Genoeg is ruim voldoende

Terugdenkend aan de tijd dat alles nog normaal leek te zijn, of in elk geval iets wat daarvoor door ging, heb ik het gevoel dat het nooit meer goed komt.  Misschien moet dat ook wel zo zijn, alleen houd ik voor de definitie van goed, nog een flinke slag om mijn arm.  Iets wat goed was is per definitie niet voor de rest van de tijd als goed te bestempelen.  De reden dat ik indertijd begonnen ben met het schrijven van deze soms onsamenhangende verhaaltjes, was alleen maar om niet elke keer hetzelfde verhaal te hoeven vertellen.

Het begint steeds meer tot me door te dringen dat het hele verhaal al verteld is.  Misschien is het nog niet helemaal uit, maar het zou dan om een heel ander verhaal gaan.  Zelf ben ik er niet zo van overtuigd dat er iemand zit te wachten op nog meer negatieve uitingen of niet ter zaken doende vertelsels.  Niet ter zaken doende gezien vanuit het oogpunt van een lange en moeizame herstelperiode.  Dat heb ik al uitvoerig getracht over te brengen, en ik weet dat er meerdere stukjes tussen zaten die op waarde geschat werden.  Van verschillende kanten heb ik dat mogen horen en lezen, mijn dank daarvoor.  Ter verduidelijking wil ik hier nog aan toevoegen, dat ik geschreven heb vanuit mijn eigen ervaring.

Alles wat ik tot nu toe hier heb verteld is een uitleg van hoe ik één en ander heb ervaren.  Sinds de tijd dat ik met kanker in aanraking ben gekomen, hebben er meerderen in mijn directe omgeving ook kennis mee moeten maken.  En wat ik al eens heb verduidelijkt, een ieder gaat er op zijn of haar eigen manier mee om.  Er niet over praten en net doen alsof er niks aan de hand is, heeft mij nooit een goede optie geleken.  Toch geef ik toe dat niet iedereen er op de door mij gebruikte wijze mee om kan of wil gaan.  Steeds heb ik gedacht dat ik er goed aan deed, tenminste zolang als ik de overtuiging voelde hier mee door te gaan.

Er zijn inmiddels een groter aantal dagen verstreken tussen mijn bijdragen dan u van mij gewend was.  En als ik heel eerlijk moet zijn, en wat mij dus al in achtenzeventig verhalen is gelukt, dan moet ik erkennen dat dit wel eens de laatste kan zijn.  De laatste voor wat betreft mijn wel en wee.  Op de harde schijf van mijn computer staan nog vele andere verhalen, ook hier op deze site zijn er een aantal te lezen die al eerder geplaatst zijn over diverse andere uiteenlopende belevenissen van mijn persoontje.

Wat is er nu nog aan de hand ?  Misschien de onrust in mijn hoofd, de twijfel over hoe ik verder moet.  Beter gezegd, verder kan.  Nog beter uitgedrukt, verder mag.  Het lukt me niet dat weer onder controle te krijgen.  Laten we wel zijn, als het er echt op aankomt, heb ik die controle natuurlijk nooit gehad.  Als heel lang de dingen gaan zoals je hoopt en verwacht dat ze zullen gaan, dan ga je er haast in geloven dat je iets te vertellen hebt in dit leven.  Ook dat is natuurlijk wel waar, maar het gaat tot op zekere hoogte.  We mogen keuzes maken, we móéten ze zelfs maken.  Geen beslissing nemen is ook een beslissing.  Een keuze voor je uit schuiven, is al een keuze op zich.  Dat laatste begint steeds meer tot mij door te dringen, waar ligt het probleem ?

Met de hele club, en nog twee meer, zijn we naar de Efteling geweest.  Al de keren dat ik daar eerder ben geweest, heb ik enorm genoten.  Ook nu heb ik er veel plezier aan beleefd, maar ergens heb ik er steeds een beetje naast gelopen.  Dat lopen viel trouwens absoluut niet mee, het heeft me er zelfs toe gebracht weer morfine te nemen.  Qua pijn in mijn been was het gewoonweg niet meer te doen, zelf beschouw ik me dan als een zielepiet die zich aanstelt.  Waar ik zelf de meeste moeite mee had was bezig te zijn met waar ik mee bezig was.  Bij het hier en nu, dus niet bij het volgende week en volgende maand.  Heel af en toe is me dat gelukt, maar telkens kwam die wolk weer over drijven.  Komt het ooit weer goed ?

Misschien maar een poosje geen stukjes meer schrijven, negativiteit zou wel eens de boventoon kunnen gaan voeren.  En dat is wel het laatste wat ik wil, dat is wel het laatste wat u van mij wilt lezen.  Zoals er zo mooi wordt gezegd, “ Soms zit het mee, en soms zit het tegen “.  Voor mij ga ik steeds meer denken, “ Soms zit het tegen, en soms blijft dat zo “.  Het mooie weer komt er aan, ons kleinkind komt er aan, en heel misschien komt er nog wel meer aan wat ons vreugde schenkt.  Maar net zo min als toen ik achtenzeventig stukjes geleden begon te schrijven, weet ik niet wat er nog allemaal gaat gebeuren.

Mijn vertrouwen blijft op Hem, en dat is ruim voldoende.  Dat is ruim voldoende om de rest van mijn leven aan te kunnen.  Vertrouwen en verder loslaten, ik hoef niet alles te weten of te kunnen.  Voor nu zal ik het hier bij laten.  Ik dank jullie allemaal voor het meelezen en meeleven, ieder op eigen wijze.  Nu maar door zonder anderen op te zadelen met mijn tekortkomingen, dat heeft nu lang genoeg geduurd.

Tot ziens en heel misschien tot later zullen we maar zeggen, het ga u allen goed en mij wat beter.

Advertenties

2 gedachtes over “Genoeg is ruim voldoende

  1. Hoi Peter,

    Dank voor het schrijven van jouw proces. Ik heb de meeste stukjes gelezen maar weinig gereageerd…..
    Ik vind het een kunst om alles wat je ervaart en voelt op deze manier kunt weergeven. Heel bijzonder vind ik je openhartigheid en eerlijkheid zonder enige opsmuk. Je ups en downs en alles er om heen gewoon uiten ………
    Peter je schrijft dat negativiteit de boventoon kan gaan voeren en dat je niemand wil opzadelen met jouw tekortkomingen, dat je daarom stopt met schrijven. Hiermee doe je jezelf te kort! Vergeet niet dat je in de rouw bent, je lichaam heeft je in de steek gelaten en dat heeft je leven overhoop gegooid. Onmogelijk om dat in korte tijd te verwerken , daar gaat lange tijd overheen, gun je zelf die tijd.
    Mooi dat je vertrouwen hebt in Hem, dat geeft vertrouwen en kracht, maar ontdek ook de kracht in je zelf, die is heel sterk.
    Ik wens je het allerbeste en hoop stiekem toch nog af en toe een stukje van je te lezen.
    Geniet straks van je kleindochter. Een wonderbaarlijk geschenk.

    Heel veel liefs van Ineke Zigterman

    Liked by 1 persoon

    • Dank je Ineke, jullie hebben wel wat bij mij losgemaakt, heel bijzonder vooral omdat ik terwijl ik toch wel een denker ben nu steed meer realiseer hoe ver dat gaat.
      Nogmaals dank voor je meeleven en meelezen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s