De keuze het afscheid en het andere

Laat ik voorop stellen dat wanneer iemand met ziekte of in het ergste geval met sterven te maken krijgt, dat ik dat als vanzelfsprekend verschrikkelijk erg vind.  En verschrikkelijk erg vinden valt dan in het kader van een bijzonder zwakke uitdrukking.  Soms wordt het wel ervaren als, het einde van de wereld.  Daar wil ik best van uitgaan, in deze gevallen voelt het alsof je wereld instort dat er nooit meer iets komt dat de pijn zal verzachten.  Wat ik wil verwoorden is dat er twee kanten aan de zaak zitten, dat je er van twee kanten naar kunt kijken.

De eerste lijkt mij vrij voor de hand liggend, en geheel volgens de te verwachten opvattingen van ieder weldenkend mens.  Er gebeurt iets in ons, soms bescheiden en soms uitbundige, leventje wat nooit meer overgaat.  Altijd blijft het aanwezig, zoals vaak benoemd als de periode er voor en de periode er na.  Vaak spreken we de achterhaalde valse hoop uit dat, “Als dit niet gedaan was, dan was dat niet gebeurd “.  Soms wordt er werkelijk gedacht dat we dingen kunnen sturen, dat we controle hebben.  Okee, tot op zekere hoogte wil ik daar wel in mee gaan, maar er zijn grenzen aan ons kunnen en weten.

Voor mezelf heb ik vaak goed nagedacht voordat ik een beslissing nam, en toch heb ik wel keuzes gemaakt die achteraf gezien niet de juiste waren.  Heb ik dan foute beslissingen genomen ?  Ben ik soms een beetje, bijna koninklijk gesproken, dom geweest.  Dat laatste zal ik niet bestrijden, maar volgens mij zijn foute beslissingen alleen maar te maken door niet goed over de plussen en minnen, je gedachten te laten gaan.  Dat heb ik in het merendeel van de gevallen absoluut gedaan.  Dan komt het enkel neer op, wat de doorslag heeft gegeven bij de gemaakte optie.  De eeuwige onenigheid tussen het hart en het hoofd, je verstand of je gevoel.

Verstand is iets heel moois, wat al uit het woord te duiden valt het houdt afstand.  Vaak kan dat als positief beschouwd worden, als we het tenminste hebben over veelal de categorie zakelijke besluiten.  Weldoordachte determinatie, geheel vrij en verlost van menselijke gevoelens.  Zoals een computer zijn werk doet, aan of uit, nat of droog, hard of zacht.  Het glas is gevuld met 11,3 cl vloeistof, de één spreekt dan dat het glas half vol is de ander noemt het half leeg.  De één laat het verstand spreken de ander zijn of haar gevoel.

Deze week ben ik weer even bij een hele goede kennis geweest, ze is de tachtig al ruim gepasseerd, ik ken haar al vanaf halverwege de jaren zeventig.  Ze heeft al heel wat mee moeten maken.  Haar man is een aantal jaren geleden overleden, waarna zij alleen achter bleef.  Haar dochter is een tiental jaren geleden bij een auto ongeluk om het leven gekomen.  En haar zoon, een hele goede vriend van mij misschien in die tijd wel mijn beste, is in 1980 gestorven aan de gevolgen van leukemie.  Echt bijna elke dag denk ik wel even aan hem.  Nog steeds heeft zij veel moeite met die drie ingrijpende verliezen, dat is voor iedereen die maar een beetje gevoel heeft te vatten.  Weer vroeg zij waarom God haar zoon had laten sterven, al bijna achtendertig jaar lang vraagt zij dat zich af.  Ik had daar steeds iets op geantwoord als, “ Dat daar geen antwoord op te geven is, alleen dat Hij geen fouten maakt “.

Deze week heb ik iets anders gezegd, ik heb geprobeerd uit te leggen hoe ik er soms tegen aan kijk.  Dit is wat ik net noemde, de andere kant van het er tegen aan kijken.  Wij weten hoe het leven ons vergaat nadat er iets is gebeurd, maar wij weten niet hoe ons leven zou zijn vergaan als er niet iets gebeurd.  Die kant blijft het onbekende, het nooit gewetene, hetgene wat nooit een herinnering achterlaat.  Maar stel nou eens dat Jakob was blijven leven, had ik dan ook vaak even aan hem gedacht ?  Of zouden we uit elkaar gegroeid zijn, zou hij zijn eigen weg zijn gegaan ?  Ik denk in mijn hart van wel, een mens heeft keuzes te maken, soms goede maar ook zo af en toe een verkeerde.  Achteraf weten we dat vaak, maar dan moet er wel een achteraf zijn.

Zou er zoiets zijn als een paralelle wereld, iets wat zich manifesteert naast de ons bekende.  En als die wereld bestaat, zou daar ook een plaats zijn waar dan weer aan de onze wordt gedacht ?  Het leven gaat zijn weg, wij maken keuzes en nemen afslagen.  We ontmoeten mensen, die soms vrienden voor het leven worden, en van anderen nemen we afscheid omdat er niets meer is.  Soms is er ook juist wel wat, en toch moeten we afscheid nemen.  En dan zijn er zij die zeggen dat het leven saai is, nou geloof me, het mijne echt niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s