Knutselen en aanklooien

Woensdagmiddag heb ik mij er toch toe gebracht op de garagezolder wat hout uit te zoeken, geen zwaar werk maar het was wel meer lopen dan ik de afgelopen weken heb gedaan.  Nou ja, ik heb natuurlijk wat rondgekuierd in het Oud-Hollands nagebootste kledingwinkeldorp Bataviastad.  Maar daar heb ik ook af en toe even staan en zitten rusten, en al helemaal niet dingen getild of gesjouwd.  Volgende week zaterdag is het ons, bijna, jaarlijks terugkerend knutseldagje.  Het zal de derde worden en elke keer zie ik daar naar uit, twee anderen doen dat ook, de vierde heeft er een vaste gewoonte van gemaakt steevast de datum te vergeten, daarom houden we ook zo van hem.  die kinderlijke onschuld die menigeen bij het stijgen der jaren verliest.

Ik zou kunnen zeggen dat het een druk bezet baasje is, maar zoals ik al eens eerder hier heb vermeld, ik wil zo dicht mogelijk bij de waarheid blijven.  Dus laat ik dat maar even in het midden, we zullen wel zien of hij zich los kan rukken van eventuele verplichtingen zijnerzijds en een gaatje kan vinden ons te vergezellen.  We waren steeds met ons vieren, maar sinds een tijdje is de whatsapp groep uitgebreid met twee leden.  We wachten af wie er zaterdag allemaal van de partij is.  Drie leden hebben zich, zoals uit bovenstaande te begrijpen is al ter beschikking gesteld.

En dat was dus ook de reden om eens door mijn houtopslag te struinen op zoek naar bruikbaar materiaal, dat is er dus.  Nootje zal er blij om zijn, en inmiddels heeft Wout ook door laten schemeren dat een houten klok hem een heus genoegen zou schenken om te maken.  Daarnaast kan hij daarna op simpele doch doeltreffende wijze een educatieve les leren aan zijn kroost wat betreft het klok kijken.  Wat er verder nog gemaakt gaat worden ligt uiteraard volledig in het onwisse.  Eén van de leden zal de dag ervoor een kleine ingreep aan zijn eigen lid laten voltrekken.  Althans aan de beperking van het uitbreiden van zijn nageslacht in de vorm van even een knipje en dichtbranden die hap.  Of je dan de volgende dag bereid bent een lange autorit te maken, we zullen het zien.

Ik zal in elke geval de pleisters paraat hebben liggen en in het ergste geval de wodka koel zetten.  Neemt het de eventuele pijn niet weg, dan is het in elk geval feestvreugde verhogend.  En als het dan toch niet pijnverlagend werkt het kan altijd nog desinfecterend helpen, in dat geval zal ik er een teiltje bij zetten.  Wenri en Elwin, mijn dochter en schoonzoon, waren gisteren twee jaar samen.  En ja, dat is toch een etentje waard.  Ik weet dat wij het afgelopen weekend al een aantal keren in een restaurant zijn geweest, maar dit kon er nog wel bij.  Ze zouden voor mij een wat makkelijk zitbare stoel bij de tafel zetten, en zo heb ik het prima uit kunnen houden.  Het was een lopend buffet restaurant, en u weet waarschijnlijk wel hoe dat gaat.  Je eet net even iets meer dan je normaliter gewend bent, het smaakte prima.

Maar toen ik tenslotte nog iets na nam, begon mijn maag protest aan te tekenen, dan zit ik altijd met het dillemma eet ik mijn nagerecht op of laat ik het er bij.  Ik koos voor het eerste, daarna kon ik het er wel bij laten, gelukkig was het toilet in de buurt en vrij.  Elwin was mij al voorgegaan, maar er waren drie zitplekken.  Zodra hij lekker heeft zitten eten is het zich even afzonderen en daar zijn gemak nemen een gezwind en logisch gevolg, snelle darmdoorloop noem ik dat.  Ik ken het persoonlijk ook, vooral na gourmetachtige of barbecuegerelateerde etentjes en zoals het bovengoemde buffetgebeuren.  Toen we thuis kwamen heb ik nog even gezeten, maar de vermoeidheid was van dien aard dat ik tegen negenen op bed lag met een ingenomen capsule.

Jawel, morfine doet op deze momenten wonderen.  En de huisarts had gezegd dat als ik iets teveel zou gaan doen of had gedaan ik beslist niet met pijn hoefde te blijven zitten.  Tussen dat ik drie keer van bed ben geweest om mijn blaas te legen, heb ik best goed geslapen.  Het was alleen een beetje vreemd dat ik ook de volgende dag weinig energie had om wat te doen.  Dit zal het wel zijn wat steeds verwoord wordt in het, “ Je grenzen opzoeken “.  Die heb ik dus gevonden, en er zelfs even over heen gestapt.  Maar even weer wat kalm aan doen, toch geloof ik dat ik de goede kant op ga.  Uiteraard gaat het me veel te traag, toch zal ik het er mee moeten doen.

Ben begonnen met de touwen van The Bounty te bevestigen, dat is pas gepriegel.  Kleine knoopjes leggen, heel dun draad door hele kleine gaatjes in katrolletjes met een heel dun koperdraadje zien te krijgen.  Dan weer knoopjes leggen met behulp van meegeleverde pincet.  Tenslotte een druppeltje secondenlijm aanbrengen zodat het geheel niet meer los kan gaan.  En daarbij zorgen geen lijm aan je vingers te krijgen want dat spul droogt in een razend tempo, en voor je het weet moet er gesneden worden.  Morgen maar weer wat andere activiteiten proberen, stapje voor stapje.

Advertenties

2 gedachtes over “Knutselen en aanklooien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s