Op gesprek en voorbeeld van twee kanten

Eergisteren ben ik een beetje buiten mijn boekje gegaan, misschien wel een beetje teveel.  Nee niks waar strafrechtelijke vervolging op zou volgen, gewoon iets meer dan wat ik eigenlijk in mijn huidige toestand zou moeten doen.  Helaas zit ik niet zo in elkaar, ik ga altijd net een stapje tever.  Gelukkig weet ik dat, en mijn gezin weet dat ook.  Ze laten mij dat ook weten, en heel soms op een subtiele wijze.  Meestal niet, ze zijn daar over het algemeen vrij helder in.  Dat hebben ze van mij geleerd.

Zaterdag komen twee van the guys van “Wie zijn deze mensen 2.0 “, nee hier past het niet enige uitleg te verschaffen.  Maar laten we het er op houden dat het een prettig gestoord clubje is die elkaar van zinvolle en niet zinvolle zaken, door middel van het ingenieuze communicatiemiddel whatsapp in kennis stelt danwel op de hoogte brengt.  Verder alles waar één of meerdere van de gasten een mening over heeft of graag de mening van een ander lid wil weten.  Er is werkelijk niet een noemer te noemen waar alles onder zou kunnen samenvallen.

Gisteren heb ik nog weer een gezellige conversatie gehad met Kees de therapeut.  Ik wil hier vooral duidelijk maken dat ik steeds meer het gevoel krijg dat ik daar echt wat aan heb.  Over veertien dagen heb ik zelfs een gesprek met een dame die nog hoger op de ladder staat wat betreft geestelijke gezondheid, een intakegesprek.  Volgens Kees had ik meer dan voldoende voor mijn kiezen gehad, eerst depressieve klachten en daarna prostaatkanker.  Dan nog het hele herstellingsproces, als ik zo vrij mag zijn het deze omschrijving te geven.  Hij vond dat ik er best wel positief mee omging en zelfs dat ik eigenlijk alweer te hard van stapel wilde lopen.  Voor de vorm heb ik daar eerst bezwaar tegen aangetekend, maar mijzelf kennende heb ik vrij snel laten doorschemeren dat hij daar gelijk in heeft.

Ik heb altijd geroepen, als ik ergens aan begon of een nieuwe start maakte bij een werkgever, “ Ik ben er voor vierhonderd procent, of niet “.  Daar was ik zelfs trots op, als ik er voor ging dan deed ik dat ook.  Dat was wat mijn therapeut dus bedoelde, ik moet gewoon leren mezelf grenzen te stellen.  Niks nieuws dus eigenlijk, maar het moet wel volgehouden worden, door mij dus.  Nu ik zo even het gesprek weer door mijn hoofd laat gaan moet ik bekennen dat de dingen die mij de afgelopen maanden zijn overkomen niet niks zijn.  Ze hakken er zogezegd wel stevig in.  Maar als ik om mij heen kijk heb ik toch eigenlijk niks te klagen, er zijn zij die met veel ergere zaken te kampen hebben.  En toch is het allemaal wat gebeurd is wel heftig, er zal altijd een periode zijn tot en de tijd er na.

Nooit zal het meer worden zoals het was, zoals ik vaak gedacht heb dat het altijd zou blijven.  Tot mijn spijt moet ik dus erkennen dat ik er naast zat met mijn ogenschijnlijk onaantastbare verwachting.  Dat is best wel vreemd om van een ander te horen, en zelfs van iemand die er voor doorgeleerd heeft.  Dan ben je toch een kenner van de materie.  Misschien ben ik daar wat laconiek in, ik wil mij niet zo snel laten kennen.  Dikwijls heb ik getracht mij een voorstelling te maken van wat een ander meemaakt, dat gebruikte ik dan in een gedicht.  Vaak heb ik mogen horen dat anderen het knap vonden dat ik juist verwoorde wat zij voelden, dat vond ik steeds weer mooi om te horen of te lezen.  Met gepaste trots, het dichten en schrijven beschouw ik als gave, het niet gebruiken is in mijn ogen dan ook een doodzonde.  Als je iets kunt, dan moet je dat ook toepassen in je leven.  En juist om anderen, je naasten, te helpen.

Dat is ons ruim tweeduizend jaar geleden toch voorgedaan, en wel door God’s eigen Zoon.  Waar ik nu meer moeite mee heb is het juist van de andere kant te bekijken.  Echt proberen te ontdekken hoe anderen nu tegen mij en wat mij overkomen is aan te kijken.  Dat is iets waar ik me nooit eerder mee bezig heb gehouden, ik was altijd maar van ondergeschikt belang.  De ander was belangrijker, al geef ik wel toe dat ook daarin ik veel te vaak tekort ben geschoten.  En dan met name zij die in mijn directe omgeving leven, en dat zijn nu juist degenen die mij af en toe waarschuwen toch maar kalm aan te doen.  Het hele leven is één grote cirkel, er is werkelijk niets nieuws onder de zon.  We moeten er alleen zo af en toe even attent op gemaakt worden.  Een soort van wakker schudden.

Nu maar hopen dat ik straks niet weer in dezelfde slaap val.  Je naaste liefhebben als jezelf, houdt dus onweerlegbaar in dat je ook van jezelf moet houden.  En dat is soms best wel lastig, als ik er mijn persoonlijke mening op los laat, best wel lastig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s