Goede Vrijdag, goede uitslag ?

Zou er iets zijn net voor of rond de feestdagen, dat er dan iets in de lucht hangt.  Een hele lieve tante van mij is indertijd begraven op Goede Vrijdag, volgens mij kun je geen beter moment bedenken om ter aarde besteld te worden.  De ingrijpende periode rondom onze levensloos ter wereld gekomen kleindochter, speelde ook rond deze tijd.  Negen april zou haar eerste verjaardag moeten zijn, misschien dat we er toch een bijzondere dag van mogen maken.  Nooit zullen we haar vergeten, kleine Julietta, ze zal er voor altijd bij horen.

De dag na de afgelopen Kerstdagen was het moment van de uitslag na de onderzoeken.  Daarna is de zaak echt serieus geworden, en nog steeds is het niet afgelopen.  Dinsdag, de dag na de Paasdagen, zal er weer een uitslag worden verteld.  Of ik daar gespannen over ben, nee niet echt ik wacht rustig af wat er gezegd zal gaan worden.  Als er begonnen wordt met vraag hoe het nu allemaal gaat of het al wat minder is met de pijn, dan weet ik waarschijnlijk genoeg.  Toen ik gisteravond op bed ging wilde mijn been absoluut niet meewerken.  Ik wil niet meteen de woorden dwarsliggen gebruiken, want dat alleen al was veel te pijnlijk.  Echt ik wist niet hoe ik moest liggen om geen pijn te voelen, drie uur lang heb ik geprobeerd de slaap te vatten.

Bijna elke minuut heb ik mij wel wat verdraaid om zo mijn draai te kunnen vinden.  Om één uur heb ik toch besloten een morfine capsule te nemen, geheel tegen mijn gevoel in.  Al eerder heb ik hier uitgelegd, nadat de arts mij daarover in kennis had gesteld, dat morfine de darmen en hun werking blokkeerd.  Aangezien dat nog steeds niet op orde is, ben ik heel terughoudend wat betreft het tot mij nemen van deze zware pijnstillers.  Helaas zag ik het echt niet meer zitten, vrij snel daarna ben ik gelukkig weggedommeld in een bijbehorende gelukzalige toestand.  Vanmorgen maar meteen weer een zakje met poeder opgelost in water naar binnen gewerkt, hoop dat het de zaak wat stimuleert om toch te kunnen blijven ontlasten.

Vrijdag heeft Muriël, het gespeciliseerde bekkenbodemmeisje, mijn buik flink te pakken gehad.  Eerst voelde het wel goed, later maakte het toch wel wat meer indruk.  Over een week wil ze er mee verder gaan, heb wel het gevoel dat het helpt.  Misschien toch beter geweest er eerder naar toe te gaan, zo gaat dat vaak.  Toen ik bij haar binnenstapte, in de behandelkamer uiteraard maar dat lijkt een overbodige toevoeging slechts gedaan om verwarring te voorkomen, toen begroette ze mij met de woorden, “ Het is net of ik zojuist met je gesproken heb “.  Het mag voor de lezer duidelijk zijn dat ik een ietwat verbaasd keek, het is niet de gebruikelijke begroeting die je direct zou verwachten in de gegeven situatie.  Ze had net daarvoor mijn laatste verhaal gelezen, en volgens zeggen voelde het alsof we hadden zitten praten.  Het moge voor zich spreken dat mijn ijdelheid, dat beetje dat ik nog heb, werd gestreeld.

De vraag die nu misschien op uw lippen ligt, is een zeer begrijpelijke.  Waaraan was het nou te wijten dat ik niet in slaap kon komen vanwege de pijn ?  Zaterdagmiddag heb ik samen met mijn schoonzoon de kast in elkaar gezet, die we eerder al samen hadden gemaakt.  Ik heb de kennis ingebracht, hij het zwaardere werk.  En toch, zoals dus gebleken is, ben ik nog niet zodanig in staat dit alles zonder nare complicaties te kunnen volbrengen.  Gedurende de hele tijd dat we daar ’s middags onze tijd aan spendeerden, heb ik heus wel gevoeld dat ik niet echt verstandig bezig was.  Waarom dan toch mezelf plagen ?

Van nature ben ik altijd al iemand geweest die de grenzen opzoekt, en dat gedeelte net daar overheen.  Het is in de hoop dat mijn spieren, die het een paar weken kalm aan hebben mogen doen, weer een beetje hun medewerking gaan verlenen om tot een succesvolle samenwerking te komen van de diverse delen van mijn lichaam.  De hele avond had ik de stille hoop dat er geen protest aangetekend ging worden, dat was dus ook zo.  Tot het moment dat ik dus op bed ging, toen besloten ze in actie te komen.  Dat heb ik dus vakkundig de kop ingedrukt met behulp van een ingenomen capsule.  Vandaag dus een kalme dag, een bijzonder kalme dag.

Niet zoals het tweeduizend jaar geleden was, daar speelde zich toch wel het één en ander af wat de loop van de geschiedenis in een heel ander daglicht heeft gesteld.  Een zodanig daglicht dat het oogverblindend is geworden.  Niet iedereen is hiervan overtuigt, niet iedereen wil daar in geloven.  Geloof me, dat is uw goede recht.  Waar ik mee wil besluiten is de woorden uit te spreken ( doe maar net als Muriël, alsof we met elkaar praten ) “ Ik geloof het wel “.  En dat zal ik dinsdag er ook van vinden, wat de uitslag ook mag zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s