Soms even te ver gaan, of is het blijvend ?

Zoals te verwachten heb ik gisteren dus toch weer teveel gedaan, houdt dat nou nooit op zult u zeggen ?  Nee, dat houdt dus nooit op.  Aan de buitenzijde, het dak dus, van onze badkamer zit een kilgoot.  Is dit iets gevaarlijks, nee echt niet, het is een knik in het dak, een naar binnen gerichte knik.  En aan de binnenkant, die in de badkamer dus goed te zien is, bevindt zich derhalve een verticaal schuin oplopende balk.  Deze was indertijd al in mijn ogen van een dusdanige afmeting dat ik hem bekleed heb met mdf plaatmateriaal, bij de ligger in de werkkamer heb ik dat een aantal jaren geleden ook gedaan.  Daar had ik dan wel eerst zelf een ligger aangebracht, dit omdat er een kleine constructiefout in was geslopen bij het plaatsen van het dakraam tijdens de bouw.  In de hoek bij het tuimelraam vormde zich in de dakplaat een klein scheurtje, en door het plaatsen van een balk heb ik de drie dakplaten weer een zekere mate van stevigheid kunnen geven en verder doorscheuren onmogelijk gemaakt.  Om het geheel netjes af te werken heb ik ook deze dus met een afdekplaat opgedikt, tevens kon ik er verlichting op aanbrengen door groeven te frezen aan de kant van het mdf dat tegen de balk werd geplakt.  Daar heb ik met behulp van structuurverf en als afwerking een kleurtje erop, het geheel een keurig verzorgd accent gegeven.

Een heel verhaal wat waarschijnlijk zeer technisch overkomt, maar dat in het geheel niet is.  Wat ik wilde vermelden hier, was dat ik dus gisteren de hierboven genoemde balk in de badkamer heb afgeschilderd. Die was bij het vernieuwen van het plafond ook voorzien van een laagje witte structuur, alleen was deze nog maar voor de helft voorzien van een bruin kleurtje.  Dat is me dus weer duur komen te staan, gisteravond maar een kleine capsule ingenomen met een sterk pijnstillend middel.  Het plafond in de badkamer moet eigenlijk ook nog een keertje worden overgeschilderd, dat was er afgelopen jaar na het plaatsen ook nog bij in geschoten.

Gelukkig heb ik nog acht van die capsules, en de huisarts had mij op het hart gedrukt dat het een slechte zaak zou zijn met heftige pijn te blijven zitten.  Als ik dan al van te voren wist dat wanneer ik bepaalde lichamelijke activiteiten wilde gaan uitvoeren, dan wist ik dus ook dat ik daar met een gerust hart wat morfine tegen aan kon gooien.  Al met al een troostend vooruitzicht.   “ Nee echt het is volkomen veilig, bij deze leeuwen kunt u gerust uw hand door de tralies naar binnen steken ”.  En meteen daar op volgend, ” En mocht er dan toch iets onverhoopts anders uitpakken dan in de lijn van onze verwachting ligt, er zijn tegenwoordig prachtig levensecht gevormde, niet van echt te onderscheiden, protheses “.  Een enorme geruststelling dus.

Het is mij de laatste tijd wel wat vaker door mijn hoofd gegaan hoe het zou zijn als mijn klachten een iets meer blijvend karakter gaan aannemen, zou ik daar mee overweg kunnen ?  Misschien volgende week toch maar eens contact opnemen met de fysiotherapeutische dame die gespecialiseert is in dit soort zaken.  Wie weet kan zij mij nog wat bruikbare tips ter hand stellen, ik wil maar zeggen alle hulp is welkom.  En al kon ze dan weinig voor mij betekenen in verband met achterblijvende incontinetie, het kan natuurlijk ook zo zijn dat ze de verkrampende pijn in mijn lies wat kan beperken.  Misschien is zwemmen wel een optie, wel te kunnen staan maar niet alle gewicht op mijn benen.  En de spieren weer wat in beweging krijgen is natuurlijk ook een pré in de lange weg van herstel.

Hier wil ik wel meteen aan toevoegen dat alles wat op welke wijze dan ook aan sport gerelateerd is aan mij absoluut niet besteed is.  Ter completering, ik heb de meeste tijd van mijn werkzame leven vrij veel getild, veel gelopen en veel verplaatst.  Verder weinig stil gezeten, dus voldoende energe over om ook in mijn vrije tijd tot enige vorm van lichamelijke activiteiten te komen, nee daar ontbrak mij steeds de kracht voor.  En ik heb nou eenmaal ook de instelling dat als ik ergens energie insteek, ik daar ook iets tastbaars voor terug wil krijgen.  Laat ik ook meteen duidelijkheid scheppen voor al diegenen die hun hele leven opgaan in sport, ik heb daar enorm veel respect voor.  Maar ik heb ook een zelfde hoeveelheid respect voor al die eenzame zielen voor wie niets belangrijker is dan het verzamelen van postzegels.  Ook dat zijn eigenaardigheden waar ik al heel snel bijzonder ongelukkig van zou worden.

Om nog even op onze sportbeoefenende medemensen terug te komen, echt waar, ik vind het werkelijk fantastisch en ben diep van binnen soms best wel jaloers op ze.  Het is iets wat ik nooit maar dan ook echt nooit zal bereiken.  Gelukkig kan ik een paar andere dingen, en leer er elke keer weer wat bij.  Zoals omgaan met gebreken, nooit gedacht dat me dat zou lukken, ik sta versteld.  Eigenlijk meer, ik zit schuine streep lig versteld.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s