Ik wil er voor gaan, hoe dan ook

Mag ik schrijven dat het niet wil ?  Mag ik hier geheel straffeloos meedelen dat het simpelweg als onmogelijk bij mij overkomt ?  Laat ik in elk geval duidelijk maken dat het mij ongelofelijk verbaast, juist als het lichamelijk te dragen is, de af en toe stekende pijn in mijn lies daargelaten, ach ik kan er mee leven.  Het is ook nog steeds niet te doen mij voorover te bukken, misschien dat het overgaat maar het kan ook zijn dat ik er vanzelf aan ga wennen.  Dat zijn niet mijn zorgen, dat zijn ongerieflijkheden waar je mij niet over hoort klagen.

Vroeger bij ons thuis werd er immers steevast medegedeeld, dat er altijd anderen waren die het veel erger hadden.  En natuurlijk is dat ook zo, gelukkig maar zou je haast zeggen.  Stel dat alle anderen in de wereld het makkelijker hadden, dat zou toch wat zijn.  Het moge voor zichzelf spreken dat het voor mij een droomwens zou zijn als er geen pijn meer op aarde was, maar dat is niet wat ik hier bedoel.  Het kan soms ook een enorme troost zijn, juist te weten dat er nog veel meer ellende bestaat dan wij ons maar voor kunnen stellen.  Mijn gevoel wil niet wat mijn verstand en lichaam zouden kunnen.  Kort maar krachtig gezegd, komt het daar op neer.

Ergens kan ik er geen vat op krijgen, hoe ik ook tracht het op een rijtje te hebben het blijft maar steeds een afslag nemen die ik niet wil.  Het enige waar ik naar verlang is een beetje grip krijgen op mijn toekomst, is dat nou teveel gevraagd ?  Mijn overtuiging blijft dat er een behouden aankomst is beloofd, hoe de reis ook mag verlopen.  Misschien ben ik gewoon nog geen stap verder gekomen wat betreft mijn depressieve klachten.  Het is goed mogelijk dat de hele toestand met een uit de kluiten gewassen tumor in mijn prostaat en alles wat er verder aan is op gevolgd, het andere naar de achtergrond heeft verschoven.

Er was in de afgelopen maanden ook geen enkele reden om me daar mee bezig te houden.  Door anderen ben ik daar meermalen op gewezen, maar door mij steevast weggewuifd omdat ik er voor mijn gevoel geen last van ondervond.  Nu wel dus, het is nooit echt weggeweest alleen maar overschaduwd.  ‘s Morgens is het moeilijkste moment, net of mijn hoofd bij het ontwaken alle informatie die er maar is aan mij probeert voor te leggen.  Zoiets als het opstarten van een computer, zo althans is mij dat wel eens uitgelegd.  Een computer is van zichzelf een dom apparaat, de software en de geïstalleerde programma’s die moeten het doen.  Je kunt nog zo’n perfecte machine hebben staan, als je niet weet hoe die werkt dan heb je er niets aan.  Eerst moet er iets uitgelegd worden, duidelijk worden gemaakt.

En dat voel ik de laatste weken elke morgen.  Nou zijn er toch wat aantoonbare verschillen tussen mij en een computer.  Ook tussen mij en een goed werkende, hetzij dan een ingewikkelde, machine.  Ik zit er juist niet op te wachten, elke ontwaking ‘s ochtends het hele riedeltje voorgeschoteld te krijgen van zaken die ik in de daarop volgende momenten een plek probeer te geven.  Je zou er een film van kunnen maken, oh nee dat is al eens gedaan, Groundhog day.  Mijn verwoede pogingen er ergens de logica van in te zien, strand telkens weer in een herhalen van wat ik weet en denk te weten.  Mijn leven is mooi ik ben gezond, lichamelijk dan, mijn vrouw en kinderen zijn in goede gezondheid ons kleinkind zal zoals het er nu uitziet over een paar weken voor de eerste keer huilen en lachen.

We hebben een dak boven ons hoofd we hebben elke dag voldoende te eten en drinken.  We leven niet in een land waar je geen eigen mening mag hebben, niet dat het verschil maakt maar we hebben de vrijheid, en daar mogen we best trots op zijn.  Het is voorjaar de natuur komt weer tot leven, oma is al aan één van haar handen geopereerd en eind van de week is de koning jarig.  Dit weekend komen goede vrienden op bezoek uit Polen en de winterbanden van mijn auto zijn weer vervangen door de zomer edities.

Waar ik alleen maar naar toe wil is te vertellen, dat ik me niet zo moet aanstellen.  Mijn positiviteit moet weer aan het roer komen te staan.  Van alles wat ik zou willen veranderen, is maar één ding echt mogelijk.  Mezelf, dat is alles.  Is dat iets om op een site te zetten ?  Ja, ik vind van wel.  Ongetwijfeld ben ik niet de enige die tegen deze klachten aanloopt, niet de eerste maar zeker ook niet de laatste.

En wie weet, heel misschien is er een ander die dit leest en denkt, “ Nou ja zeg, wat hier staat geschreven is precies wat ik nu meemaak “.  Dus is het ook mijn morele verplichting hier een opimistische draai aan te geven.  Zoals indertijd dat jurylid met Amerikaans accent in de playback show van Hennie Huisman steeds zei, “ Doorgaan, gewoon doorgaan.”  Nog niet echt de tunnel in zicht, maar wel het licht aan het einde daarvan.

Advertenties

Een gedachte over “Ik wil er voor gaan, hoe dan ook

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s