Het loopt slecht, maar wel goed af

Je zou toch mogen verwachten dat in de tiende week na de behandeling met de Davinci robot waarbij mijn prostaat en een aantal lymfeklieren zijn verwijderd, dat er dan toch een keer sprake kan zijn van een dag zonder pijn.  Vannacht naast een aantal keren van bed te zijn geweest om te plassen, heb ik ook drie keer een zittend bezoek gebracht aan het toilet.  Dat laatste met de bedoeling enige ontlasting te kunnen produceren, wat helaas niet lukte.  Er is, zoals ik al eens eerder schreef, sinds de inmiddels beruchte biopsie nog geen dag voorbij gegaan zonder dat ik daar een zeer pijnlijk gevoel mee draag.  Vanzelfsprekend dat er momenten zijn waarop het wel meevalt, maar zodra ik op een stoel ga zitten aan de keukentafel of zoals bij het hierboven beschreven toiletbezoek, dan is het weer helemaal terug.

Vanmorgen weer bij de huisarts geweest, ditmaal weer bij de vrouwelijke arts van de praktijk.  Sinds mijn depressieachtige klachten heb ik haar een aantal keren bezocht, de laatste keer was denk ik begin december.  Ze begroette me ook met de woorden dat we elkaar al een tijdje niet gezien hadden, wat ik oprecht kon beamen, en dat er sinds die tijd toch wel het één en ander aan heftigheid had plaatsgevonden, ook dit kon ik niet tegenspreken.  Het viel niet allemaal mee, zei ze, en ze meende het echt.  De morfine heeft de vervelende bijwerking dat het de darmen stillegt, dat was mij niet eerder verteld.  Dus zodra ik daar gebruik van maak is het raadzaam om ook weer van die poeders te gebruiken die de ontlasting dun houden.

Nadat ze nog gevoeld had of er eventueel sprake was van iets als aambeien, wat gelukkig niet het geval was, merkte ze wel op dat de zaak nogal gespannen aanvoelde.  Ook hierin kon ik haar alleen maar weer gelijk geven, het is net of de hele boel op slot zit.  Er zou hier sprake zijn van een vicieuze cirkel, vanwege de aanhoudende pijnklachten ontstaat er een vorm van verkramping.  Met als gevolg dat alles met bijkomende spanning gaat, dan komt de morfine in beeld om het een beetje dragelijk te maken en zo de scherpe kanten eraf haalt.  Enkel daardoor gaat de spijsvertering stagneren en komen de stoelgang gerelateerde klachten de boventoon voeren.  En zo is het cirkeltje rond, je zou er haast een leuk liedje van kunnen maken.  Deze cirkel moeten we, aldus de vriendelijke huisarts, doorbreken.

Geheel los daarvan zijn er dan nog de stekende pijnen in mijn bovenbeen, maar daar zou best een zenuwbeknelling kunnen zitten.  Daarvoor wilde ze nog contact opnemen met het ziekenhuis.  Om een lang verhaal maar net langer te maken dan strikt noodzakelijk is, ik zal maar weer wat geduld in de strijd gooien.  Gelukkig is de voorraad geduld onuitputtelijk, net als het potje waaruit liefde wordt verstrekt.  Die wordt ook ten allen tijde weer tot net onder de rand bijgevuld, het heeft natuurlijk geen enkele zin liefde te verspillen.  Net onder de rand is steeds voldoende, vooral ook omdat we weten dat het nooit op zal raken.  Staat er niet geschreven, al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen, had ik de liefde niet, ik zou niets zijn.  Mijn klachten zullen eens overgaan, maar de liefde blijft altijd voortbestaan.

Mijn overbuurman heeft inmiddels de uitslag gekregen na het zestal chemotherapieën, zijn PSA waarde was tot 0.20 gedaald.  Dat zijn natuurlijk de goede berichten, zijn prostaat was weer veel kleiner en de uitzaaingen nauwelijks meer zichtbaar.  Ik ben echt enorm blij voor hem, maar ik weet ook dat de kans aanwezig is dat het weer terug gaat komen.  Hij zal de rest van zijn leven onder controle blijven staan, en zoals hij in het begin zelf al had verteld, het is in principe een ongeneeslijke ziekte.  Heel even dacht ik toen ik zijn bericht las, is er bij mij wel juist gehandeld door de prostaat weg te halen.  Was het niet beter geweest ook met medicatie een slag te slaan ?  Meteen daarna weet ik natuurlijk dat ondanks alle klachten en vervelende bijkomstigheden, ik dus niet ongeneeslijk ziek ben.  Natuurlijk kan het zijn dat er nog een nabehandeling moet volgen, maar het zal niet meer levensbedreigend zijn.  En dan realiseer ik me zeer bewust dat ik op tijd geholpen mocht worden, ik mag nog een tijdje door.

Er zal wel contact gezocht worden door het ziekenhuis en ik zal wel vernemen wat er nog gedaan kan worden om de klachten te verminderen.  Toch blijft daar de liefde staan, de liefde van mensen om ons heen, mijn liefde om deze stukjes te schrijven en bovenal Zijn liefde.  Hoe het ook zal gaan, aan het einde komt alles goed.  En als het dan niet goed is, dan is het einde nog niet bereikt.

Advertenties

Een gedachte over “Het loopt slecht, maar wel goed af

  1. Idd. Eens…komt alles goed.., maar voor nu is het wel een heftige tijd, nogmaals veel geduld toegewenst, we denken aan jou…veul Loifs van ons ❤ 😘

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s