Na elke laatste, nog eentje

Terwijl ik in mijn vorige vertelsel een beetje heb laten doorschemeren dat ik misschien wat minder vaak zou vertelselen.  Best een leuk woord vindt u niet, staat hier straks toch weer een stukje zinloze / volle ( doorhalen wat niet van toepassing is ) informatie.  Waarom, zo vraagt u mij ?  Sorry, misschien gaat het toch gewoon verder.  Misschien ben ik wat door het schrijven besmet, en kom ik er nooit meer van af.  Niet dat u nu zou moeten gaan denken dat ik hier met tegenzin de toetsen van mijn kleine witte laptopje als het tastatuur van een vleugel bespeel.  We noemen het beide toch aanslagen, en dan net als bij de ouderwetse typemachine niet als iets wat in kwalijk gevolgen zou resulteren voor anderen uiteraard.

Eigenlijk is dat wel een beetje wat ik in wezen doe.  Met woorden composities maken.  Waarom zou er wel iets zijn als,  “  Ein Lied ohne Worte  “, en niet   “ Ein Wort ohne Lieder “ ?  Het is net als met een gedicht, wat in wezen niets anders is dan een lied waarbij de uitvoerende zelf de melodie vormt als in de wijze van vertolken.  Als ik een gedicht klaar heb, meestal duurt het maken daarvan mij niet langer dan een kwartier hooguit een half uur, zeer sporadisch voorkomende uitzonderingen daargelaten, maar als ik dan vind dat het af is denk ik dat het mijn laatste is geweest.  Dat ik niet meer geïnspireerd raak om weer een rijmpje te maken.  Zelf noem ik het rijmpjes maar dat is absoluut niet vanuit een geringschattend oogpunt.  Het is gewoon mijn bescheiden kijk op wat ik boetseer met zinnen en woorden.

Op een boekenlegger las ik eens, heel lang geleden, “ Schrijf niet omdat je wat vertellen wilt, maar schrijf omdat je wat te vertellen hebt “.  Heb ik dat ?  Er is mij gevraagd voor de Treant groep, waar het Scheper ziekenhuis onder valt ( ja hetzelfde als waar ik voor behandeling ben geweest ) of ik niet wat stukjes wilde schrijven over mijn ervaringen.  Dat had ik immers al gedaan op Dichteren, mijn eigen site, en die worden toch best als positief beschouwd.  Ja, daar ben ik vanzelfsprekend trots op, dat ik hier inmiddels al zestig verhalen heb kunnen en mogen plaatsen.  Vrijdagmiddag heb ik een innemend gesprek mogen voeren met een zeer betrokken en alleraardigste dame.

Senior communicatieadviseur van communicaties Treant Zorggroep.  Zelf ben ik nooit verder gekomen dan machinaal houtbewerker zelfs voorman, en dat vond ik al heel wat.  Schrijver of dichter dat gaat mij net te ver, ik schrijf en ik dicht.  Dat laatste doet een kurk trouwens ook, mits stevig aangedrukt.  We hebben het er over gehad dat het Scheper Ziekenhuis Emmen, nog vaak een wat negatieve klank heeft.  En dit terwijl er veel goed werk gedaan wordt, en de cliënten best zeer tevreden zijn met de wijze waarop ze behandeld worden.

Op dit punt moet ik haar op haar mooie blauwe ogen geloven, zo wordt dat toch altijd zo aardig uitgedrukt, in feite heb ik helemaal niet gekeken wat de kleur van haar ogen is.  Maar vanuit mijn eigen ervaring kan ik alleen maar toegeven, dat ik echt vind dat daar met hart en ziel gewerkt wordt om goede zorg te bieden.  Tot op dit moment heb ik nog niet de indruk dat er maar wat wordt aangerommeld, maar is het niet altijd al zo geweest dat een goede naam opbouwen jaren kost ?  Valt er daarentegen één keer iets voor wat riekt naar nalatigheid, dan ben je die goede naam, voordat je met je vingers kunt knippen, kwijt.

Bij de geboorte van onze oudste dochter ruim twintig jaar geleden, heb ik tot twee keer toe een fikse aanvaring gehad met een gynaecologe in Winschoten.  Zij was het niet eens met het inzicht en adviezen van het ziekenhuis in een andere plaats, waar wij heen moesten voor een gespecialiseerde echo.  Nog steeds ben ik van mening dat als er toen beter naar ons geluisterd was, er zaken anders hadden gelopen.  Daar wil ik hier verder geen extra woorden aan besteden, maar ik weet het nog precies.  Misschien vind ik het daarom zo belangrijk dat binnen de Treantgroep kennis wordt gedeeld.  Zo is er, na al de onderzoeken aan mij als persoontje, door een heel team gekeken wat de juiste behandelmethode zou moeten zijn.  Kijk daarin is het al een flink stuk anders geworden.  Het spreekt voor zich dat ik niet weet dan hoe één en ander in de praktijk gaat bij de conculega’s van Treant.  Ook daar zijn vast verbeteringen doorgevoerd, laten we wel zijn de patiënten van tegenwoordig zijn ook een stuk mondiger geworden.

Het zal vast niet meer hetzelfde liedje zijn, en als dat wel het geval is, dan ongetwijfeld van een moderner melodietje voorzien.  Meer openheid, meer overleg en meer van alles wat er over geschreven wordt.  Bijvoorbeeld door iemand die wat depressieve klachten had en daarna met prostaatkanker werd geconfronteerd.  Maar die nog steeds zijn genoegen heeft in het schrijven van deze, hopelijk, prettig leesbare stukjes.  En zo staan hier weer een verzameling woorden, in een zodanige volgorde waarvan ik in het begin niet wist wat het zou worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s