Een drukke dag met ontspanning

Vandaag was het dus de dag, na bijna drie maanden is er bij mij wat bloed afgenomen ter controle.  Drie maanden heb ik eigenlijk met een dubbel gevoel naar dit moment uitgekeken.  En heel eerlijk gezegd deed het me niks, werktuiglijk haast zonder gevoel.  Nu slechts afwachten op wat de uitkomst aangeeft.  Janet, de oncologe, had mij er eerder al wel bij verteld dat de uitslag een vertekend beeld kan geven.  Als de PSA waarde niet meetbaar is dan zou dat voor nu als de meest positieve uitkomst gelden.  Is er wel een waarde meetbaar, dan kan dat naar twee kanten wijzen.  Naar twee kanten wijzen is een incorrecte uitdrukking, ik weet het.

Maar het dekt wel de lading, het zou een steigende waarde kunnen vertegenwoordigen maar aan de andere kant ook een, nog, dalende.  Wat er in elk geval gecreëerd wordt is een ijkpunt, vanwaar uit de volgende nog te meten beoordeling getoetst kan worden.  Bij mijn overbuurman was na de chemobehandelingen de waarde gedaald tot 0.20, haast niet meer meetbaar hadden ze gezegd.  De toekomst za daar duidelijkheid over verstrekken, ofwel de tijd zal het leren.  Ook ben ik vanmorgen bij de dame geweest die als bekkenbodemtherapeute te boek staat, ongetwijfeld zal ze nog meer kunnen, maar daar is mij niks over verteld.  Samen hebben we de klachten die mij parten spelen doorgenomen, in eerste instantie wil ze iets gaan doen met mijn buikspieren.  Uiteraard zal ik daar zelf ook bij aanwezig zijn, en vast mijn steentje aan mogen bijdragen.

Of het nou kwam van het feit dat ik zaterdag een beetje met Elwin in de schuur had aangerommeld met het maken van een kast, geen echt zwaar werk maar toch iets meer beweging dan ik de laatste tijd eigen ben.  Of dat de oorzaak lag in het feit dat ik wat meer gebak en andere versnaperingen had genuttigd de afgelopen twee dagen.  Ziet u, mijn lieve vriendin waar ik al bijna vierendertig jaar een huwelijk mee vorm, was jarig.

Mijn darmen hebben altijd al onenigheid gemaakt als mijn eetpatroon een lichte grilligheid ondervndt.  Gourmetten of barbecueën, een lopend buffet of twee keer opscheppen van de afhaalmaaltijd van de chinees en ik weet hoe het in rap tempo mijn lichaam weer wil verlaten.  Eén en ander gepaard gaand van toch aardig wat krampen, vanmorgen was dat dus ook het geval.  Beide keren, zowel na het ziekenhuisbezoek voor bloedprikken als het onderhoudt bij Muriël, de kenner van de bekkenbodemspieren, heb ik heel misschen de maximum snelheid met een tikkeltje overschreden.  Behalve dan de drie kilometer op een binnenweggetje waar een enorm landbouwwerktuig voor mij aanreed.  Daar bleef de snelheid beperkt tot zo’n zestig kilometer, wat nog best snel is voor zo’n gevaarte.

Na mijn vijfde bezoekje aan de vrolijke vierkante meter kreeg ik een wat rustiger gevoel in mijn darmen.  Ik ben er later ‘s middags nog één keer teruggeweest, samen met Jiska mijn jongste dochter.  Het ziekenhuis zult u vragen, nee.  De therapeute dan, nee.  Het toilet, ja daar hebben we met ons beiden een paar minuten verbracht.  He jakkes, zult u nu zeggen.  Maar geloof me het ging om iets anders.  Voor haar verjaardag hadden mijn dochters en ik wat foto’s van vroeger in dezelfde stijl kleding en soortgelijke attributen gemaakt.  En samen met de foto’s waarop ze nog klein waren hebben ze een kalender laten maken met de opnieuw gemaakte plaatjes.  Deze hebben we dus opgehangen in het kleinste kamertje, waarvoor ik dus een gaatje moest boren in de muur boven het toilet.  Jis hield de stofzuiger onder het nog te boren gaatje en ik bediende de boor.  Een korte maar zeer bevredigende samenwerking die is geresulteert in het ophangen van de verjaardagskalender.

Verder heb ik vandaag weinig tot niets gedaan, oh ja ik heb de kaarten die ik heb mogen ontvangen in verband met mijn genezingsproces nog in een album geplakt.  Nooit gedacht dat ik nog eens zoiets zou doen, kaartjes inplakken.  De wonderen zijn de wereld nog niet uit, zullen we maar zeggen.  Mijn kennismakingsverhaaltje voor Treant heb ik ook afgerond en verstuurd.  Gek eigenlijk dat ik daar meer benieuwd naar ben dan de uitslag van mijn bloedonderzoek.  Misschien omdat ik in het laatste meer vertrouwen heb, en daar ook zelf zeer weinig tot niets aan kan doen.  Het is voor mij nog steeds een goed gevoel dat ik niets weet van wat er komen gaat, alleen maar dat ik het niet alleen hoef te doen.

Dat is mijn enige houvast, verder snap ik er echt werkelijk niks van.  Soms zelfs van mijn eigen stukjes niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s