van het mannelijke geslacht ging.  Haar verbazing bij de geboorte was dan ook van dien aard, dat wij in haar ogen door de medische begeleiding in het ziekenhuis op het verkeerde been waren gezet.  Immers we hadden geen roze inrichting, wat dan zou kunnen duiden op een bewust gemaakte keuze voor een dametje.

Ook nu gaat het me een beetje zo, nu gaat het niet meer om de geboorte van onze eigen dochter maar de dochter van onze dochter.  En met de huidige kunst van het maken van drie dimensionale echo’s, is er al best wel een goed beeld van haar gezicht, herkenbare trekjes die wij elke dag zien bij onze eigen dochters.  Maar misschien is dat ook wel in het kader van , “ De wens is de vader van de gedachte “.  Ze, mijn dochter en schoonzoon, hebben alles al klaar staan.  Tot het welbekende koffertje wat, in geval dat het nodig mocht zijn, mee gaat naar het ziekenhuis.  Een weekje nog, hooguit twee.  Maar het zou net zo goed kunnen zijn dat we straks een appje, of in het meer persoonlijke geval een telefoontje, dat het zover is.

Zo blijft het een spannende tijd, en daar heb ik eerlijk gezegd al meer dan voldoende van mogen beleven.  In dit geval is het wel een heel dubbel gevoel, het heeft niets met ernstige ziektes te maken ook niets met beslommeringen van depressieve aard.  Dit is een prachtig vooruitzicht, nu nog verhuld door een wazige blik, als verscholen achter een wapperend laken aan de waslijn in de achtertuin van mijn ouderlijk huis.  Je weet dat het er is, de echo’s en andere bijbehorende onderzoekjes hebben aangetoond dat alles goed is, maar ergens is er nog dat ongewetene.  Zo moet en wil ik naar de toekomst kijken, niet wetende wat maar wel dát het er aankomt.  Beter zelfs nog, het is er al.

De toekomst is nu, meteen vervluchtigd naar het verleden met als enig raakvlak het heden.  Als iemand zegt, hier is het nu, dan kan dat slechts duiden op wat geweest is.  Er is heel veel verleden, ook heel veel geleden maar dat is iets anders, er is maar heel weinig heden en over de toekomst valt nog het minst te vertellen.  Vertrouwen op, geloven in en gewoon er voor gaan.  Zoals bekend is er achteraf veel wat zo moest gaan, tenminste dat is hoe wij het dan, zij het bevooroordeeld, zien.  En voor de zaken die te pijnlijk zijn om ons verder in ons leven te vergezellen, is er een schitterende overlevingsstrategie ingebouwd.

Naarmate we ouder worden, vergroten we de indrukken van de mooie belevenissen en de onaangename of slechte tijden die worden, als door een warm getinte bril, ontdaan van hun scherpe en pijnlijke kanten.  Herinneringen zijn altijd subjectief, het zijn geen wetenschappelijk onderbouwde gegevens.  Niet als bij een dagboek dat, indien naar eerlijkheid gevormd, precies verteld van het hoe en wat.

Het menselijk geheugen is minder doelgericht, het past zich in de loop van ons ouder worden aan.  Dus het geeft niet als je soms iets doet waar je later spijt van krijgt, zolang je bewuste keuzes maar de overhand hebben.  Leef vandaag, denk aan morgen en respecteer het verleden.  Welk verleden dat ook is, het werkelijke of het door slijtage en beschadigingen als beschermend gevormde.

Het blijft wat het was, of zoals je nu voelt dat het was.  En dat is goed, gewoon goed.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s