Waar ze zelden wat van zeggen

Hoe gaat een normaal weldenkend mens om met, laten we maar gewoon de naam gebruiken, het sterven.  Al vele malen heb ik het mee moeten maken, ik gebruik hier bewust niet mogen.  Het voelt voor mij niet anders dan een ongewenste keiharde confrontatie.  Al op vrij jonge leeftijd heb ik kennis mogen nemen van het fenomeen overlijden, dat was door een verkeersongeluk.  Wij woonden toen nog in Utrecht en een jongen die aan het begin van de straat woonde is in die tijd verongelukt.  Ik meende dat hij Freddie heette, het was voor de mensen in de directe omgeving een hele gebeurtenis.  In wezen heb ik dat opmerkelijk gevonden, er reden in die tijd ook lang niet zoveel auto’s als nu.

Dood heeft voor een kind iets onwerkelijks.  Mijn dochters waren nog heel klein toen een inwonende oom bij mijn schoonouders in de boerderij kwam te overlijden.  Omdat wij er vanuit een gelovig oogpunt mee omgingen werd er verteld dat Geert nu in de hemel was.  Mijn jongste dochter vond dat heel bijzonder, vooral gezien het feit dat in zijn kamer een kist stond waarin Geert lag opgebaard.  Hoe kon het, gezien haar kinderlijk inzcht zo zijn, dat én Geert in de hemel was én daar languit in een kist lag.  Het was toen voor hun de eerste keer dat ze in aanraking kwamen met het einde van een mensenleven.  Wordt er niet vaak gezegd dat de eerste keer van iets voor altijd in het geheugen gegrift blijft staan.

Bij een begrafenis van iemand werd er vroeger vaak gezegd van, “ Kijk maar niet, anders blijft dat beeld je voor altijd bij ”.  Was dat uit bescherming bedoeld ?  Vaak heb ik dat zo willen geloven, dat het bedoeld was om kwetsbare kinderzieltjes te beschermen.  Maar helaas, zo werkt het dus niet.  Je kunt kinderen niet in bescherming nemen voor de dood, hoe goed ook de intentie is, je kunt op zijn hoogst een poosje tegenhouden afremmen.

Even iets anders, hoe graag willen wij jonge kinderen een beeld schetsen van een mooiere wereld.  Zoals bijvoorbeeld het hele gebeuren van Sinterklaas, doen we dat omdat het zo mooi is voor kinderen of omdat we het zelf zo leuk vinden.  Het is vanzelfsprekend dat wij, als oudere met levenservaring, proberen om ons jonge kroost voor vervelende en onaangename zaken te besparen.  Als het nodig is dan kunnen we altijd nog de zaak bederven, “ Nee, die ouwe man die kadootjes rondbrengt is maar een in leven gehouden traditie ”.  “ Mede in ere gehouden door de middenstand, of in elk geval door zij die er geld aan verdienen ”, wordt er dan nog als excuus aan toegevoegd.  “Ja echt, opa en oma hebben dat indertijd ook bij ons zo gedaan “.

Ik heb zelf heel veel thrillers gelezen en Gea en ik hebben een gemeenschappelijke voorliefde voor de betere detectives.  Zo is daar de Engels serie Midsommer Murders, waarin gemiddeld toch per aflevering vier acteurs om het leven komen.  Nou is het met acteurs gelukkig wel zo, dat het geheel gespeeld is.  Het is niet de realiteit, ook in Witse en Flikken Maastricht is dat zo het geval.  Vinden wij dat bijzonder, zoveel lijken ?  Nee, niet echt we beschouwen dat als een logische bijkomstigheid.  Zonder doden geen actie, er lijken gewoon lijken bij te horen.  Hoe is het dan uit te leggen dat in het werkelijke leven het heengaan van, het ontslapen van, het tijdelijke met het eeuwige verwisselen of hoe wij deze ingrijpende kwestie ook een naam willen geven, hoe is het dan mogelijk dat het ons zo schokt.  Zelfs zo dat het ons de rest van ons aardse bestaan bijblijft

En al helemaal als het om de eerste keer gaat, zelfs zo zeer dat we dan in een open kist willen kijken ?  Er is maar één dood die ons het meest zal aangrijpen, en dat is ongetwijfeld onze eigen.  We zullen er nadat het ons is overkomen, weinig zinnigs meer over zeggen.  Naar alle waarschijnlijkheid zullen we dan over de meeste zaken erg gesloten blijven.  Een beetje in de trent van, “ If there is something you want say, speak now or forever hold your peace “.  Al wordt deze zin meestal gebruikt bij trouwerijen, wat dan weer weinig van doen heeft met het eerder beschreven, de geest geven.  Of zijn er overeenkomsten in deze beide handelingen, vast niet.  ( Hier zou zo’n rond smoeltje die knipoogt eigenlijk best op z’n plaats zijn, gelukkig doe ik daar niet aan )

Te horen krijgen dat je met misschien wel een levensbedreigende situatie te maken hebt, daar komt het dan wel in eens heel dichtbij.  Als het later dan wat meevalt, dan pas voel je de nabijheid van het einde.  De werkelijke nabijheid heb ik vanaf het begin mogen ervaren, dat was pas het einde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s