Als het er op aan komt

De menselijke geest blijft toch een vreemd iets, en steeds net weer even anders dan verwacht zijn werk doen.  Net als ik serieus bezig ben weer een begin te maken met het langzaam aan gaan functioneren in het arbeidsproces, lijkt het net of ik weer helemaal terug ben bij af.  Wat is er toch aan de hand tussen mijn oren, heeft dat hele gedoe met die prostaatkanker mij dan toch harder geraakt dan ik wil toegeven.  Zie ik er zo tegen op om weer een redelijk in de basis vrij normaal leven te gaan leiden ?

Ziek zijn geeft van één kant een stuk rust, dat klinkt misschien heel appart.  Natuurlijk is het heel erg om met kanker geconfronteerd te worden, maar ik heb ook een heel ander gevoel mogen ervaren.  Omdat ik, mede door mijn psychische klachten, al wat in de zogeheten lappenmand zat.  Ben je, in mijn optiek, al wat buiten het gangbare leven geplaatst.  Ik wilde daar absoluut niet naar toe, mij mankeerde toch niks.  Beetje oververmoeid, beetje neerslachtig en wat prikkelbaarder dan wat gebruikelijk was.  Zoiets kan toch bij iedereen in een zekere periode voor komen ?  Dan sta je ineens buitenspel, je doet niet meer mee.  Wat mij daarna nog meer overkwam, maakte de afstand alleen maar groter.  Velen die ineens heel erg betrokken zijn bij mijn wel en wee, en mijn wereldje werd beperkt tot mijn bed en de stoel van mijn vrouw, aangezien die wat minder zituren op de teller heeft en derhalve gewoon beter volstaat in het zitcomfort.

Het leven draait niet meer om werkdagen en weekenden, niet meer om vakanties en vrije tijd.  Het wordt één langgerekt gebeuren van bezig zijn te herstellen en leren omgaan met vervelende bijkomstigheden zoals een stagnerende stoelgang en veel pijn.  In die tijd is er geen enkele aanleiding om bezig te zijn met wat er allemaal gaat gebeuren als en wanneer je er doorheen komt.  Dat is van ondergeschikt belang, iets waar tegen die tijd wel aandacht aan kan worden geschonken.  Nu weet ik uiteraard niet hoe dit wordt opgepakt door iemand die alleen maar te kampen heeft met een depressie.  Of hoe een ander weldenkend mens de zaken weer oppakt na kanker.  Voor mezelf is dat wat lastig aangezien ik met beide mankementen te kampen heb en had.  Dat zal vast niet gebruikelijk zijn, ik wens het in ieder geval niemand toe.  Wat ik wel geloof is dat op het moment dat iemand lichamelijk zware tijden moet doorstaan, het ook absoluut een impact heeft op het geestelijk vlak.

En daarnaast als een bijzonder attente jonge dame in het kader van een in het verschiet liggende best wel pijnlijke, spiermassage je vraagt om je broek uit te doen, ach dan weet ik altijd weer dat relativeren een bijzonder aangenaam tijdsverdrijf is.  Maar dat geheel terzijde.  U ziet dat ondanks alles ik steeds weer mijn best doe er een vrolijke noot aan te geven.  Sommigen schrijven mij een positieve instelling toe en ik geloof ook zeker dat dit mijn streven is.  Alleen als ik dan ‘s nachts soms wakker wordt, om vaak één enkele reden dat mijn blaas irritant een branderig gevoel uitstraalt, en als ik ‘s morgens net wakker ben, vaak met het zojuist beschreven gevoel in mijn blaas, dan valt het niet altijd mee.

Er wordt gezegd, dat mensen met depressieve klachten daar vooral op die momenten moeite mee hebben.  Uit ervaring kan ik dat dus slechts beamen, helaas.  Vanmiddag weer een gesprek gehad met mijn therapeute, ja ik hoor er helemaal bij ik heb nu mijn eigen persoonlijke therapeute twee zelfs als ik Kees meetel.  En daarnaast mijn geheel eigen fysiotherapeute, Muriël.  Ik ben een gezegend mens, zoveel vakmensen die bezig zijn om mij weer in het gareel te krijgen.  En dan ook een bijzonder meedenkende arbo arts, die zelfs mijn hier geschreven stukjes weet te waarderen.  Je zou haast gaan denken, waar zit bij mij het probleem ?  Echt, ik hoop van harte dat er andere, schrijf betere zeg maar evenwichtigere tijden aan mogen breken.

Het zal nog wat tijd in beslag nemen, maar ik heb inmiddels een belofte gedaan me er niet druk over te maken.  Te leven bij de dag, een beetje Carpe Diëm.  Mindfullness, dat zou wat voor mij zijn.  Ik zal het wel zien, stapje voor stapje.  Niet meer dan twee kruiwagens per keer, vier is een ruime overschrijding.  Dat mag ik niet meer doen, ik heb het beloofd.  En beloftes moet je nakomen, dat is mijn mening.

Daarom beloof ik ook alleen maar iets als ik het na kan komen.  Ik doe maar zelden een belofte, en dat is beloofd.  Eén belofte hou ik mij aan vast, en die zal waar en zeker zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s