Prijzig maar ontspannend, en een lustrum

Misschien heb ik gisteren wat onaardige dingen over Lelystad geschreven, ik neem daar de volledige verantwoordelijkheid voor.  Toch ter aanvulling schrijf ik hier voor de duidelijkheid dat het mijn persoonlijke mening is, dus ieder ander is wat mij betreft er helemaal vrij in er van te vinden of denken wat ze maar willen.  Vandaag hebben we deze plaats nogmaals met een bezoekje vereerd, maar niet weer het al eerder beschreven centrum doch het stadje in deze stad.  Met de oud-Hollandse naam, Bataviastad.  Niet meer dan een verzameling kledingzaken binnen een ommuurde promenade, met hier en daar een verdwaalde winkel voor kookbenodigheden en drie restaurants.  Eigenlijk een beetje als Ikea maar dan in meerdere kleine winkeltjes en zonder kartonnen dozen waarin zich bouwpakketten bevinden om zelf meubels in elkaar te schroeven, verder net zo gezellig.

Het lijkt mij een onnodige toevoeging hier te vermelden dat ik geen trouwe bezoeker laat staan fan ben van zowel Ikea als kledingzaken in welke vorm dan ook.  Ik ga er voor het gemak maar even van uit dat in de voorgaande zinnen daar geen enkele vorm van onduidelijkheid over is ontstaan.  Het verbaast mij nadat ik hier nu voor ik denk de vierde keer ben geweest, dat hier niet zoiets is als een boekenwinkel of in het nog betere geval een zaak met tweedehands vinyl.  Daar kan ik mij wel een paar uurtjes vermaken, helaas zijn uitbaters met het geschrevene en het te beluisteren hier niet sterk vertegenwoordigd, eigenlijk helemaal niet.

Er is wel een soort van museum waar je het wel en wee van de vroegere houten scheepsbouw kunt ervaren, iets als een werf en er ligt ook zo’n groot houten schip in het water. Van één kant voelde ik wel wat voor een bezoekje, ten slotte ben ik ook zelf met een houten schip bezig.  Tegen betaling van veertien euro mag je zowel het bouwterrein als de te water liggende boot betreden.  Beetje veel vonden wij, daar komt bij dat we ook al wat kleding hadden gekocht en acht nieuwe bestek messen.  Geld kun je, zoals wel vaker gezegd, maar één keer uitgeven.  Dan liever maar aan iets waar je langer wat mee kunt.  En je kunt van alles zeggen over Bataviastad, maar dingen weggeven is daar niet eentje van.

Gea had op het laatst nog twee zakjes paaseitjes in een chocoladewinkel tegen een flinke betaling verkregen.  Wel van de bekende firma Lindt, daar was de prijs ook naar, hoop dat ze uitermate lekker zijn.  Het weer is wel weer van dien aard dat er vrolijk op losgekocht kon worden, het was zonder oostenwind en met een stralend zonnetje prima uit te houden buiten. Mijn muts, das en handschoenen konden met een gerust hart in de auto blijven, al had ik die laatste in eerste instantie wel meegenomen en bij het wegbrengen van de verkregen kleding naar de auto heb ik ze daar gelaten, bij de hond.  Wel mag ik mij nu de trotse eigenaar van een zwart leren jack noemen, ik had daar vroeger nooit zoveel mee.

De basis van die afkeer lag denk ik een beetje aan die film eind jaren zeventig met Travolta, zo’n leren jack heb ik lang als iets achterhaalts beschouwd.  Mijn grote held en zanger Reinhard Mey draagt ook, zoals op meerdere foto’s te zien is, een zwart leren jasje.  En ik ben nooit een persoon geweest om dingen van artiesten of acteurs na te apen, maar in dit geval ben ik er toch anders tegen aan gaan kijken.  Volgens mijn dochters staat hij mij goed, en dat zeggen ze niet van mijn hele garderobe.  Nu alleen nog een tatoeage op mijn arm, een leren armband, een oorbel, een supercool horloge en een motorrijbewijs in combinatie met bijbehorende motor en motorpak, dan kan ik weer helemaal meedoen met de andere ouder wordende papa’s.

Die laatste zin is natuurlijk als grapje bedoeld, ik heb niks met horloges en naalden alleen als het voor de gezondheid noodzakelijk is.  Weet u hoe fijn het is weer in mijn vertrouwde, van mijn lieve dame geleende, stoel te zitten.  Onderweg naar huis hebben we nog even een korte stop gehad in IJhorst, bij een oom en tante van Gea.  Dat was geen overbodige luxe, als zij niet thuis waren geweest had ik waarschijnlijk ergens met omlaag gezakte broek boven een sloot moeten hangen.  Ik weet niet of u ooit een middelgrote aardappel via uw endeldarm het levenslicht hebt laten zien, niet dat ik daar ervaring mee heb.  Maar laat ik het zo zeggen, bij benadering denk ik nu te weten hoe dat zou voelen.

U zult hieruit kunnen concluderen dat de pijn nog niet volledig of te allen tijde verdwenen is, want dat is het dus niet.  Zitten in een restaurant of auto blijft onaangenaam, en even te lang lopen is ook niet geheel zonder gevolgen.  Deze week maar even weer laten bezinken, en morgen toch maar bellen met de dame van de bekkenbodemfysio.  Ook moest ik deze week weer een afspraak met de huisarts maken, je kunt het er maar druk mee hebben dat hele prostaatgedoe.  We zien uit naar betere tijden, en daar blijf ik op hopen en in geloven.

Dank voor de felicitaties, dit is dus mijn vijftigste verhaal, wie weet word ik nog een echte schrijver.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s