Een Vriend hebben en een heerlijk nummer

Dat was dus het einde, ik zag er al een tijdje naar uit maar het is dan toch eindelijk gelukt.  De verwachtingen wezen ook absoluut in de richting, maar ik geef eerlijk toe dat je daar nooit zeker van kunt zijn.  Het blijft afwachten een beetje doorknoeien wat doorbijten soms zelfs, maar dan kun je toch zeggen of in mijn geval schrijven dat het bereikt is.  In het begin lijkt het een hele stap een haast onbereikbaar iets, een utopia en dan ineens is het er.  Chappeau zoals de Fransen zo liefdevol verwoorden, maar het is natuurlijk een feit dat alles wat de Fransen zeggen liefdevol klinkt.  Zelfs als het telefoonnummer van de vuilnisman wordt opgezegd.

Dat laatste heb ik eens gezien in de Muppetshow met Charles Aznavour.  Heel  toevallig had ik het vanmiddag nog met mijn schoonzoon over die show, van de ceedee die we in de schuur konden beluisteren, klonk het nummer “ You’ve got a friend “.  Uiteraard de uitvoering van James Taylor, wat mij betreft de allermooiste maar ik laat een ieder vrij in zijn of haar keuze.  Er zijn meerder uitvoeringen van dit nummer, de enige echte zal ongetwijfeld die van Carol King zijn.  Het is natuurlijk ook haar nummer, maar in de Muppetshow komt ook een prachtige uitvoering voor.  U zult dat misschien niet weten, ik wel dus.  Het wordt in deze show ten gehore gebracht door niemand minder dan Vincent Price.  Nu kan het natuurlijk zo zijn dat deze naam u niets zegt, ja daar kan ik dan weer weinig aan doen.

In de eendere aflevering spreekt hij ook de ontstervelijke woorden, die mij altijd zij bijgebleven, uit.  Dit naar aanleiding van de hem gestelde vraag waarom hij te laat arriveerde, “ as the road has washed out and his horse has a flat tire. . . “  Hij zong toen ook het nummer van de eerder genoemde Carol King, “ You’ve got a friend “.  Bijzonder eigenlijk hoe sommige voorvallen of uitspraken soms zo mooi samenvallen, het werken in mijn schuur aan de commode met Elwin, nou ja ik assisteer dan wat want echt werken is natuurlijk nog steeds iets te hoog gegrepen.  Vanzelfsprekend is ook een beetje assisteren wel een goede reden om weer even terug te vallen op een capsule, maar dat mocht ik doen van de huisarts.  Terwijl wij daar zo wat aan het werk zijn hoor ik dan dus dat nummer langskomen, meteen gaan mijn herinneringen weer met mij aan de loop en ben ik weer terug in de jaren zeventig.  Een onbezorgde tijd, als ik er nu aan terugdenk.  Maar de tekst spreekt mij nog steeds enorm aan.

Zou het nummer ooit geschreven zijn met in het achterhoofd een gospel te maken.  Dat zou ik graag willen geloven, en geloven in het werkelijk hebben van een Vriend.  Die Vriend mag ik hebben, mag ik kennen.  Is het vreemd dat het er op lijkt dat het een beetje begint te voelen dat ik er weer alleen voor kom te staan.  Ik heb dat wel eens gehoord van iemand die ook met kanker te maken kreeg, nadat het wat beter ging vertelde hij dat het leek of er weer wat afstand kwam tussen hem en God.  Toen het zwaar was voelde hij Zijn nabijheid zo sterk, toen het wat de goede kant opging ervaarde hij dat minder.  Nu denk ik dat ik hem heel goed kan begrijpen, soms moet je zelf eerst iets meemaken voordat je het werkelijk kunt weten.  Van die overtuiging ben ik nu dus zeker, zoals van meerdere andere dingen die ik inmiddels heb beleefd.

Lichamelijk begint het er serieus op te lijken dat ik steeds meer aankan, het zal nog wel voorkomen dat ik dan net weer even teveel doe maar dat zal wel onderdeel zijn van het herstellingsproces.  Er zal toch een brandende vraag door het hoofd van mijn lezers spelen.  Wat bedoelt die kwiebus nu eigenlijk met die eerste paar zinnen van dit epistel ?  Helaas moet ik die oplettende lezer of lezeres, ik doe niet aan genderneutraal, teleurstellen.  Waar ik op doelde was het einde van acht weken na de ingreep in het onvolprezen Scheper Ziekenhuis.  Waarom acht weken, niets meer of minder dan twee weken na de aangegeven zes weken voor het herstel.  Toen ik begon door te krijgen dat die vijf tot zes weken die volgens zeggen echt nodig waren om weer de “ oude “ te worden daar maar nauwelijks voldoende voor zouden zijn, had ik daar voor mezelf twee aan toegevoegd.  En die twee zijn nu dus opgebruikt, naast de verwachte zes daar aan vooraf gegaande.

Het begint een beetje op iets als een luchtledige toestand te lijken, ik moet weer werken aan de toekomst.  Ik mag daar misschien weer een beetje aan gaan denken.  Gelukkig heb ik een Vriend, en ik ben ervan overtuigd dat Hij altijd bij me zal blijven.  En ik weet dat we er samen zullen komen, ik weet nog niet hoe dat allemaal zal gaan maar dat is van ondergeschikt belang.  Loslaten, dat mag ik, en vasthouden.  Ik ben een gezegend mens, en ook de morfine voelt goed,  even geen pijn en een rustig gevoel in mijn hoofd.  Geen kalme reis, maar wel even in de luwte op dit moment.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s