Geen fijn gesprek, wel een goede uitkomst

Aangezien ik me dus wat kalm wilde houden vanwege toch wat pijnlijke momenten gisteren, heb ik de moed opgevat mijn eigen verhalen wat door te lezen.  Ik was al bezig om ze zo uit te werken zodat ik ze kan printen, dus met datum erbij en titel.  Nu heb ik een paar echt weer gelezen, voelt heel bijzonder.  Dan moet ik wonderwel ook toegeven dat ik mij er over verbaas, het leest alsof het om een ander gaat.  Aan de andere kant weet ik dan weer precies wat er door mij heen ging toen ik ze schreef, hoe ik toen zelf gevormd werd.  Helaas misschien ook wel wat vervormd.

Klinkt het heel bijzonder, als ik hier type dat ik die tijd eigenlijk een beetje begin te missen.  Niet dat ik de spanning mis of moeite heb met alles wat er met mij, met ons als gezin, gebeurd is.  Het is een tijdperk wat mij als een slingerpad is bijgebleven, ik heb het doolhof nog niet tot de uitgang bereikt, het einde is naar alle waarschijnlijkheid nog niet in zicht.  Dat zou ook niet kunnen, want aan het einde komt alles goed wordt er gezegd.  Van een enkeling die mijn kronieken leest hoor ik, de anderen schrijven het, dat het net is of ze met mij praten als ze het lezen.  Er is dan wel sprake van een eenzijdige conversatie, maar dat zijn wel vaak de betere.  Als er van twee zijden wordt gesproken, moet er logischerwijze ook van die beide zijden geluisterd worden.  Deze combinatie is toch een vruchtbare basis om samen een onderhoudt te hebben.

Het moet dan wel op zodanige wijze worden ingevuld dat wanneer één partij spreekt de andere luistert.  Zodra er op hetzelfde moment gesproken wordt van beide kanten, dan gaat het mis.  Als er daarentegen door twee partijen wordt geluisterd dan is er, ondanks dat er dan weinig informatie wordt uitgewisseld, geen man overboord.

Ja, vandaag weer naar het ziekenhuis geweest.  Ik had een stille hoop dat er iets gedaan kon worden met mijn klachten, en uiteraard de vraag of de PSA waarde meetbaar was.  Dat laatste was dus niet het geval, een super uitkomst waar wij vanzelfsprekend overgelukkig mee zijn.  Verder kan ik maar één ding concluderen, afgezien van het feit dat de arts een absoluut zeer kundig man is geeft hij niet de indruk begrip te hebben voor mijn genoemde klachten.  Wij werden op technisch gebied volledig bijgepraat zolang er maar één ding helder was, hij had zijn werk goed gedaan.

Dat je dat tegen iemand zegt die al bijna drie maanden elke dag met pijn in zijn been loopt, een stagnerende stoelgang heeft en daarnaast ook nog vaker moet plassen dan voorheen en daarbij regelmatig pijn ondervindt.  Dat deze persoon ook nog eens herstellende is van zaken die van depressieve aard zijn en niets liever wil dan weer zijn eigen leven op te pakken.  En dan ook, waarschijnlijk voor de rest van zijn leven, niet meer in staat zal zijn op een normale wijze een erectie te krijgen, waar ik het verder liever niet over wil hebben omdat dit iets is wat er behoorlijk inhakt.  Dan krijg ik het sterke gevoel dat er toch iemand behoorlijk op zijn pik is getrapt, en bijzonder slecht tegenspraak kan dulden.

Ik heb daar Muriël nog moeten verdedigen omdat zij zo geschrokken was van het uiterlijk van mijn buik, wat kan ik daar nou op antwoorden.  Ik geef toe dat ik al drie maanden hier naar toe heb geleefd met het idee dat het niet in orde zou zijn, een beetje had ik mij daarvoor in bescherming genomen.  Begrijpelijk misschien als je in de periode daarvoor, tot twee keer toe uitslagen heb moeten aanhoren waar niet op gerekend werd.  Negatieve uitslagen.  Misschien begrijpelijk als je zo lang, volgens de oncoloog te lang, met pijn blijft zitten dat je graag had willen horen dat deze klachten in elk geval serieus werden genomen.  Jammer dat ze er niet bij was, het gesprek was dan vast anders gelopen.  Tot twee keer toe moest ik me inhouden niet op te staan en netjes afscheid te nemen.

Laat ik hier duidelijk stellen dat ik geen enkel moment twijfel aan de inzet en kundigheid van de uroloog.  Maar op het gebied van omgang met patiënten zou hij, zoals wij het nu ervaren hebben, wel een extra opleiding mogen volgen.  Zij die mijn stukjes vaker lezen weten dat ik niet snel met kritiek klaar sta, ik geef toe ik ben kritisch van aard maar altijd vanuit een positief inzicht.  Hier wil me dat helaas niet lukken.  Vergeef mij als ik wat negatief overkom, ik zal daar aan gaan werken.

Graag wil ik besluiten met een goed bericht, wat ik hierboven al even aanstipte, dat luisteren en spreken, daar heb ik vanmorgen een sprekend voorbeeld van mogen meemaken.  Het is dus vooral van belang open te staan, ook al wil je dan misschien liever iets anders horen.  Ik mag zeggen dat ik gezond ben, en verder er maar mee zal leren leven.

Hier wil ik het bij laten, ik ben dankbaar voor de genezing en hoop en vertrouw er op de kracht te mogen ontvangen om door te gaan.  Dit was het dus, en als het niet anders wordt, dan blijft het zo.  Het ga u allen goed, en dat meen ik echt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s