Zin in de zin van de zin

De zin van de zin als de zinnen niet verzet kunnen worden.  Een bijzondere opening voor een verhaal waarvan ik het einde nog niet weet.  Maar zo gaan mijn zinnen in de meeste gevallen als ik er de zin niet van in zie.  Het zou een zinnig verhaal kunnen worden bijvoorbeeld dat ik mijn grenzen op zoek en daar consequent over heen ga.  Heeft dat zin ?  Nee, ik ben bang van niet. Ook de ervaring die ik inmiddels meerdere malen heb opgedaan, bevestigen mijn overtuiging daarin.

Elke morgen als ik wakker word, wat tot nu toe nog elke morgen het geval was, dan moet ik mij er tegen op zetten de nieuwe dag te aanvaarden.  Elke keer als ik mijn dromen achter mij laat, waarvan ik mij in de meeste gevallen niet veel herinner hoe goed ik ook mijn best doe wat natuurlijk nergens op slaat aangezien je een droom niet op herhaling kunt zetten dus hoe zou je je best moeten doen, maar elke keer dan weet ik dat er weer een dag gevuld moet worden.  Gevuld met wat, dat is steeds weer de vraag.  Laat ik er duidelijk over zijn, dat ik graag heel veel wil.  De pest is alleen, dat het mij niet lukt.

Languit op mijn, van mijn lieve dame geleende, relax zetel daar ben ik wel een beetje klaar mee.  Lichamelijke activiteiten daar wil ik mij graag aan te buiten gaan, maar dat is dan vaak slopend en pijnlijk.  Ga maar eens iets doen als plantjes verpoten en op plek zetten, let er dan maar eens op hoe vaak er even gebukt, gestrekt of gebogen moet worden.  En het is, of de plek op mijn buik waar het grootste litteken zich bevindt of het gedeelte van mijn been dat aankomt in de lies waar Muriël al meerdere keren gemasseerd geprikt of intens gedrukt heeft.  Kort gezegd, ik bevind mij op een punt waar bij het lijkt of er oftewel heel erg langzaam, oftewel geen verbetering meer komt.  En dan gooit mijn hoofd ook nog regelmatig roet in het eten.

Ook weer zo’n absurde uitdrukking, wie zit daar nou op te wachten ?  De gebezigde uitdrukking en het roet in het eten gooien op zich, geen mens.  Op onze veranda, die ik vorige week met de hogedrukreiniger heb ontdaan van vuil en groene aanslag wat dan weer op zijn beurt een hele aanslag was op mijn lichamelijke, geestelijke en gemoedstoestand.  Op die houten veranda, heb ik mij bezig gehouden met het poten van, nu nog kleine, plantjes.  En elke keer ben ik dan ‘s avonds volledig uitgeteld opgebrand en uitgeblust.  Nergens meer zin in, zullen we het maar noemen.  De enigste plek waar het dan uit te houden is, precies ja, op de geleende lederen stoel.  Kijk ik weet heus wel dat ik een behoorlijk zware ingreep heb moeten ondergaan en dat ik nu nog elke dag met de gevolgen daarvan moet leven.  Er is maar één ding waar ik naar op zoek ben.

Hoe ga ik hier mee verder, heeft alles nog wel zin ?  Het is natuurlijk dubbel, ik weet het, in mijn hoofd de boel nog steeds aan het malen en de zeurderige steeds weer opspelende steken in mijn been, misschien dat het gaat wennen.  Misschien is het ook wel zo, dat ik steeds meer leer te genieten van de gewone momenten.  Even niks meer hoeven, ook al is het dan zo dat als het wel zou moeten het niet zou lukken, maar dat is een sinecure waar toch geen verdwaalde kabouter vrouwtje op zou letten . . . denk ik zelf, eigenlijk meer iets als hopen dan.  Iedereen weet dat kabouters van nature nooit zullen verdwalen.  Graag zou ik van kabouters willen geloven dat ze er werkelijk zijn, sterker nog, ik zou zo met ze willen ruilen.  Hier moet ik wel aan toevoegen dat mijn beeld van het kabouerleven behoorlijk gekleurd is door de onovertroffen weergave van Rien Poortvliet.

Vandaag zelfs even vertoefd op een voorjaarsmarkt, er was bovendien live muziek.  In Bourtange is het, over het algemeen genomen, goed toeven.  En als het weer dan ook nog eens een positieve bijdrage aan het geheel verleend, dan heb ik eigenlijk geen enkele reden tot klagen.  Het lopen op slippers op een met keien beklede weg is dan weer wat vervelender, vooral als de lichamelijke vermoeidheid begint toe te slaan.  Gadverbillekes, ik lijk wel een ouwe lul.  Vergeef mij deze krachttermelijke woordkeuze, heb er al heel lang een zwak voor gehad deze eenmaal te mogen bebruiken.  Niet dat ik een grootverbruikend bierdrinker ben, maar de Weizer witte daar smaakte mij uitstekend.  Jammer genoeg stond er geen bal gehakt op de kaart, daar had ik eerlijk gezegd best zin in.

Zo komt het toch weer aan op de zin, de zin van en de zin in.  Maar één woordje verschil, en toch een geheel andere betekenis.  Net als het echte leven, in grote lijnen hetzelfde en toch geheel anders.  Geen bezint eer gij begint maar, bezinnen na dat je bent begonnen, dat zal het wel zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s