Nog pijnlijk en creatief met een maatbeker

Eergisteravond behoorlijke steken gehad in mijn been, en dat terwijl ik me de hele dag een beetje gedeesd heb gehouden.  Eerlijk, ik ben er best wel een beetje van geschrokken.  Het was gelukkig maar heel kort, maar even wist ik niet hoe ik mijn been moest houden.  Mijn visite wist ook even niet goed wat te zeggen behalve dan, “ Als het echt niet wil, mag je gerust even een stukje gaan lopen “.  Nou was dat niet iets wat mij op dat moment zou lukken, maar zijn bedoeling was uiteraard goed.

Zou het dan toch om een zenuwbeknelling gaan of dat de oorzaak te vinden is bij mijn buikspieren ?  Daar heb ik nog niet het goede antwoord op gevonden.  Vrijdag zal ik wel wat meer te horen krijgen van Muriël, zij heeft er kaas van gegeten.  En anders is er natuurlijk volgende week het ziekenhuisbezoek in Emmen, u ziet ik hoef me nog niet te vervelen.  Graag had ik deze week nog wat willen aanrommelen in mijn schuur, ik had er alleen niet de energie voor.  Soms voel ik mij net een echte ouwe lul, van harte hoop ik op betere tijden.  Als op een gewone stoel zitten of te lang blijven staan mij al te veel is wat blijft er dan over ?

’s Morgens op bed heb ik al een paar keer gedacht, hé het is over ik voel geen pijn meer.  Dat is dan ook zo, tot het moment dat ik mijn been beweeg.  Nee, het is steeds weer het laatste wat ik voel voor ik in slaap val en het eerste zodra de dag begint.  Neem van mij aan dat ik de laatste ben die zal lopen te klagen, ik registreer het, ik zeg het, en soms schrijf ik er over.  Zo leer ik wel meer respect op te brengen voor al diegenen die dagelijks met pijn of beperkingen te maken hebben.  Al weet ik dat ik daar altijd al respect voor heb gehad, een diep respect.  Wat ik al eens eerder heb geschreven, veelal staan wij er niet elke dag bij stil hoe goed dingen soms zijn.  Mijn bezoek van eergisteravond was een zeer goede kennis, beide hebben we in het gehucht Holte aan de andere van ons dorp gewoond.

We hebben samen ruim tien jaar daar de zondagschool met nog vier anderen mogen leiden.  Het was maar een klein groepje wat daar iedere zondag naar toe kwam, en toch waren we het er beide over eens dat het goed was om dat te doen.  Nadat jaren geleden de school daar is opgeheven en afgebroken, in die volgorde, is ook het doek gevallen voor het dorpshuis.  Inmiddels is dat ook al een tijdje niet meer in gebruik, meen dat het nu in particuliere handen is als deel van een theetuin.  Zo blijkt maar eens te meer dat niet alleen mensen met afbraak en verandering te maken hebben, voor gebouwen geldt dat dus niet minder.

Gisteravond met Elwin nog even wat laatste handelingen aan de kast verricht, viel lichamelijk toch weer wat tegen.  Vandaag het eerste gesprek met een psycologe mogen voeren, niet dat ze me hoeft te vertellen waar ik de fout in ben gegaan.  Daar ben ik me inmiddels al meer dan bewust van, eigenwijs als ik ben.  Het enige waarvan ik hoop is dat ze me duidelijk kan maken om niet weer in herhaling te vallen.  Ik geloof ook zeker dat me dat gaat lukken, mede natuurlijk door de andere kwaal die mij parten heeft gespeeld.  Mijn hele werkzame leven heb ik mijn uiterste best gedaan, niks mis mee natuurlijk maar honderd procent je best doen is in de meeste gevallen voldoende.  Het hoeft niet altijd het beste te zijn, beter is meer dan voldoende en goed is ook helemaal niks mis mee.  Dingen accepteren die anders gaan dan ik zou willen is mij inmiddels wel heel duidelijk geworden.

Vandaag moest ik een drink-en plaslijst bijhouden, dit klinkt ingewikkelder dan het is.  Simpelweg bijhouden wanneer je welke hoeveelheden drinkt, en het aantal keer en de mililiters opgevangen plas in een door mijn dochter bij de action gekochte maatbeker.  De maatbeker die wij verder niet meer zullen gebruiken voor enig huishoudelijk voedsel gerelateerde verrichtingen, maar dat lijkt mij als vanzelf.  Ik kan hem altijd nog inzetten om de voedersilo’s voor onze gevederde vriendjes te vullen, die zullen er vast geen problemen mee hebben als er een wat zoutig smaakje aan de pinda’s zit.  Ze hebben het daarvoor veel te druk met het in beslag nemen van de nestkastjes en de verdere activiteiten voor het leveren van nageslacht.

Iets waar ik me in elk geval geen zorgen meer om hoef te maken, hoop alleen dat ik nog wel zodanig mag herstellen dat het spelletje nog wel eens gespeeld kan worden.  Per slot van rekening gaat het natuurlijk niet altijd om de punten, de weg er naar toe is voor mij ruimschoots voldoende bevrediging.  Net als de weg terug naar het arbeidsproces, ik geloof en verwacht dat het gaat lukken.  Al zal het nooit meer worden zoals het was, maar dat is alleen maar positief.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s