Herfst boven alles

Altijd ben ik een man van mijn woord geweest, maar daarnaast ben ik ook altijd een man geweest die achteraf er nog eens goed over nadenkt.  Is het dan zo dat dit onder de noemer, onbetrouwbaar valt ?  Nee, daar geloof ik niet in.  Meningen hoeven niet altijd gelijk te blijven, opvattingen kunnen als door een soort van evolutionair gebeuren aangepast worden.  Ergens van overtuigd zijn betekent niet dat je er bij moet blijven, soms komen er andere zaken aan het licht waardoor je inziet dat je heel misschien een ietwat bezijden de waarheid zat.  Geheel zonder opzet, laat ik daar duidelijk over zijn.

Nog maar kortgeleden had ik hier geschreven, dat ik het niet meer wilde hebben over datgene wat mij zo meedogenloos heeft geraakt.  Zowel geestelijk als lichamelijk en verder alle gevoelige plekken daar tussen in, jawel geloof me die zijn er al weten de meesten niet van dat bestaan af.  Weet u, nu het mooie weer zich zo af en toe van dichtbij laat zien reageert mijn innerlijke ik daar meer op dan ik gewend was.  Voor de veschillende weersinvloeden was mijn eigen zijn totaal niet van zijn stuk te brengen.  Anders uitgedrukt, ik liet mij niet beïnvloeden door mooi, minder mooi of zelfs slecht weer.  Wat ik wel vaak vervelend vond en nog steeds vind, zijn de weersvoorspellers eigenlijk niet meer dan weersverwachters.  Als er dan toch een ander weertype onze kant op kwam, dan hadden zij het anders verwacht.

Al een paar weken ben ik weer wat meer bezig met de toekomst.  En dan met name om weer heel kalm aan werk te gaan verrichten, zoals ik dat tot oktober vorig jaar normaliter gewend was te doen.  Alles geheel op vrijblijvende therapeutische basis, puur om uit te vinden waar de grenzen zich bevinden van mijn kunnen.  Voor een controlfreak die ik van nature altijd was, zijn dit bezigheden waar ik best wel moeite mee heb.  Al vele jaren ben ik mijn eigen gang gegaan.  Was ik ergens bij een werkgever er een beetje klaar mee, dan diende zich weer een nieuwe uitdaging aan.  Als bij een sprong in het diepe ging ik er dan weer voor, met hart en ziel. ( en een goedwerkende prostaat )

Zo langzamerhand begint er zich een beeld te vormen waar ik eerlijk gezegd nooit van was uitgegaan.  De toekomst ligt niet vast en is al helemaal niet als rooskleurig te betitelen.  Op zich is daar natuurlijk niks mis mee, een beetje uitdaging en een enkele verrassing geven het geheel een aanmerkelijk minder voorspelbaar cachet.  Dat is dan ook weer het leuke aan het zijn hier op deze aarde.  En we weten allen dat na zonneschijn er nu eenmaal, in de meest voorkomende gevallen, een regenbui komt.  En soms kan zo’n bui een paar dagen aanhouden, soms zelfs een hele zomer met veel nattigheid.

Mijn favoriete seizoen is nog altijd wat het al was sinds ik klein was, de herfst.  Simpel om de reden dat de herfst geen beloftes biedt.  In de winter hopen we op sneeuw en ijspret, een hele provincie zelfs op een vrij lange schaatstocht langs meerdere steden.  In het voorjaar hebben velen het liefst een constante opwaarts bewegende lijn voor wat betreft de temperatuur, met heel af en toe een voorjaarsbuitje.  Met de kleine kanttekening dat als hetzelfde buitje in de herfst viel, we zouden spreken van een najaarsbuitje.  Maar dat geheel als overbodige aanvulling op een toegepaste woordkeuze, die dus ook veelal tijdsbepalend is.

De zomer rekenen we op een dusdanig weertype, dat iedereen kan genieten.  En daar zit ook het dilemma, voor de zonaanbidders stralend zonnig en droog voor de agrariërs ook wat verkwikkende neerslag.  En voor de vliegeroplaters, kitesurfers en alle andere surfers graag een stevige woei die voldoende opstuwing teweeg brengt in zowel de lucht als het zeewater.  En om kort te zijn, al deze seizoenen staan bekend om hun teleurstellingen.  U kunt dat zelf naar believen inkleuren al naar gelang uw persoonlijke voorkeur.  Mijn geliefde seizoen stelt nooit teleur, net als de Vader in de hemel. Sterker nog, het is het meest standvastige seizoen.  Storm en regen, kou en warmte, afgebroken takken, omgewaaide bomen.  De winterkleding weer van zolder en vierkante wielen bij de treinen.

Vandaag ben ik naar mijn huisarts geweest voor een gesprek.  Al ruim twee weken liep ik met die gedachte rond, gewoon om even met iemand te praten die mij een beetje kent.  Het was een goed gesprek, hij is een zeer wijs man met een luisterend oor en een duidelijke mening.  Hij had zich de laatste keer dat wij spraken, zo’n twee maanden geleden, er al over verbaast dat ik zo positief in het leven stond.  Dat was niet passend voor iemand die heeft beleefd wat ik heb mogen ervaren.  Zoals mij al vaker door menig andere is duidelijk gemaakt, ik wil te snel.  Het gaat om het realiseren hoe mijn leven op zijn kop heeft gestaan.

Dat er littekens zijn, van buiten en van binnen, die maar heel langzaam en in het minst gunstige maar aannemelijke geval, nooit meer zullen helen.  Een beetje de herfst van mijn leven, de mooiste tijd dus.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s