Soms moet je keuzes maken

Heb net mijn eigen stukje van gisteren nog even doorgelezen en met de hand op mijn hart kan ik hier vermelden dat ik er nog exact hetzelfde over denk.  Inmiddels zijn er wat dingen voorgevallen die mij eigenlijk een beetje bevestiging geven.  Ik heb een gesprek gehad met de arts van de arbo en hij bleek regelmatig mijn verhalen te lezen.  Hij adviseerde zelfs anderen die met dezelfde kwaal, als wat mij is overkomen, te maken kregen hier wat te lezen.  Om zodoende het van een andere kant te bekijken, ik heb hem verteld dat ik daar best door gevleid ben.

Met de aardige dame die mij had benaderd om stukjes te schrijven voor de Treant Zorggroep en met name het Emmer Scheperziekenhuis, heb ik een korte mailwisseling gehad.  Ik heb haar op de hoogte gebracht van mijn twijfels, of ik wel de juiste persoon ben om verhaaltjes voor deze organisatie te maken.  Met pijn in mijn hart heb ik meegedeeld dat het heel misschien beter is dit niet te gaan doen, met name na ons onaangename onderhoud met de aldaar hoog aangeschreven uroloog.  Nogmaals wil ik hier benadrukken dat het om een zeer vakkundg man gaat, misschien wel één van de beste.  Waar wij op afgeknapt zijn is enkel zijn gedrag ten aanzien van mijn pijnklachten, die eigenlijk een beetje werden weggelachen.

Misschien mag je je zo uitlaten over, en het niet serieus nemen van, vragen van patiënten.  Misschien heb je een vrijbrief omdat je in technisch opzicht een goede prestatie hebt verricht en ook duidelijk van te voren hebt aangegeven wat de gevolgen konden zijn.  Zelfs dit alles in de wetenschappelijke percentages weergegeven, helemaal waar.  Chapeau voor deze man, jammer toch dat volgens ons gevoel er niet echt geluisterd werd naar onze inbreng.  Waar mijn dochter vanmiddag nog even op attendeerde was de gemaakte opmerking direkt na de operatie, “ Ik heb mijn werk goed gedaan, alles is goed verwijderd “.   Nu achteraf had de man daar volledig gelijk in, maar bij haar was het overgekomen als, “ Nou, ik heb geen fouten gemaakt “.

Zoals altijd gaat het vaak niet om het lied, slechts om de toon waarin het gezongen wordt.  Iets in die context hebben wij vanmorgen ongeveer vier keer aan mogen horen.  Naar aanleiding van de eerder gestelde vraag iets te schrijven over de zorggroep, had ik dit weekend ook nog wat gelezen op het onvolprezen internet.  Toen begon de moed mij al wat in de schoenen te zakken, er schijnt daar nogal wat gaande en gebeurd te zijn.  Maar ik weet dat je niet klakkeloos alles zomaar kunt geloven, en al helemaal niet eenvoudigweg voor waarheid aannemen.  Vandaar dat ik in mijn mailtje nog de deur op een kier had gehouden, heb alleen mijn gevoel van twijfel verwoord en de dientengevolge teleurstelling.

Wel heb ik onomwonden helder gemaakt, dat als het slechts ging om het wat meer openbaarheid schenken aan prostaatkanker ik me daar graag en met overtuiging voor wilde inzetten.  Alleen dat ik geen garanties kan geven over opmerkingen aangaande de instelling an sich.  Mijn kennis reikt niet ver genoeg om te kunnen inschatten of een enkele arts toch niet wat beïnvloed wordt door het zogenaamde haantjesgedrag.  En nog steeds weet ik dat niet, het internet doet daar nogal twijfelachtig over.  Als er op enkele sites alleen reacties worden geplaatst die eerst goedgekeurd moeten worden, dan geloof ik niet dat over het vanmorgen omschreven geval er een vermelding zou plaatsvinden.  Mijn hooggespannen verwachtingen om iets goed te mogen gaan doen heb ik dus zelf een beetje de das omgedaan.  Ja, ik weet het, weer mijn te fanatieke instelling van alles of niets, rennen of stilstaan.

Volgende week maar weer naar Muriël, heb nog het meest vertrouwen in haar behandeling.  Heel misschien kan ze nog wel iets meer voor mij betekenen, dat hoop ik ook van harte.  Over vier maanden zal er weer getest worden op de PSA waarde, maar kijken hoe we dat gaan invullen.  Misschien tegen die tijd maar gewoon even bellen om te vragen hoe het er voor staat.  Als er na klachten niet de moeite wordt genomen even naar één en ander te kijken, waarom dan de hele rit daar naar toe, zullen we maar zeggen.

Al vijfenzestig keer heb ik mij keurig gehouden aan mijn overtuiging, niet negatief over anderen te doen.  Twee keer is me dat nu dus niet gelukt.  Ik hou er niet van dingen slecht weer te geven, en dan loop je soms tegen een dillemma op.  En misschien ben ik ook wel wat teleurgesteld in mijn eigen lichaam, een beetje gefrustreerd.  Geloof me, het valt niet altijd mee.  Zelfs niet als je genezen bent van prostaatkanker, ik moet nu verder of het nou een bevrediging geeft of niet.  Feitelijk is er niets meer aan de hand, nu nog de laatste loodjes in het herstel.  Daarnaast mijn gevoel dat toch wat moeite heeft met alles wat er gebeurd is.  Vast een logisch gevolg van.

Zullen ze vast wel kunnen begrijpen, zij die het kunnen weten.  Verder wil ik aan dit voorval geen woorden meer besteden, het is genoeg zo.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s