Eén gebrek maakt het verschil

En de dag er na, dat is altijd een graag gebruikte uitdrukking nadat er iets heeft plaatsgevonden.  Beetje vreemd natuurlijk aangezien er altijd wel iets voorvalt en er altijd een dag achteraan komt.  Althans zo is het tot nu toe altijd nog geweest, eens zal er een dag komen dat er niets meer achteraan komt.  Niet zoals wij het in de gebruikelijke zin gewend zijn.  Ik geloof dat er dan wel wat achteraan komt, maar het zal anders zijn.  Zoals ik al vaker geschreven en gedicht heb, ik geloof het wel.

Was het een bijzondere dag ?  Van één kant gezien zeker, het was de onjaardag van onze kleindochter.  Ja, wij zien Julietta echt als onze kleindochter en dat zal ze altijd blijven.  Daar is niks zweverigs of mysterieus bij, voor ons is ze er echt geweest.  En wat geweest is, is een onderdeel van het leven ons leven net als mijn ouders en andere familieleden en goede vrienden die ons ontvallen zijn.  Dat zijn er velen, zo af en toe laat ik mijn gedachten daar wat over gaan en dan komen er vele namen voorbij.  ‘s Middags hebben Elwin en Wenri de bloembakken bij hen achter het huis leeggehaald en van nieuw grind op de bodem, nieuwe grond en nieuwe plantjes voorzien.

Ik heb ze daar zo goed en kwaad wat bij geholpen en advies gegeven.  Het afval kon mee terug op de aanhanger, die ik had meegenomen.  Ook een paar zakken met boomschors, dat was in de aanbieding bij het plaatselijke tuincentrum.  Drie zakken voor vijftien euro, “ Nou doet u er maar zes “.  Het is een klein aanhangertje met nog kleinere bandjes, en echt veel gewicht lag er niet op.  Toen ik het beestje had aangeschaft van een goede kennis, die ook een trekhaak achter mijn opeltje had gemonteerd, was er al één bandje vervangen.  Gisteren heeft die het in elk geval prima gedaan, de niet vervangen is nu niet meer.  Niet meer als in, de lucht aan de juiste zijde.  Bij een goed functionerende luchtband zit de meeste lucht aan de binnenzijde.  Nadat wij een stukje met de aanhanger hadden gereden op weg naar huis, was er niet voldoende band meer om de lucht geconcentreerd op zijn plaats te houden.

Dan sta je daar aan de kant van de weg, mijn eerste gedachte was de overjarige potgrond daar te dumpen en de aanhanger daar te laten staan om dan met alleen de auto door te gaan en ergens een nieuwe band te bemachtigen.  Het schijnt dat deze handeling bij wet verboden is, mijn tweede ingeving was om hulp te bellen.  We zouden om het toch een beetje een feestelijk tintje te geven samen barbecueën.  Net voordat we weggereden waren had Elwin de barbecue al aangestoken, we zouden er immers binnen een half uur weer zijn.  Mijn dochter heeft hem opgehaald en ik ben bij de auto met defecte aanhanger gebleven.  Daar heb ik al met al een uurtje rustig kunnen nadenken en uitrusten.

De hulp is gekomen, heeft het wiel er onder weggehaald en hij had gelukkig het oude bandje van de andere kant nog al die tijd in zijn garage bewaard.  Een geluk bij een ongeluk zullen we maar zeggen.  Toen de zaak zover hersteld was heb ik het aanhangertje naar huis gereden en ben daarna snel weer teruggegaan.  Mijn vlees was inmiddels meer dan gaar, en mijn speciaalbiertje lag al een poosje koeltjes op mij te wachten, zijn broertje ook.  Is er wat mis met een klein aanhangertje als er alleen maar een band aan flarden is gereden ?  Hij voldoet niet meer aan datgene waar hij voor bedoeld is.

Als ik inmiddels zover ben dat het beter gaat met het naar de wc gaan en dat ik ook nog maar één keer ’s nachts van bed af moet vanwege druk op mijn waterleiding.  Als lopen me steeds wat beter afgaat en mijn buik wat minder op spanning staat, zodat het probleem hoofdzakelijk nog in mijn linkerbovenbeen zit.  Dan ben ik misschien net wel een beetje als mijn aanhanger, nog een beperkt gebrek maar verder nog goed in staat door te gaan.  Nog niet zover dat ik al als afgeschreven beschouwd en bestempeld mag worden.  Een paar kleine mankementen maar verder nog uitstekend bruikbaar.

Alles met mate, is de slogan.  Dat ik in mijn activiteiten steeds net even te ver ga, dat ligt geheel aan mijn gedrevenheid.  Maar nog steeds te dragen zonder zware pijnstillers, al is het af en toe best wel aanlokkelijk.  Vandaag in de tuin wat keien met de kruiwagen verplaatst, op mijn knieën in de bak getild en op mijn knieën er weer uit gehaald en in de tuin gestapeld.  Na de tweede keer werd het met al te zwaaren pijnlijk, na de derde wilde ik met alle geweld nog één ritje maken.  Dat is dus tever gaan, ik weet het en ik wist het ook van te voren al.  Waarom dan toch gaan rijden met een bandje om een aanhanger die niet meer aan de minimale eisen voldoet ?

Ach laat maar, ik ben mij er goed van bewust.  En heb rustig dus even een uurtje in mijn auto langs de kant van de weg over na kunnen denken.  Ik denk dus ik besta.  Oftewel in mijn geval, ik dacht dus ik bestond.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s