Julietta, Teigetje en Shakespeare

Eénenzeventig, het jaar waarin ik opnieuw moest beginnen.  Met mijn negen jaar had ik natuurlijk bijzonder weinig ervaring, en waarvan ik kennis had mogen nemen ben ik het meeste al lang weer vergeten.  Misschien dat ze nog ergens opgeslagen liggen in één van de vele kamertjes in mijn hoofd, die een ieder van ons schijnt te bezitten.  Ze zullen vast niet afgesloten zijn, alleen zit het probleem vaak in het archieveringssysteem.  We weten dat ze ergens zijn, die haast vergeten herinneringen, alleen we kunnen ze niet meer terugvinden.  Heel soms dan speelt er soms iets door mijn hoofd waarvan ik denk dat ik het ken, niet direct een déjà vu gewoon voelen dat je ervan op de hoogte bent geweest.

Het was het jaar waarin wij verhuisden negentienéénenzeventig van de grote stad in het westen naar een iets kleiner dorpje in het noorden, een wereldreis voor een ventje dat op een normale dag niet verder van huis kwam dan drie straten.  Een grote stad kenmerkte zich in die tijd vaak als een verzameling kleine buurtjes, eigenlijk een beetje als dorpjes.  Alles was op loopafstand, de kleuterschool aan het einde van onze straat, het winkelcentrum De Rijnbaan om de hoek en uiteraard zwembad Den Hommel wat je met gemak lopend kon bereiken.

Ik heb even gezocht naar de naam van het winkelcentrum en las op wikipedia dat er ook wat bekende Nederlanders uit de buurt Kanaleneiland komen.  Fred Kaps, de goochelaar wist ik van, die woonde om de hoek op de Peltlaan.  Maar dat ook Erwin Krol de weerman, Henk Temmink de zanger en zelfs Geert Wilders een politicus daar hun wortels hebben liggen geeft mijn kijk op mijn geboortegrond toch een heel ander kleurtje.  Zesenveertig jaar geleden, een lange tijd waarin alles al een aantal keren is veranderd.  De ene keer ten goede de andere keer net anders dan op gehoopt, en voor de rest alleen maar zaken die volgens de gebruikelijke verwachtingen een mensenleven kleuren.

Er zijn veel dingen om over te schrijven, nog meer dingen die ik misschien al wat eerder had moeten vastleggen omdat ze inmiddels verhuld lijken te zijn door een waas waar ik alleen nog maar onduidelijke contouren in kan onderscheiden.  Zoals je soms ergens iemand aan de overkant van de straat ziet lopen waarin je dan het loopje en de houding van een lang geleden overleden bekende herkent.  Morgen is het een jaar geleden dat Julietta geboren werd, tweeëntwintig weken, geen schijn van kans om te kunnen leven.  Geen ontwikkeling van de linkerhartkamer, een foutje in haar DNA.  Het was zo’n prachtig meisje, heel klein maar helemaal kompleet.  Ja, het is een zwaar jaar voor ons allemaal geweest.  Ingrijpend en heftig, en toch gaan we door.

Morgen de eerste onjaardag vieren van mijn leven, het is een woord dat ik nog ken van Winnie de Pooh.  Daar was het gezegd door Teigetje meen ik, één keer per jaar een vérjaardag en alle andere dagen een ónjaardag.  Ik wil het hier anders gebruiken, een engeltje dat wel geboren is maar nooit heeft geademd kan eigenlijk geen verjaardag vieren.  Toch gaan wij dat morgen doen, het zal dubbel worden met gemengde gevoelens.  Mijn dochter verwacht over zes weken een tweede kindje, volgens de laatste echo gaat alles boven verwachting goed.  Waarom boven verwachting ?  Na Julietta is het begrijpelijk dat de ouders, en wij er om heen, heel goed ervaren hebben hoe het anders kan lopen.

Een kind krijgen, of voor mijzelf gesproken een kleinkind, is en blijft een wonder.  Wat de medische wetenschap er ook over te vertellen heeft, wat voor overtuiging wij er ook op nahouden, het is en blijft een hele bijzondere gebeurtenis.  En in een iets andere context geldt dat voor ons hele leven.  Stel dat wij nooit in negentienhonderdéénenzeventig de grote stad hadden verruild voor Winschoten.

Stel je eens voor.  Stel dat er bij Julietta een gezond hartje was ontwikkeld.  Stel dat het bij mijn prostaat bij een ontsteking was gebleven.  Stel dat bij mijn goede vriend uit Alkmaar geen foutje was geslopen in zijn DNA.  Stel dat Hij, die is opgestaan uit de dood, had toegegeven aan de aantijgingen die naar Hem werden geroepen daar aan het kruis en Hij er van af was gekomen en de strijd op had gegeven.  Nee, er valt niets voor te stellen, de dingen gebeuren maar op één manier.  En maar één keer hebben wij de kans daar iets mee te doen, of niet te doen.  “ To do or not to do “, that’s the answer.

Advertenties

2 gedachtes over “Julietta, Teigetje en Shakespeare

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s