Goed, beter en de beste

Het feit dat ik me wat kwaad had gemaakt over de wijze waarop wij in het ziekenhuis zijn bijgepraat heeft op dat moment toch wel een beetje de vreugde overschaduwt dat ik mezelf weer mag beschouwen als een gezond persoon.  Het is nooit mijn bedoeling geweest er op deze wijze op te reageren, die opmerking van de uroloog moet ik hem, achteraf gezien, nageven.  De opsomming van mijn pijnklachten of eigenlijk mijn antwoord op zijn vraag hoe het met me ging, is daar slechts de aanleiding toe geweest.  Verder maar geen woorden meer aan spenderen, ik ben genezen en daar was het in eerste instantie allemaal om te doen geweest.

Zo langzamerhand begin ik mij weer op te maken om actief te gaan deelnemen aan de “normale” gang van zaken.  Ik gebruik expres de aanhalingstekens omdat ik niet weet wat normaal is.  We mogen er duidelijk over zijn dat er heel veel gebeurd is.  Kun je dan verder gaan waar we gebleven waren ?  Misschien dat het in veel gevallen zo wordt getracht op te pakken, maar vaak niet werkt.  Het ligt in de prognose over een paar weken weer, zij het op therapeutische basis, wat uurtjes te gaan werken.  Dat zal volgens verwachting de nodige tijd en moeite vergen, maar ik geloof wel dat ik er weer aan toe ben.

Het is wel degelijk mijn doelstelling daar anders mee om te gaan, zij die mij persoonlijk kennen snappen vast wat ik hiermee kenbaar wil maken.  Voor alle anderen, ik ben van nature nogal strevend naar perfectionistisch gedrag.  Vergeef deze oude man, het is een aangeboren afwijking en daarnaast, ik werk eraan.

Een hele goede vriend van mij deelde mij mee dat uit een test van zijn DNA was gebleken dat hij dezelfde neurologische aandoening had als zijn vader en zijn oma hadden.  Het is een erfelijke kwaal die niet te genezen of te stoppen is, het is een slopende ziekte heb ik gelezen en in een filmpje gezien.  Het schijnt maar weinig voor te komen in Nederland, maar als ik het van mijn goede vriend hoor dan wat mij betreft net even te vaak.  Zoals ik al vaker heb proberen te vertellen, het is een rijke zegen om gezond te zijn.  En onthoudt dat niemand weet wanneer dat niet meer het geval is.  Mijn kameraad verwacht dat tegen de tijd dat hij vijftig wordt de klachten zullen beginnen, maar dat is slechts gissen met een redelijke slag om de arm.

Hoe is het toch mogelijk dat er zoveel mensen zijn die denken dat iets altijd blijft zoals het is, dat heb ik nog nooit begrepen.  Maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat er simpelweg lieden zijn die gewoon niet denken, niet met dingen bezig zijn.  En als ik dan heel eerlijk moet zijn, dan zou ik er van willen zeggen, dat ik soms wel eens een beetje jaloers op ze ben.  Hoe eenvoudig zou het leven zijn als we ons nergens zorgen over maken, hoe makkelijk komen we dan onze aardse dagen door.  Een kleine toevoeging hierop, ik schreef al dat ik soms jaloers op ze ben maar in de meeste gevallen niet met ze zou willen ruilen.  Wat zou ik een hoop gaan missen als mijn gedachten er mee zouden stoppen, al die mooie dingen.  Ook de nare zaken, want dat maakt nou juist het gelukkig zijn zo mooi.

Als er geen zwart is kan er ook geen wit zijn.  Geen haat dan ook geen liefde, geen pijn dan ook geen gezondheid.  Eén ding is wel een feit, licht kan wel het duister verdringen maar het duister kan nooit vat krijgen op het licht.  Ziektes en lichamelijke tekortkomingen kunnen een gezond lichaam tarten, en een positieve instelling kan weinig aan genezing doen.  Wat een optimistisch karakter wel kan, is in je hoofd het evenwicht bewaren.  Dat klinkt makkelijker dan het is, ik heb dat inmiddels zelf ook ondervonden.  Toch ben ik blijven geloven en vertrouwen op een goede uitkomst.

Ondanks dan wat, waarschijnlijk blijvende, tekortkomingen ben ik aan de goede zijde van de medaille terechtgekomen.  Dat is dan meteen ook wat mij raakt, zoals de hierboven beschreven situatie.  En, iets meer gerelateerd aan wat mij is overkomen, mijn overbuurman die toch ongeneeslijk zal blijven van eigenlijk dezelfde ziekte als ik heb gehad.  Ik prijs mij gelukkig dat ik hier niet over hoefde te beslissen.

Of dat wel op die wijze gaat, dat er ergens een levenspatroon ligt uitgestippeld waarlangs wij moeten gaan ?  Nee, daar kan en wil ik niet in geloven.  Gebeuren er dingen die toeval zijn ?  Ook daar kan ik met mijn gevoel en verstand niet bij.  Hoe het wel is ?  Ik laat een ieder er vrij in om hiervan te vinden en geloven wat ze willen.  Voor mij geldt, God is goed, ik ben beter, maar Hij is en blijft de beste.  Kort gezegd, ” Ik geloof het wel “.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s