Een paar kilo’s meer en wat minder

Eergistermorgen een afspraak gemaakt met de huisarts zoals hij veertien dagen geleden had gevraagd, morgenvroeg ga ik er naar toe.  Ook gebeld met de vriendelijke bekkenbodemtherapeute, wat een hoge score zou kunnen opleveren bij scrabble maar dat terzijde, het leek haar gezien de omstandigheden beter even het oordeel van de huisarts af te wachten.  Eventueel kon zij nog wel wat doen tegen de pijn, bijvoorbeeld buikmassage.  Ik ga daar nu even niet verder op in, maar het lijkt mij een hele uitdaging, zowel voor haar als voor mij.  Mijn buik heeft een iets grotere omvang aangenomen dan ik van hem gewend was, en daar is nu voor iemand die daar massage wil geven meer ruimte ontstaan.  Was wat mij betreft ook niet nodig geweest, ik ben al heel lang tevreden met mijn zeventig kilo en soms ietsjes meer.  Nu geeft de weegschaal meer dan vijfenzeventig op de teller aan.  Om mij heen wordt steeds gezegd, “ Ach, die kilo’s gaan er ook vanzelf weer af ”.

Ik mag het hopen, heb ik net voor het eerst een mooi leren jasje gekocht zul je zien dat het straks niet meer past.  Dat zou ik bijzonder vervelend vinden, misschien zometeen nog maar even een stukje lopen.  Wel heb ik voor onze gevederde vriendjes de voedersilo’s weer bijgevuld, het schept bij mij altijd weer een groot genoegen ze daar vrolijk hun buikjes te zien vol eten.  Ook ben ik nog in de schuur geweest om het oud papier bij elkaar pakken, er stonden ook nog steeds drie vuilniszakken met troep van zolder.  Die laatste heb ik ook meteen maar gesorteerd op basis van plastic, papier, restafval en ook nog een paar kleine dingetjes die ik toch graag wil opbergen.  Al met al toch bijn twee uurtjes zoet mee geweest, en dat merk ik nu ook wel.  Laten we het er op houden dat ik voldaan tevreden en een beetje vermoeid ben.

Oh ja, ik had ook daarvoor de twee hertjes van het balkon afgehaald.  Dit klinkt wat dieronvriendelijk, maar het zijn gewoon twee lichtslangen in de vorm gehouden door een frame van metaal het meest gelijkend op een hert.  Ik had ze begin december daar op het balkonhekje vastgezet, verder had ik niet veel gedaan aan de andere buitenkerstverlichting.  Zou dit woord ook goedgekeurd worden door scrabblefanaten, ik weet dat er echte miereneukers tussen zitten.  Zou de volgende vraag uiteraard worden of ik die benaming juist gespeld heb, het zou natuurlijk ook met twee ennen kunnen zijn.  Of is dat ook verkeerd en moet het ens genoemd worden, lastig soms de juiste woorden te vinden.  Ook wat ik nu een beetje voel mijn buik, mijn liesstreek, mijn linker bovenbeen en het plekje aan de achterzijde waar de inmiddels al vaker genoemde biopsie heeft plaatsgevonden.

Hoe zou ik dat moeten noemen, is het echt pijn ?  Zo af en toe wel.  Is het vervelend ?  Ja, dat zou ik wel willen zeggen.  Is het niet uit te houden ?  Ach, dat zijn momenten waarbij ik even teveel heb gedaan.  Is het blijvend ?  Dat mag ik toch niet hopen.  Kan ik er mee leven ?  Ja, ik denk dat ik er wel mee door zou kunnen gaan, liever iets minder.  Maar als het niet anders is, dan zal ik me er maar bij neerleggen.  Heel eerlijk gezegd ga ik er zo langzamerhand van uit dat dat stijve loze gevoel in mijn been misschien wel lang zal blijven, wellicht nooit meer helemaal overgaan.  Verder hoop ik vurig dat er op een andere plek aan mijn lichaam weer iets meer leven zal ontstaan, dat baart mij toch regelmatig wel wat zorgen.

Het zijn denk ik zaken waar niet snel over gesproken of geschreven wordt.  Ik wil dat hier niet uit de weg gaan, en hoop dat mij dat niet kwalijk wordt genomen, of nog mooier verwoord, “ Mij euvel wordt geduid “.  Wat ik al in het begin bij het maken van deze stukjes heb geschreven, ik wil een zo duidelijk mogelijk beeld weergeven van wat er in deze situatie zich allemaal afspeelt.  Zowel in mijn gehavende lichaam als in mijn onrustige hoofd.

Gek eigenlijk dat ik in de afgelopen vier maanden daar meer mee bezig ben geweest dan in alle mij bekende voorafgaande maanden.  Als ik terugkijk dan heb ik mij al te vaak druk gemaakt over dingen die het in het geheel niet waard waren om over op te winden.  U ziet het, niks menselijks is mij vreemd.  De achtste week na de ingreep en, ik durf het haast niet te schrijven, maar het lijkt nu toch dat er steeds meer momenten zijn dat ik geen pijn heb.  Of zou ik er ongemerkt heel langzaam aan wennen ?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s